De farao’s van het oude Egypte waren heersers die vergoddelijkt waren. Ze werden beschouwd als de belichaming van goden op aarde, hun macht was absoluut en hun leven was luxueus, waar gewone stervelingen niet eens van konden dromen. Dit waren de heersers van een grote beschaving, wier rijk een stempel op de geschiedenis heeft gedrukt dat tijdloos is.

Deze goden in het vlees genoten van heerlijke lekkernijen, waaronder zeker melk en honing – symbolen van overvloed. Tegelijkertijd stierven hun onderdanen met duizenden, terwijl ze ter ere van hen grandioze monumenten en standbeelden oprichtten. Elke zwaai van de scepter van de farao kon het lot van een heel volk bepalen, en tegen het einde van hun aardse leven kregen ze begrafenissen die de goden waardig waren. De gebalsemde lichamen van de farao’s werden meer dan 4000 jaar intact gehouden om de eeuwigheid in hun hiernamaals te verwerven.

Maar ondanks al hun grootsheid gingen deze semi-goddelijke heersers soms duidelijk te ver en gebruikten ze hun macht om hun eigen grillen te behagen.

1. Monumenten met bijzondere gravures

Sesostris, een van de grootste militaire leiders van Egypte, werd beroemd vanwege zijn zegevierende campagnes en uitbreiding van de staatsgrenzen. Elke keer dat hij een nieuwe overwinning behaalde, richtte hij een enorme colonne op op de plaats van de strijd om zijn triomfantelijke strijd voort te zetten. Op deze monumenten plaatste hij echter zeer ongebruikelijke gravures.

Als het vijandelijke leger waardige weerstand bood, gaf Sesostris opdracht om een ​​afbeelding van een penis te graveren. Dit gebaar symboliseerde de moed en moed van de overwonnenen. Maar als de overwinning zonder moeite werd behaald, werd de zuil versierd met een gravure van een vagina. Sesostris maakte dus duidelijk dat het vijandelijke leger zwak en onwaardig was.

Deze eigenaardige manier om militaire successen te vieren is controversieel onder historici. Sommigen beschouwen het als grofheid, anderen als een eigenaardig gevoel voor humor, en weer anderen beschouwen het als een onderdeel van de symbolische cultuur van die tijd.

2. Blindheid behandelen met urine

De zoon van Sesostris, Feros, ging niet alleen de geschiedenis in als farao, maar ook als een man die aan blindheid leed. De oorzaak van deze ziekte blijft nog steeds een mysterie, hoewel veel wetenschappers suggereren dat het een erfelijke ziekte was. De Egyptische legende beweert dat Feros zijn gezichtsvermogen verloor als gevolg van de vloek van de goden.

Tien jaar later vertelde een orakel hem een ​​manier om zijn gezichtsvermogen te herstellen. Het geneesmiddel zou de urine zijn van een vrouw die haar man nog nooit had bedrogen. De eerste vrouw met wie Feros zijn ogen probeerde te wassen met de urine was zijn eigen vrouw. Maar de behandeling hielp niet en de vermoedens van haar ontrouw werden duidelijk.

Hierna beval Feros alle vrouwen van de stad om één voor één urine te brengen voor ‘therapie’. Toen hij eindelijk weer kon zien, trouwde hij onmiddellijk met een vrouw wier urine genezend bleek te zijn. En Farao veroordeelde zijn voormalige vrouw tot de dood door verbranding. Dit verhaal blijft een van de meest verbazingwekkende en besproken in de Egyptische geschiedenis.

3. Een stad gebouwd op botten

Farao Achnaton staat bekend als een hervormer die het religieuze systeem van Egypte veranderde, het traditionele polytheïsme achter zich liet en de cultus van één enkele god vestigde: Aten. Ter ere van zijn nieuwe god bouwde hij de stad Amarna, die het centrum van de zonneaanbidding werd. Maar dit grandioze project werd een tragedie voor tienduizenden arbeiders.

Ongeveer 20.000 mensen werden gemobiliseerd om de stad te bouwen. Archeologen die overblijfselen op lokale begraafplaatsen onderzochten, ontdekten dat meer dan tweederde van de arbeiders tijdens de bouw ernstig gewond raakte. Velen hadden gebroken botten en een derde van hen had verwondingen aan de wervelkolom. Dit spreekt van monsterlijke arbeidsomstandigheden en een onmenselijke behandeling van werknemers.

Na de dood van Achnaton werden al zijn hervormingen geannuleerd en werd de stad Amarna verwoest. De naam van de farao werd uit de geschiedenis gewist, waardoor alleen sporen van zijn korte tijdperk achterbleven.

4. Valse baard en machtsstrijd

Hatsjepsoet is een van de weinige vrouwen die erin slaagde de troon van Egypte te bestijgen. Haar regering wordt herinnerd vanwege de bouw van majestueuze tempels en andere architectonische wonderen. Maar om haar macht en respect te behouden, moest ze zichzelf als man portretteren en droeg ze, volgens sommige historici, een nepbaard.

Op alle officiële afbeeldingen werd Hatsjepsoet gepresenteerd met een baard en een gespierd lichaam. Er wordt aangenomen dat ze in het echte leven zelfs een nepbaard droeg en zichzelf “zoon van Ra” noemde om haar autoriteit te versterken.

Na haar dood deed haar erfgenaam, zoon Thoetmosis III, er alles aan om haar geheugen uit te wissen. Haar afbeeldingen werden vernietigd en haar naam werd uit de administratie gewist. Pas aan het begin van de 20e eeuw ontdekten archeologen bewijs van het bestaan ​​ervan.

5. Stomme diplomatie

Amasis, een van de meest excentrieke farao’s, wordt herinnerd vanwege zijn buitengewone daden. Hij stond bekend als een man die dol was op drinken en vatbaar was voor diefstal. Zijn vrienden klaagden vaak dat Amasis hun spullen stal en hen er vervolgens van probeerde te overtuigen dat ze altijd van hem waren geweest.

Het bekendste verhaal gaat echter over zijn oorlogsverklaring. Amasis stuurde een boodschapper naar zijn vijand met een nogal onbeschofte boodschap. Voordat hij vertrok, hief hij zijn been op, liet gas ontsnappen en verklaarde: “Geef hem alles wat achter mij ligt.” Dit gebaar werd een van de meest gedurfde diplomatieke acties in de geschiedenis.

Bovendien hield Amasis tijdens zijn bewind processen tegen orakels die hem van misdaden durfden te beschuldigen. Als het orakel hem schuldig bevond, werd hij onmiddellijk ter dood veroordeeld.

6. Stad van mensen zonder neuzen

Na de omverwerping van Amasis ging de macht van Egypte over op een Nubiër genaamd Aktisanes. De nieuwe farao begon een meedogenloze strijd tegen de misdaad te organiseren, waarbij ongebruikelijke en zware straffen werden ingevoerd. Van iedereen die een misdaad pleegde, werd de neus afgesneden. Deze ongelukkige mensen gingen naar een bijzondere stad genaamd Rinocolura – “Stad van de afgesneden neuzen.”

In deze vreemde stad woonden alleen degenen die een deel van hun lichaam hadden verloren vanwege misdaden gepleegd tijdens het bewind van Aktisanes. De stad bevond zich in barre klimatologische omstandigheden: het water was vervuild en de mensen woonden in geïmproviseerde huizen gebouwd van stenen verspreid over het gebied. Het was een plek waar criminelen geïsoleerd werden van de samenleving en gedwongen werden om te vechten om te overleven, ontdaan van alles wat hen met een normaal leven verbond.

7. Ramses II: heb geen 100 roebel, maar heb 100 kinderen (van 9 vrouwen!)

Ramses II was een farao die 91 jaar lang over Egypte regeerde. Zijn regering was een van de langste in de geschiedenis, en ondanks zijn leeftijd bleef Ramses II een machtige en productieve heerser. Hij bouwde meer beelden en monumenten dan wie dan ook en werd beroemd vanwege zijn talrijke nakomelingen.

Blijkbaar kende Ramses II geen grenzen op het gebied van liefde en familie. Tegen de tijd dat hij stierf, liet hij minstens 100 kinderen achter, geboren uit 9 verschillende vrouwen. Hij ging ook de geschiedenis in als een man die niet aarzelde om met zijn dochters te trouwen, en er waren minstens drie van dergelijke huwelijken. Volgens de legende weigerde Ramses II, toen hij het Hettitische koninkrijk binnenviel, een vredesverdrag te ondertekenen, tenzij hij de oudste dochter van de Hettitische heerser tot vrouw kreeg.

8. Zieke farao Cambyses

Cambyses, de zoon van de grote koning Cyrus, was een Pers, maar na de verovering van Egypte werd hij op de Egyptische troon geplaatst. Cambyses werd bekend om zijn wrede daden, vooral jegens dieren. Een van de beroemdste verhalen over hem is hoe hij de heilige stier Apis ontheiligde, die de Egyptenaren vereerden als een levende god.

Vlak voor de ogen van de priesters van Apis haalde Cambyses een dolk tevoorschijn en doodde de stier, lachend en zeggend: “Zo’n god verdienen de Egyptenaren!” Dit was geen willekeurig pesten, maar eerder een uiting van zijn perverse liefde voor het lijden van dieren. Tijdens zijn bewind voerde Cambyses vechtscènes op, waarbij hij leeuwenwelpen dwong om met puppy’s te vechten, en zelfs zijn vrouw dwong toe te kijken hoe de dieren elkaar uit elkaar rukten.

9. Pepi II en zijn pygmeeën

Toen Pepi II farao van Egypte werd, was hij nog maar zes jaar oud. Zoals elk kind van zijn leeftijd was hij onderhevig aan vreemde en wispelturige hobby’s. Een van deze hobby’s was het verhaal van de dansende pygmee. Toen een onderzoeker genaamd Harkhuf hem op de hoogte bracht van zijn kennismaking met zo’n man, gaf Pepi II opdracht om de dansende pygmee onmiddellijk naar zijn paleis te brengen.

Maar de passie van de farao eindigde daar niet. Toen Pepi II opgroeide, zette hij zijn excentrieke gewoonten voort. Een van de vreemdste bevelen was om de slaven te dwingen zich uit te kleden, zich met honing in te wrijven en hem te volgen, zodat de vliegen hem niet zouden storen. Het was een manier van leven die alleen bij een kleine heerser had kunnen opkomen, meegesleept door kinderfantasieën.

10. Mikerin en zijn angst voor de dood

Farao Mikerin, die in de 26e eeuw voor Christus over Egypte regeerde. d.w.z. ooit geconfronteerd met een profetie dat hij nog maar zes jaar te leven had. Dit nieuws raakte hem tot in de kern, en hij kon de gedachte aan zijn onvermijdelijke dood niet verwerken. Mikerin was zo bang dat hij besloot een manier te vinden om de goden te misleiden en de tijd stop te zetten.

Om dit te bereiken begon hij nachtfeesten te organiseren en een groot aantal lampen aan te steken, waardoor de illusie ontstond dat de dag niet eindigde, maar dat de tijd eindeloos doorging. Hij stond zichzelf niet toe om te slapen en zei tegen zichzelf dat als hij bleef leven alsof de dag nooit eindigde, hij zijn dood kon vermijden. Deze strijd met de onverbiddelijke tijd is een van de meest ongewone en tragische voorbeelden van de faraonische psychologie.

Bron