‘Zelfdoding na huiselijk geweld is ook femicide, ze zag na jarenlange mishandeling geen uitweg meer’

Ze was een jonge moeder van drie kinderen. Financieel zelfstandig. Krachtig, althans zo leek het aan de buitenkant.

Triggerwarning: dit artikel gaat over zelfdoding.

Maar achter haar voordeur speelde zich een ander verhaal af. Een verhaal van jarenlang huiselijk geweld, psychische terreur en fysieke mishandeling. Van pogingen om te ontsnappen, om te scheiden. Van aangiftes bij de politie, van contactverboden. En uiteindelijk: de wanhoopsdaad van een vrouw die geen uitweg meer zag. Ze beroofde zichzelf van het leven. Maar was dit werkelijk zelfdoding? Of is dit een vorm van 𝐅𝐄𝐌𝐈𝐂𝐈𝐃𝐄 die we domweg niet meetellen?

𝐇𝐔𝐈𝐒𝐄𝐋𝐈𝐉𝐊 𝐆𝐄𝐖𝐄𝐋𝐃

In 2018 probeerde ze te scheiden. In 2021 opnieuw. Toen sloeg haar partner het huis kort en klein. De politie was op de hoogte. Er waren meerdere meldingen, meerdere aangiftes. En toch besloot ze uiteindelijk terug te keren. Haar partner kleineerde haar regelmatig met kwetsende opmerkingen over haar uiterlijk. Hij noemde haar dik en lelijk, woorden die haar zelfbeeld diep aantastten. Het leidde ertoe dat ze meerdere cosmetische operaties onderging in een poging zichzelf te veranderen.

Verbaal geweld mogen we niet onderschatten het is onzichtbaar, maar laat verwoestende sporen achter. Daarnaast was hij een structurele vreemdganger, die haar keer op keer respectloos behandelde en haar waardigheid aantastte.

Nu, na haar dood, komen de verhalen naar buiten. Op sociale media delen bekenden en buren hun herinneringen. Een vrouw bevestigde haar bericht en gaf aan met haar te willen praten over huiselijk geweld. Ze liet mij de berichten zien die haar verhaal onderbouwen. Allen bevestigen het patroon van ernstig huiselijk geweld.

Ze had zoveel doorstaan. Tot het op een dag genoeg was. Ze laat drie kinderen achter. Kinderen die nu zullen opgroeien zonder hun moeder. Die haar stem, haar geur, haar troostende aanwezigheid nooit meer zullen kennen.