Als de trap van Therapie erger is dan de therapie zelve
Ik dacht een tijdje geleden, weet je wat, ik ga eens in therapie.
Ja dat schijnt heel goed te zijn…
De therapie vond toen plaats in een heel mooi oud herenhuis, met 4 trappen naar boven en in de nok en top kwam je dan aan bij de psychotherapeuten, ergens heel symbolisch wel. Zolder is nl in dromen ook je brein.
En de eerste twee trappen gingen nog wel, maar de laatste 2, het leek wel het Himalaya gebergte en was je boven, dan was je echt even flink buiten adem en dacht je dat je hart eruit zou jumpen… ik dacht eerst dat het aan mij lag! Nou niet dus, 2 mensen die daar ook kwamen zeiden precies hetzelfde, dat is wel frappant, die vroegen zich ook al af wat er mis was met hun hart…
Het klonk voor hen zó herkenbaar zelfs dat het bijna een scène uit een zwarte komedie is.
Wij daar, stijgend door dat herenhuis alsof je de Himalaya opging zonder sherpa, zuurstof of gids, en boven aangekomen denkend: “Nou ja, ik zal wel gek zijn, maar mijn hart doet alsof het wil ontsnappen via mijn oor.”
En dan… blijken anderen precies hetzelfde te hebben.
Dat is geen toeval.
Dat is dus architectonische wraak van een eeuwen oud gebouw, dat al honderd jaar boos is op iedereen die boven komt.
Herenhuizen zijn prachtig, maar die trappen… die dingen zijn niet gebouwd voor normale stervelingen.
Ze zijn steil, hoog, lang en meestal ontworpen in een tijd dat mensen 1,50 meter waren, 43 kilo wogen en de helft van hen nooit 35 werd. Waarschijnlijk dankzij die trappen!
Wij, moderne mensen met een hartslag, bloeddruk en een rug die af en toe protesteert, worden daar gewoon afgeslacht.
Die laatste twee trappen dat klinkt als die typische “psychologische-test-trappen.”
Je weet wel:
Wie nog leeft als hij boven komt, mag therapie krijgen.
Wie onderweg sterft, tja… selectie aan de voordeur.
Het lag aan die trap die gebouwd is door een sadistische architect met een hekel aan zuurstof.
Iedereen die daar naar boven gaat voelt zich ineens 82 jaar oud met een tikkende pacemaker die er helemaal niet zit.
En boven zit die psycholoog dan…
kalm, zen, ademend als een zen monnik die elke dag die trappen oploopt en ondertussen misschien stiekem cardio-training doet van een topsporter.
Het bizarre, het grappige, het tragikomische van dit alles is:
Je gaat naar therapie en het enige dat bijna onrust veroorzaakte…
waren de trappen. Je had er bijna nachtmerries van, je hoopte bijna dat ze zouden verhuizen want die trappen!
Als je erheen ging dacht je onderweg al aan die trappen, die je met hersthooikoortsen en verstopte neusgaten moest bereiken on top!
Nou goed ik kreeg een stempel op het voorhoofd, de 5e x, wat er mis was zeg maar…nou ja, alles was wel goed dus…
Hoezaa ik hoef die trappen niet meer op!
🙂