Autistische tiener met psychische problemen geëuthanaseerd in Nederland

Belangrijkste conclusies:

• Een Nederlandse tiener van 16 tot 18 jaar is minder dan vijf jaar na de diagnose autisme geëuthanaseerd.

• Hij beschreef zijn leven als vreugdeloos en bracht de hele dag in bed door, maar zijn arts stemde desondanks in met euthanasie. Zijn psychische problemen leken voort te komen uit veel van zijn worstelingen in verband met autisme.

• Sinds de legalisering van euthanasie om psychiatrische redenen is het aantal gevallen in Nederland drastisch toegenomen.

• Een psychiater wees op de zaak als een “wake-up call” voor Canada, waar de euthanasiewetgeving nog soepeler is.

De details:

Sharon Kirkey schreef in de National Post over de zaak, die werd beschreven in het meest recente jaarverslag van de Regionale Euthanasiecommissies (RTE) . In de samenvatting werden de naam en leeftijd van de tiener niet vermeld; hij werd alleen omschreven als een jongen tussen de 16 en 18 jaar.

Er werd beschreven dat hij vier en een half jaar voor zijn dood de diagnose autisme had gekregen; daarnaast kampte hij naar verluidt met angststoornissen, stemmingsstoornissen en depressie, waaronder suïcidale gedachten. Slechts twee jaar voor zijn euthanasie had hij een zelfmoordpoging gedaan.

Zijn leven werd in sombere bewoordingen beschreven:

De patiënt omschreef zijn leven als ‘vreugdeloos’. Hij voelde zich erg eenzaam, was diep ongelukkig en beleefde nergens meer plezier aan. Hij kon geen contact leggen met leeftijdsgenoten en wist niet waar hij thuishoorde in de maatschappij. Hij voelde zich door anderen niet begrepen. Het frustreerde hem dat hij zijn leeftijdsgenoten zag groeien, terwijl hij zijn talenten niet kon benutten en in een doodlopende straat terecht was gekomen. Elke dag was een beproeving. Omdat hij overgevoelig was voor prikkels en zijn emoties niet kon reguleren, was hij zeer beperkt in wat hij kon doen. Hij kon zijn huis nauwelijks verlaten, omdat hij zonder de stabiliserende invloed van zijn moeder te snel overprikkeld raakte en woedeaanvallen of paniekaanvallen kreeg. Het leven was een constante strijd voor hem, zonder enig perspectief. In de laatste weken voor zijn dood lag hij de hele tijd in bed.

Hoewel het duidelijk had moeten zijn dat deze tiener, nog steeds minderjarig, ernstige psychische problemen had, gaf zijn arts toch toestemming voor euthanasie na gesprekken met de patiënt, zijn ouders en andere zorgverleners. Het rapport vervolgde:

Ondanks de jonge leeftijd van de patiënt twijfelde de arts er absoluut niet aan dat hij weloverwogen beslissingen kon nemen over het euthanasieverzoek. Hij was in staat de situatie te beoordelen en begreep de gevolgen van euthanasie voor zichzelf en zijn naasten. Hij kon zijn lijden en overwegingen duidelijk beschrijven en had zijn wens ook schriftelijk vastgelegd in een euthanasieverzoek. Zijn euthanasiewens bestond al lang en was consistent. De arts was er bovendien van overtuigd dat er geen druk vanuit zijn omgeving was. Integendeel, zowel zijn naasten als zijn zorgverleners hadden al lange tijd geprobeerd hem van gedachten te doen veranderen, maar zonder succes.

De uiteindelijke conclusie was dat de beslissing van de arts om een ​​geestelijk ziek kind te euthanaseren acceptabel en terecht was, en meerdere andere zorgverleners waren het ermee eens dat de jongen geëuthanaseerd moest worden.

Uitzoomen:

Kirkey merkte op dat dit een waarschuwingssignaal zou moeten zijn voor Canada, dat extreem lakse euthanasiewetgeving heeft. In Nederland is een toename van euthanasiegevallen als gevolg van psychische aandoeningen geconstateerd, en soortgelijke resultaten zijn te verwachten in Canada, dat euthanasie voor psychische aandoeningen wil legaliseren.

Dr. Sonu Gaind, hoogleraar geneeskunde aan de Universiteit van Toronto en voormalig voorzitter van de Canadian Psychiatric Association, vertelde Kirkey dat deze zaak als een waarschuwing zou moeten dienen. “De drempel (voor euthanasie) in Canada ligt lager dan in Nederland”, zei Gaind. “Als euthanasie alleen vanwege een psychische aandoening in Canada wordt toegestaan, zullen de aantallen aanzienlijk hoger liggen dan in Nederland.”

Het is al duidelijk dat het systeem in Nederland uit de hand is gelopen; er zijn meerdere mensen bekend die zijn gedood vanwege wat lijkt op depressie of soortgelijke psychische problemen, en het lijkt erop dat in Canada euthanasie wordt goedgekeurd uitsluitend vanwege autisme.

Kortom:

Hulp bij zelfdoding en euthanasie vormen al snel een gevaar voor de meest kwetsbare mensen in de samenleving: zieken, gehandicapten en ouderen.

Bron

Dit is toch wel heel erg sick!
Dit gaat straks nog heel normaal worden hoor als we er nu geen halt toe roepen.

Zelf weten! Nazipraktijken zijn dit.
Je zorgt ten alle tijde voor hulp voor zo iemand, gezonde voeding, ondersteuning met alles.
Paniek en angst kan ook komen door allergie voor bepaalde voedingsstoffen waar je niet tegen kunt.

Gevaarlijk de mensheid die maar beslist over anderen.
Nederland mag zich diep schamen dit artikel komt uit het buitenland nml.
Daar hoor je onze waardeloze media dus niet over.