LISA EN DE HORMONENHEL VAN AFDELING 3
LISA EN DE HORMONENHEL VAN AFDELING 3
Lisa werkt op kantoor. Een heel gewoon kantoor, met gewone bureaus, gewone planten, en een gewoon lekker koffiezetapparaat in de hal, maar wel buitengewoon hysterische collega’s.
Ze heeft het zichzelf vaak afgevraagd:
“Is dit een werkplek, of ben ik per ongeluk aangenomen bij een wetenschappelijk experiment naar ‘vrouwelijk gedrag tijdens onverklaarbare kosmische verstoringen’?”
Want sinds een paar maanden is het hele kantoor in de ban van één woord.
Eén heilig woord.
Eén magisch excuus.
Hormónen.
Te laat?
“Hormonen.”
Uitgevallen tegen een stagiair?
“Hormonen.”
Op je stoel gaan zitten huilen, omdat je koffie lauw was?
“Hormónen, Lisa! Je begrijpt het niet, want jij bent… anders.”
Dat laatste zeiden ze met het soort achterdocht, die je normaal alleen ziet bij mensen die overtuigd zijn dat hun buurman een reptilian is.
Lisa was inderdaad “anders”. Haar lijf had nog nooit iets gedaan wat ze niet kon volgen. Geen huilbuien, geen plotselinge stroming van existentiële wanhoop, geen PMS die zich gedroeg als een middeleeuwse pestepidemie.
Ze was gewoon… stabiel. Ze was blijkbaar een van die zeldzame wezens die geboren lijken te zijn met een ingebouwde “emotionele stabilisator”.
Terwijl die andere vrouwen soms ineens veranderden in een soort hormonale vulkaan die elk moment kon ontploffen
En dus zat ze daar elke ochtend achter haar bureau, terwijl de rest van de vrouwen rondvlogen als menselijke meteorieten. Ze zagen er normaal uit, maar gedroegen zich als verdwaalde ruimtebrokstukken die een verkeerde afslag hadden genomen en nu met 20.000 km per uur door de open office space suisde.
Zo had je:
Brenda, die elke ochtend riep dat ze “écht nu in de overgang kwam, want ze voelde het tintelen in haar aura”.
Mariska, die elke fout die ze maakte toeschreef aan haar “hormonale cyclus”, die op mysterieuze wijze precies samenviel met belastingseizoen, kwartaalrapportages en elk moment waarop iemand iets van haar nodig had.
Saskia, die dan wel drie keer per dag zei dat ze “het liefst iedereen wilde vermoorden, maar dat het gelukkig aan haar hormonen lag en dat iedereen dat moest accepteren uit solidariteit”.
Linsley die elke maand een week lang zo van slag was, dat ze uren jankend aan haar bureau zat te prutsen met haar computer en een nat toetsenbord.
Carla die elke maand weer in een scheiding lag met haar manlief die dan een week wel ”kon opzouten die klootzak”!
Lisa zat ernaar te kijken zoals een astronaut naar een zwerm vallende sterren kijkt: met lichte verbijstering en een gevoel van verantwoordelijkheid die ze eigenlijk helemaal niet wilde hebben.
Ze dronk haar thee en koffie.
Ze tikte rustig op haar toetsenbord.
En telkens wanneer er weer een collega als een kosmische chaosbal door de afdeling stuiterde, dacht Lisa:
“Nee… dit zijn geen hormonen. Dit is karakter, dames. Dit is pure persoonlijkheid. Zo ben jij gewoon echt wel jezelf te wezen en zijn”.
Maar ze zei het niet hardop, want ze had geen zin om door toch wel minstens drie meteorieten tegelijk geraakt te worden.
Tot die ene dag.
Brenda stormde naar binnen, gooide haar tas neer en riep dramatisch:
“Lisaaaa… mijn hormonen hebben me vanmorgen laten vergeten dat ik schoenen aan moet! Kijk dan, ik loop op m’n sloffen!”
En daar stond ze inderdaad. Glitter-sloffen. Op kantoor.
Lisa keek.
Ademde.
En zei toen droog:
“Brenda, hormonen vergeten geen schoenen. Dat doen alleen mensen die simultaan op TikTok en facebook zitten én hun kat vergeten te voeden.”
De afdeling viel stil.
Alle meteorieten pauzeerden in hun baan.
Zelfs de printer stopte.
En toen gebeurde het wonder.
Ze lachten.
Niet omdat het niet waar was.
Maar omdat Lisa eindelijk, zonder een spoortje venijn, uitdrukte wat ze allemaal ergens eigenlijk wel wisten:
Het waren geen hormonen.
Het was gewoon het leven.
En hun eigen chaotische karakter. Hun excuus om zichzelf te kunnen zijn. Alsof daar een excuus voor nodig was.
Vanaf die dag werd Lisa niet meer gezien als “de vrouw zonder hormonale storm”.
Ze werd de Hormonale Verkeersleider van Afdeling 3.
De hel was eindelijk gestopt op Afdeling 3.
En heel soms ,…heel soms,…wanneer er weer een collega door het kantoor suisde als een mislukte ruimtemissie, keek Lisa naar boven en vroeg zich zachtjes af:
“Zouden meteorieten ook roepen dat ze last hebben van hun hormonen?”
