“IJsprinsessen”: Waarom de schoonheden van de Inca-stam geen vreselijk lot wachtte

Een bedachtzame blik, een donkere huid en uitgesproken jukbeenderen. Zo zag het meisje eruit dat 500 jaar geleden op de top van de Andes werd geofferd. Wetenschappers hebben geavanceerde technologie gebruikt om het uiterlijk van de beroemdste mummie die in Peru is ontdekt, te reconstrueren. Ze werd liefkozend “Juanita” genoemd. Het “IJsmeisje van de Inca’s” werd ontdekt op een hoogte van ruim 6.000 meter op de met sneeuw bedekte Ampato-vulkaan.

Welk toeval heeft haar gevonden? Waarom behandelden haar stamgenoten het meisje zo wreed? Het programma “Mysteries of Humanity” met Oleg Shishkin op REN TV gaat hierover .

De mummie van het vermoorde tienermeisje Juanita

“Bijna in handen van archeologen gevallen”
Toen Juanita stierf, was ze niet ouder dan 15 jaar. Dat is de conclusie die antropologen trekken na onderzoek van haar stoffelijk overschot. Er zat een scheur van vijf centimeter in de schedel. Er was geen twijfel mogelijk: het meisje was vermoord.

“Een klap op de achterkant van het hoofd, waarschijnlijk met een knuppel, waardoor de schedel van de mummie brak. Het werd volledig per ongeluk ontdekt nadat de gletsjers begonnen te ontdooien. En deze mummie, het viel praktisch in de handen van archeologen ,” zei historicus Roman Kharlanov.

De Amerikaanse wetenschapper Johan Reinhard en zijn assistenten ontdekten tijdens een expeditie naar de bodem van een vulkaankrater een bundel met daarin een lichaam. Waarschijnlijk is hij vanaf de top van de berg naar beneden gevallen.

De bevroren resten waren perfect bewaard gebleven: de huid, de maaginhoud en zelfs de haren op de armen.
De vondst werd met spoed afgeleverd bij de Katholieke Universiteit van Santa Maria in Arequipa, de op één na grootste stad van Peru, en in een speciale koelkast geplaatst.

Wetenschappers konden zelfs vaststellen wat het meisje had gegeten
“Wetenschappers hebben aan de hand van haar DNA en haar vastgesteld tot welke nationaliteit ze behoorde, en zelfs wat ze in de laatste jaren van haar leven heeft gegeten en geconsumeerd”, legt de historicus uit.

Volgens onderzoekers stierf het meisje aan het einde van de 15e eeuw. In die tijd bloeide het machtige Incarijk hoog in de bergen in het westen van Latijns-Amerika.

Genetische analyse van Juanita’s stoffelijke resten liet geen twijfel bestaan: ze was afkomstig uit de Andes, mogelijk uit een adellijke familie.

Wetenschappers letten op de kleding en accessoires van het meisje: een mantel van alpacawol met een zilveren sluiting en een hoed van rode araveren. De Indianen hechtten veel waarde aan zulke dingen.
Uit haaranalyse bleek dat het tienermeisje vlees en maïs had gegeten. Alleen de elite kon zich deze producten veroorloven. De plaatselijke bevolking at voornamelijk groenten. Tegelijkertijd werden er sporen van alcohol en drugs aangetroffen in de weefsels van de mummie.

“Om in menselijke resten zo’n hoeveelheid van deze stoffen te vinden: ontbindingsproducten, plantengif, medicijnen, denk ik dat de persoon dit vrij regelmatig en vaak te drinken zou moeten krijgen “, legt cultuurwetenschapper Zhanna Vladimirova uit.

Foto: © Still uit het programma “Mysteries of Humanity”, REN TV

Wat is er met het meisje gebeurd?
Wat is er met de jonge Juanita gebeurd? Wie heeft haar zo wreed behandeld en waarom? Onderzoekers zijn er zeker van dat het hier niet om een ​​huiselijke moord ging, maar om een ​​ritueel offer.

“Het aantal gevonden rituele voorwerpen en artefacten duidt op ceremoniële, heilige begrafenissen. En in het geval van Juanita werd ook ontdekt dat ze gewikkeld was in een rijke lijkwade. Ze werd omringd door allerlei kleine cultusvoorwerpen, sieraden ,” voegde de cultuurwetenschapper toe.

Waarom vermoordden de Inca’s de mooiste vrouwen van de stam?
Het geheim van de dodenrite
Archeologen en bergbeklimmers hebben op de hellingen van het Andesgebergte herhaaldelijk mummies van jonge meisjes van 500-600 jaar oud gevonden. Ze worden “ijsprinsessen” genoemd.
Ze zijn allemaal, net als Juanita, gekleed in luxueuze outfits en gewikkeld in dekens. Ze hebben gouden afgodsbeelden, zilveren bekers en schelpamuletten bij zich. Soms worden ook de stoffelijke resten van jongens gevonden.

Waarschijnlijk werden de kinderen het slachtoffer van het capacocha-ritueel. Het werd door veel conquistadores in de 16e eeuw vermeld, toen de Europese indringers het land van de Inca’s veroverden.
“Ze kozen de mooiste, de slankste kinderen en gaven ze aan de priesters om op te voeden. Ongeveer een jaar voor het offer gingen ze naar een soort hoofdstad, naar het centrum van het Incarijk, naar Cusco, waar de voorbereidingen voor het offer plaatsvonden ,” legde Kharlanov uit.

Kinderen kregen bedwelmende drankjes zodat ze de schreeuwen niet meer konden horen.
Al die tijd leefden de kinderen in weelde. Ze kregen het heerlijkste eten voorgeschoteld en werden verwend. Maar naast lekkernijen bestond het dieet van de gedoemde mensen ook uit een grote hoeveelheid sterk maïsbier (chicha) en bedwelmende brouwsels. Wetenschappers vermoeden dat de tieners ten tijde van de rituele moord in een staat van krankzinnigheid verkeerden.

“Waarschijnlijk wilden ze gewoon dat het een rustig, mooi ritueel zou zijn, en dat het slachtoffer zich niet te veel zou verzetten en de goden niet boos zou maken met zijn geschreeuw ”, legde Vladimirova uit.

Waarom was dit wrede ritueel nodig?
Het capacocha-ritueel werd meerdere keren per jaar uitgevoerd: tijdens belangrijke feestdagen, de kroning van een nieuwe heerser, maar ook wanneer natuurrampen het rijk troffen – droogte, overstromingen, aardbevingen.

De Inca’s geloofden dat alleen mensenoffers de goden gunstig konden stemmen, en dat dit alleen zuivere en onschuldige wezens moesten zijn. Uit de informatie die ons bereikt heeft, kunnen we opmaken dat noch de tieners die voor het ritueel waren uitgekozen, noch hun ouders, ook maar enige moeite hebben gedaan om een ​​dergelijk vreselijk lot te vermijden.
“Religieuze ouders beschouwden het vaak als een erezaak om hun kinderen aan de priesters te geven, zodat ze geofferd konden worden. In hun thuisland werden deze kinderen meestal geen slachtoffers, maar echte helden. Ze werden beschouwd als een soort boodschappers, bemiddelaars tussen mensen en goden ,” zei historicus Kharlanov.

Waar kwam het gif op de kleren van de mummies vandaan?
Het bloedstollende ritueel werd op verschillende manieren uitgevoerd. Sommigen werden gedood door slagen op het hoofd, anderen werden gewurgd en weer anderen werden levend begraven.

In 1999 ontdekte dezelfde archeoloog Johan Reinhard op de helling van een vulkaan op de grens tussen Argentinië en Chili een begraafplaats met drie kindermummies. De stoffelijke resten lagen in een ondergrondse ruimte op een diepte van anderhalve meter. Het waren twee meisjes en een jongen – 13, 6 en 4 jaar oud. Uit onderzoek is gebleken dat ze in hun slaap stierven door onderkoeling.

In 1976 werd op de top van de berg Serra Esmeralda in een grot het graf ontdekt van twee meisjes van 9 en 18 jaar oud, gekleed in felrode kleding. Uit onderzoek is gebleken dat hun prachtige kostuums dodelijk giftig zijn. En het is beter om de mummies niet te benaderen zonder handschoenen en een beademingsapparaat.

“Het punt is dat in archaïsche culturen, in oude beschavingen, men natuurlijk niet op de hoogte was van de effecten van bepaalde chemicaliën, bepaalde stoffen, en dat men kwik gebruikte voor bepaalde procedures, ambachten, met name voor de productie van verf ,” legde Vladimirova uit.

Cinnaber of kwiksulfide is een bloedkleurig mineraal. Sinds de oudheid wordt het niet alleen in Amerika, maar ook in Rome en het oude Egypte als kleurstof gebruikt. Dampen van deze stof kunnen in hoge concentraties ernstige vergiftiging en zelfs de dood veroorzaken.
Sommige wetenschappers zijn van mening dat de Inca’s zich terdege bewust waren van de giftige eigenschappen van cinnaber. En het was niet voor niets dat de lijkwaden erin gedrenkt waren.

“Misschien probeerden ze op deze manier de mummies te beschermen tegen plundering, of misschien probeerden ze ze op deze manier te beschermen tegen boze geesten ”, opperde historicus Kharlanov.

Gemummificeerde lijken van lama’s
Historici zeggen dat de Inca’s veel minder vaak rituele executies uitvoerden dan hun noordelijke buren, de Maya’s. Massale bloedrituelen kwamen veel voor bij de stammen in Centraal-Amerika. De Andesbewoners probeerden de hogere machten doorgaans te paaien door een deel van hun oogst of vee aan hen te offeren.

“Zoals bekend zijn de Inca’s de enige beschaving in Meso-Amerika die de lama heeft gedomesticeerd. En er worden vaak gemummificeerde lijken van lama’s gevonden, die uiteraard ook een ceremoniële begrafenis hebben gehad. Dit betekent dat ze deel uitmaakten van enkele offers, wederom, aan enkele goden die wij niet kennen. Hoogstwaarschijnlijk zijn dit goden van vruchtbaarheid, goden van de zon, goden van de elementen, goden van de waterelementen. Goden die het klimaat beheersen, beschermen tegen ziekten, tegen infecties, tegen epidemieën ,” aldus de culturoloog.

In de hooglanden van Bolivia, vlak bij de grens met Chili, hebben archeologen de ruïnes van een bijzonder ritueel bouwwerk gevonden. Het zijn twee concentrische cirkels en de ruimte ertussen is door middel van schotten verdeeld in 39 secties. Ze bevatten allemaal resten van keramische schalen. Volgens de onderzoekers kwam elk gedeelte overeen met een specifieke dag van het jaar.

Als hij dichterbij kwam, werden er offers aan de goden neergelegd: lekkernijen of delen van kadavers van dieren.

Bron