Leven na dit Leven - BDE
Na de dood
Er zijn inmiddels miljoenen mensen die een NDE (nabij-dood-ervaring) gehad hebben. Sinds de term in 1975 werd geïntroduceerd, zijn er wereldwijd duizenden verslagen verzameld. Het verschijnsel wordt ook al eeuwenlang beschreven. Uit al die verslagen komt een duidelijk beeld naar boven van wat ons bij ons sterven te wachten staat. Als je daarbij ook nog optelt wat helderzienden en vergevorderde yogi’s door de tijden heen daarover waargenomen hebben, dan moet je stevig in je atheïstische schoenen staan om een voortbestaan voorbij de dood resoluut af te wijzen.
Bij het sterven, of bijna sterven, treden mensen uit hun lichaam. Ze zien vaak op een heel onthechte manier een lichaam liggen wat ze niet altijd gelijk herkennen als hun eigen lichaam. Vaak ontwikkelen ze een ruimere, soms zelfs 360 graden visie. Zo zien en horen ze bijvoorbeeld bezorgde familieleden spreken op de gang of zweven ze boven de operatietafel en zien en horen daar details over de operatie die ze vaak later bevestigd krijgen.
Meestal ervaren ze een enorme rust. Ze gaan vaak met een enorme vaart door een donkere tunnel richting een lichtbron en komen dan op een plek uit in het licht waar ze een overweldigende vorm van onvoorwaardelijke liefde ervaren. Dat is zo’n heldere en heerlijke ervaring dat daarna vrijwel niemand meer terug wil in dat lichaam wat ze achtergelaten hebben en dat vaak zwaargewond of ziek is.
De tijdsbeleving is anders daar. Soms heeft hun hart een paar minuten stilgestaan maar hebben ze in hun beleving uren doorgebracht in een vaak een paradijselijk landschap voordat ze weer ontwaken in hun achtergelaten lichaam. Ervaringen, kleuren, bloemen, landschappen, muziek, alles is mooier en intenser dan op aarde.
Vaak ontmoeten ze gidsen, engelen of overleden familieleden. Soms in meer vage vorm, maar duidelijk voelbaar als aanwezigheid die ze onder hun begeleiding dingen laten zien en weten. Zij geven ook de vaak onwelkome info dat het nog niet hun tijd is om daar te blijven. Er blijkt een grens te zijn tot waar je in de NDE kan gaan. Voorbij een bepaald punt kun je niet meer terug naar je lichaam. De gidsen zijn dan ook erg uitgesproken over hoe belangrijk het is om toch terug te keren omdat je nog een taak te vervullen hebt in dit aardse bestaan.
Er vindt meestal een levensschouw plaats waarbij er een terugblik is op het voorafgegane leven, maar dan vanuit het perspectief van hoe mensen om jou heen jou ervaren hebben. Je gaat zien en voelen wat het effect van je daden waren. Dat kan dus best pijnlijk zijn.
In de sfeer waar je terecht komt wordt er rekening gehouden met je referentiekader zodat het meer aansluit op je belevingswereld. Zo ervaren mensen die heel Christelijk zijn vaak de aanwezigheid van Jezus.
Een aparte kleinere categorie zijn mensen die hun medemensen slecht behandeld hebben. Als ze van haat vervuld zijn zijn ze niet ontvankelijk voor de liefde die er ook voor hen is. Er zijn verslagen waar ze meegenomen worden naar een sfeer waar ze gekweld worden door andere hatende en ongelukkige zielen. Maar zelfs tijdens die ervaringen kwam er een moment waarop ze om hulp baden of smeekten en er een opening naar het licht ontstond. Na terugkeer uit hun NDB kiezen ze er vaak voor om hun resterende leven radicaal ten goede te keren.
Zo wie zo is er een leven voor en na de NDE. Mensen zijn erna hun angst voor de dood kwijt en kiezen vaak voor een veel bewuster en dienstbaarder leven aan wat er werkelijk toe doet. Naar schatting heeft ongeveer 5 tot 10 procent van de algemene bevolking herinneringen aan een NDE. Bij overlevenden van een hartstilstand ligt dit percentage hoger, namelijk tussen de 10 en 23 procent.
Vanuit veel bronnen die ik de afgelopen 50 jaar gelezen heb begrijp ik dat verreweg de meeste mensen na hun dood in de astrale wereld terechtkomen. Daarbinnen zijn heel veel sferen. Afhankelijk van je afstemming en je daden in het afgelopen leven kun je zowel in een van de hoogste hemelse sferen terecht komen tot in de meest diepe astrale hellesfeer en alles daartussen. Mensen zoals Adolf Hitler verkeren in de diepste regionen in een doffe doodsslaap die wel duizenden jaren kan duren. Dat is zo’n beetje de ergste toestand in een universum dat gericht is op leven, scheppen en ervaren. Vanuit hogere astrale regionen worden (vrij riskante) afdalingen ondernomen om mensen die in de lagere regionen in haat leven meer naar het licht te begeleiden.
Waarom incarnatie vanuit de astrale wereld in de onze als een voorrecht wordt gezien is dat je als ziel hier op aarde veel sneller kunt groeien dan in de astrale wereld. In de astrale wereld zit iedereen tussen gelijkgestemden. Veel mensen leven na hun dood nog vrij onbewust hun illusie leventje, in zeg maar astrale vinex-wijken, zonder dat ze veel uitgedaagd worden in hun beperkende overtuigingensysteem. Incarneer je op aarde dan kom je in een omgeving waar zowel duistere als verlichte zielen te vinden zijn en is de groeidynamiek veel groter.
De astrale wereld is veel groter dan deze wereld en er zijn allerlei specialistische gebieden waar bijvoorbeeld healingen plaatsvinden of waar je specifiek onderzoek kan doen zoals akasha kronieken raadplegen of werk verrichten waar we hier op aarde nauwelijks weet van hebben. Zoals we hier op aarde onze eigen werkelijkheid scheppen, zo gebeurt dat ook in de astrale wereld, maar dan veel directer, zoals de werkelijkheid die we in dromen scheppen.
Boven de astrale wereld ligt de causale wereld. Alleen ‘verlichte’ zielen die hun aardse lichaam verlaten verhuizen daar bewust naartoe. Die zijn dan ook vrij van de cyclus van incarnatie op aarde. Zij doorzien ook de illusiestaat van de astrale wereld, hoe mooi de hogere sferen daarin ook zijn.
Auteur: Dick Nijssen
