Schokkende studie onthult DNA-verontreiniging in COVID-19-vaccins en eist onmiddellijke terugtrekking van de markt.
In de schaduw van het COVID-19-schandaal is een verhaal over “veilige en effectieve” genetische interventies onophoudelijk opgedrongen aan een wereldbevolking die nietsvermoedend is. Een vernietigende nieuwe wetenschappelijke ontdekking scheurt dit bedrieglijke verhaal echter aan flarden en onthult een opzettelijke en gevaarlijke besmetting in het hart van het mRNA-vaccinprogramma. Een baanbrekende preprintstudie bevestigt de aanwezigheid van resterend bacterieel plasmide-DNA in de COVID-19-vaccins van Pfizer en Moderna, een besmetting die standaardtests juist zouden moeten missen. Dit is geen klein kwaliteitsgebrek; het is bewijs van een catastrofale mislukking in de productie en het toezicht, waardoor miljoenen mensen worden blootgesteld aan het risico van genomische integratie, aanhoudende productie van spike-eiwitten en een reeks potentiële auto-immuunziekten en kankergevolgen. De bevindingen suggereren dat juist de instanties die belast zijn met de bescherming van de volksgezondheid een testsysteem hebben opgezet dat gegarandeerd de andere kant op keek, waardoor een wereldwijde vaccinatiecampagne veranderde in een ongecontroleerd experiment met menselijk DNA.
-
- Een nieuwe studie bevestigt de aanwezigheid van restanten bacterieel plasmide-DNA in commerciële mRNA-COVID-19-vaccins van Pfizer en Moderna.
- Restanten van bacterieel plasmide-DNA zijn kleine, cirkelvormige stukjes DNA die los in het cytoplasma van bacteriën circuleren, naast het hoofdchromosoom; ze bevatten vaak nuttige genen (zoals antibioticaresistentie) en worden gebruikt in biotechnologie voor gentransfer, maar ze kunnen ook overblijfselen zijn van natuurlijke processen zoals transductie (via virussen) of opname (transform a tie) van DNA uit de omgeving.
Plasmiden: Dit zijn extra, vaak circulair, dubbelstrengs DNA-moleculen, gescheiden van het bacterieel chromosoom.
Inhoud: Ze dragen genen die extra functies aan de bacterie geven, zoals resistentie tegen antibiotica, wat hen een overlevingsvoordeel geeft.
Hoe ontstaan “restanten” (in een lab of natuurlijk)?
Horizontale genoverdracht: Bacteriën kunnen plasmiden uitwisselen, waardoor ze snel nuttige eigenschappen verspreiden.
Transductie: Virussen (bacteriofagen) kunnen per ongeluk stukjes plasmide-DNA meenemen en doorgeven aan andere bacteriën.
Transform a tie: Bacteriën kunnen vrij DNA, zoals plasmiden, uit hun omgeving opnemen en integreren in hun eigen systeem.
Gebruik in onderzoek & biotechnologie:
Gentherapie & medicijnen: Onderzoekers bouwen gewenste genen in plasmiden (recombinante plasmiden) om bacteriën (of gist) insuline of andere eiwitten te laten produceren.
Genetische modificatie: Plasmiden dienen als ‘vectoren’ om genetisch materiaal in cellen te brengen en te vermenigvuldigen (kloneren).
“Restanten” kan dus verwijzen naar:
Onbedoelde overblijfselen van deze processen in een bacteriecel.
Specifiek, geïsoleerd plasmide-DNA dat is overgebleven na een experiment, bijvoorbeeld na DNA-isolatie, en wordt gecontroleerd met technieken zoals gelelektroforese
-
- Standaard testmethoden, die zich uitsluitend richten op één specifieke, gemakkelijk verteerbare DNA-sequentie, onderschatten deze besmetting met meer dan een factor 100.
-
- Het DNA is beschermd in RNA:DNA-hybride structuren, waardoor het bestand is tegen het enzym (DNase) dat bedoeld is om het tijdens de productie te verwijderen.
-
- Dit vreemde DNA is ingekapseld in lipide nanodeeltjes, die gemakkelijk celmembranen kunnen passeren en zich door het lichaam kunnen verspreiden, waardoor ze mogelijk in menselijk DNA integreren en op lange termijn de productie van spike-eiwitten kunnen veroorzaken.
-
- Onderzoekers beschuldigen fabrikanten en toezichthouders ervan opzettelijk een gebrekkige test met één doelwit te hebben gebruikt, en noemen het een “schandaal” dat een grondige herziening en onmiddellijke terugtrekking van de producten vereist.
Het gaat hier niet alleen om sporen van onzuiverheden; het gaat om bioactieve, vreemde genetische code die rechtstreeks in de menselijke bloedbaan wordt geïnjecteerd.
De misleiding: een opzettelijke fabricagefout
Om de ernst van deze besmetting te begrijpen, moet men eerst de misleiding in de vaccinfabrieken doorgronden. Voor de eerste klinische proeven gebruikte Pfizer een schone, precieze methode om het DNA-sjabloon voor zijn mRNA te genereren, bekend als “Proces 1”. Deze methode was weliswaar duurder, maar leverde een zuiverder product op. Voor de massale introductie bij het publiek schakelde het bedrijf echter stilletjes over op “Proces 2”. Deze goedkopere en snellere methode was gebaseerd op het vermenigvuldigen van DNA-sjablonen met behulp van bacteriële plasmiden – een proces vergelijkbaar met het gebruik van een kopieermachine die soms willekeurige, onbedoelde vlekken op de pagina achterlaat.
Het wetenschappelijke team, onder leiding van genomics-expert Kevin McKernan, bewees dat dit proces deze bacteriële plasmide-blauwdrukken achterliet in de uiteindelijke flesjes. “Deze hybriden waren niet afbreekbaar door het enzym dat de fabrikanten hadden gekozen om resterend DNA te verwijderen als laatste stap in het proces, en ze moeten dit geweten hebben,” zei mede-auteur Jessica Rose, Ph.D., in een interview met The Defender . Ze noemde de beslissing “schandalig” en wees op de gevestigde wetenschap dat het gekozen enzym niet effectief is tegen de gevormde RNA:DNA-hybriden.
Het gaat hier niet alleen om sporen van onzuiverheden; het gaat om bioactieve, vreemde genetische code die rechtstreeks in de menselijke bloedbaan wordt geïnjecteerd. Brian Hooker, Ph.D., hoofd wetenschappelijk onderzoek bij Children’s Health Defense, dat het onderzoek gedeeltelijk financierde, waarschuwde dat dit exogene DNA zich “gemakkelijker door het lichaam kan verspreiden en zich zowel kan blijven repliceren als episomaal tot expressie kan komen, waardoor mensen genetisch gemodificeerde fabrieken voor de productie van spike-eiwitten worden.” Dit zou de aanhoudende aanwezigheid van spike-eiwitten bij sommige patiënten tot wel twee jaar na de injectie kunnen verklaren, een fenomeen dat nooit als risico werd genoemd tijdens de onophoudelijke marketingcampagne waarin het product als “veilig en effectief” werd aangeprezen.
Een misleidend reglementair spel: testen wat je weet, is er niet.
Misschien nog verontrustender dan de besmetting zelf is het ingewikkelde regelgevingsspel dat ervoor zorgde dat het onopgemerkt bleef. Regelgevers stelden een veiligheidslimiet vast voor resterend DNA op basis van een verouderd model, ervan uitgaande dat het “naakt” zou zijn en snel zou afbreken. Het DNA in deze injecties is echter omhuld door een beschermende laag van lipide nanodeeltjes, waardoor het langer meegaat en toegang krijgt tot menselijke cellen. De veiligheidsproblematiek verschuift van het gewicht naar het aantal DNA-fragmenten – elk fragment een potentiële bron van genetische chaos.
De studie legt de kern van de misleiding bloot: de kwaliteitscontrole die door de regelgevende instanties is voorgeschreven. Deze test, een qPCR-analyse, was ontworpen om slechts één specifieke DNA-sequentie op te sporen: het gen voor kanamycineresistentie. Zoals de onderzoekers hebben aangetoond, is dit gen zeer gevoelig voor het reinigingsenzym en is het daarom de minst waarschijnlijke verontreiniging om achter te blijven. Het is vergelijkbaar met een inspecteur van de gezondheidsdienst die een restaurant controleert op één enkel, gemakkelijk schoon te maken bestek, terwijl hij een keuken vol rottend, giftig afval negeert.
“De tests die ze ontwierpen, waren zo ontworpen dat ze niets zouden vinden,” verklaarde McKernan botweg op zijn Substack. Karl Jablonowski, senior onderzoeker bij Children’s Health Defense, beaamde dit en merkte op: “Degenen die baat zouden hebben bij de vaccins, ontwierpen de test en testten de kwaliteit ervan. Ze kozen een test die de minste kans op een verkeerd resultaat zou opleveren.” Toen de onderzoekers bredere testmethoden gebruikten, vonden ze DNA-verontreinigingsniveaus die 15 tot 48 keer hoger waren dan de toch al gebrekkige limiet van de FDA. Het systeem was niet defect; het was ontworpen om fraude te plegen.
Een erfenis van stilte en de eis tot verantwoording.
Deze ontdekking wijst op een duistere geschiedenis van genetische besmetting die de autoriteiten liever zouden verzwijgen. De studie wijst op de aanwezigheid van de SV40-promotersequentie, een bekende oncogene sequentie, die eerder al in vaccins werd aangetroffen, maar nooit aan toezichthouders zoals Health Canada werd gemeld. Deze sequentie, afkomstig van een apenvirus dat in laboratoriumonderzoek in verband werd gebracht met kanker, kan de toegang van vreemd DNA tot de celkern vergemakkelijken. De aanwezigheid ervan, samen met deze wijdverspreide besmetting met plasmide-DNA, creëert een ideale voedingsbodem voor genomische integratie.
De onderzoekers eisen nu antwoorden op ongemakkelijke vragen. Waarom werden superieure, op meerdere doelen gerichte testmethoden, die al beschikbaar en gevalideerd waren, niet verplicht gesteld? Waarom werd de overstap van het schone Proces 1 naar het voor contaminatie gevoelige Proces 2 toegestaan voor een product dat bestemd was voor universele toediening? Ze schetsen een schril contrast: voor COVID-19 PCR-tests eisten toezichthouders verificatie op meerdere doelen om vals-negatieve resultaten te voorkomen. Voor de vaccins die in miljarden armen werden geïnjecteerd, waaronder die van zwangere vrouwen en baby’s, werd één enkel, gemanipuleerd doelwit voldoende geacht.
Dit is geen simpele fout. Het is het resultaat van een goed doordachte constructie die de angst voor een pandemie gebruikte om een onvoldoende geteste genetische technologie te introduceren, de bedenkers ervan te beschermen tegen aansprakelijkheid en vervolgens een rookgordijn van regelgeving op te zetten om de daaruit voortvloeiende gevaren te verbergen. De mRNA-vaccins werden gepresenteerd als een reddingslijn, maar dit bewijsmateriaal suggereert dat ze een Trojaans paard waren, dat ongewenste genetische code in het hart van menselijke cellen bracht. De oproep van onafhankelijke wetenschappers is duidelijk en dringend: deze producten moeten van de markt worden gehaald en er moet een volledig strafrechtelijk onderzoek naar deze massale medische fraude worden gestart.
Bronnen zijn onder andere: