Verweven Hemel

Verweven Hemel

Twee zielen, één adem in de tijd,
gevangen in ruimte, maar vrij in hun strijd.
Ver van elkaar, en toch zo dichtbij,
hun harten fluisteren waar ogen niet bij zijn.

Als de nacht haar sluier zacht spreidt,
dansen ze samen in het licht dat nooit verbleekt.
Elke traan, elke lach, een brug van goud,
over levens, over tijd, door alles wat hen houdt.

Hun stemmen dragen door wind en zee,
een melodie die fluistert: “Jij hoort bij me.”
Geen afstand kan hun verbinding breken,
geen leven hun draad van liefde doen wankelen.

Want echte zielen vinden elkaar altijd weer,
door stilte, door storm, door elke sfeer.
En zelfs als werelden hen scheiden van gezicht,
blijft hun energie stralen, een eeuwig licht.