Hoe is de wereld zo lelijk geworden?

Kijk eens naar de objecten om je heen: meubels, auto’s, deuren, vuilnisbakken, trappen, leuningen, deurbellen, deurklinken, ramen. Vind je ze mooi, of niet?

Modern design is saai geworden, maar dat hoeft niet zo te zijn.

Het woord ‘mooi’ wordt te vaak gebruikt. We hebben geen ‘mooie’ lampen, bushaltes en waterfonteinen nodig – we hebben alleen lampen, bushaltes en waterfonteinen nodig die interessant zijn, die daadwerkelijk iets betekenen.

We hebben op zijn minst behoefte aan details in onze steden en huizen die niet saai zijn. De esthetiek van architectuur en stedenbouw is niet zomaar een bonus; het verandert volledig hoe we denken, voelen en ons gedragen.

Saaie omgevingen maken ons gestrester en minder productief; ze ondermijnen ons gemeenschapsgevoel; ze maken ons verdrietiger, minder vertrouwend en eenzamer. Een saaie wereld is er een waarin we nog meer tijd online doorbrengen en waarin onze verslavingen nog moeilijker te bestrijden zijn.

Er heerst een wijdverspreid gevoel van ontevredenheid; Met deze film, en de documentaireserie die daaruit voortvloeit, willen we dat gevoel onderzoeken en er een stem aan geven.

Het gaat er niet om dat we terug moeten naar het verleden of het modernisme moeten afschaffen. Het gaat erom te leren van het verleden om het heden te verbeteren, en om het publiek te geven wat het overduidelijk wil: niet de uitroeiing van het modernisme, maar het naast elkaar bestaan ​​van modernisme én traditionalisme. Kijk maar waar toeristen naartoe gaan, waar ze hun foto’s maken, en dat zegt alles wat je moet weten over wat de meeste mensen interessant of mooi vinden.

We zijn ongelooflijk rijk en hebben een enorme keuze aan series om te streamen, telefoons om te kopen of schoenen om te dragen… maar alles voelt steeds generieker aan. Als je een samenleving wilt begrijpen, luister dan niet naar wat ze over zichzelf zegt, maar kijk naar wat ze creëert. Je kunt alles over de Victorianen leren – het goede en het slechte – door alleen al naar hun lantaarnpalen te kijken. En wat zeggen de alledaagse details van de moderne wereld over ons?

Dat we technologisch geavanceerd en zeer efficiënt zijn… en dat we meer geven om geld verdienen, om dingen zo snel en goedkoop mogelijk te maken, dan om van onze wereld een prettige plek te maken om in te leven. Hoewel we in deze film kijken naar hoe de Victorianen alledaagse objecten ontwierpen, gaat het hier niet om verleden versus heden. Het gaat erom te leren van het verleden om het heden te verbeteren. Het is belangrijk om te leren waarom en hoe dingen zijn veranderd, maar dat is voor een andere keer.

De eerste stap is vaststellen dat het publiek niet tevreden is met moderne architectuur en design, en dat er iets moet veranderen. Maar wat we nodig hebben is geen totale heropleving van het zogenaamde ’traditionalisme’; de waarheid is dat traditionalisme en modernisme naast elkaar kunnen (en zouden moeten) bestaan.

Het probleem is dat we er nu maar één hebben, en dat mensen er genoeg van hebben. Iedereen, ongeacht politieke voorkeur of achtergrond, heeft baat bij een wereld die doordachter en fantasievoller is ontworpen. De wereld zou zo kleurrijk kunnen zijn,Een betekenisvolle en opwindende plek! Het gaat hier dus niet om links versus rechts of conservatisme versus progressivisme; het gaat erom onze wereld interessanter en betekenisvoller te maken om in te leven. Dit zou een verbindende zaak moeten zijn, want iedereen is de dupe als onze huizen en steden slecht ontworpen zijn.

Ik wil dat deze film mensen verenigt die denken dat ze aan tegenovergestelde kanten staan, en dat er consensus ontstaat over de noodzaak om onze aanpak te veranderen wat betreft het ontwerpen van onze gebouwen en de objecten – banken, bushaltes, vuilnisbakken, lantaarnpalen, airco-units – die onze steden vullen. Maar deze film (en de serie die hieruit voortvloeit) gaat over meer dan het specifieke argument dat erin wordt gepresenteerd. Bovenal gaat het over een manier om de wereld om ons heen te bekijken, een manier van observeren en denken. “Hoe je iets doet, zo doe je alles.” Dit geldt voor hele samenlevingen, niet alleen voor individuen; een enkele deurbel impliceert alles wat er verder speelt in het sociaal-economische en politieke systeem dat aan de basis ervan ligt. En behalve dat het louter “nuttig” is, maakt het vermogen om details op te merken de wereld een rijkere plek om in te leven, het leven een rijkere ervaring. Daar gaat de film bovenal over: de kracht en de vreugde van het opmerken.

Persoonlijk vind ik (Wingskinoow)  het grijs in de straten onvoorstelbaar, waarom geen kleurige stoepen en huizen?
Het is hier al zo grijs, dus dan is alles veel minder grijs. Dan kom je in winkels en daar zie je ook weer grijs!
Verf voor op de muur ook grijs, of grijzige tinten in de verf, gruwelijk!
Maak alles eens vrolijker aub. Kinderkamers zijn ook kleurloos tegenwoordig.
Dat kan wel mooi zijn, maar voor een kind dat alles nog gaat ontdekken is dat best saai!