De website die liefde ademde
De website die liefde ademde
Harry en Corry waren zo’n stel dat je op straat herkent: hij altijd een beetje verf op z’n jas, zij met draadjes aan haar mouw.
Harry kluste. Corry naaide. En samen… waren ze gewoon af.
Op een regenachtige dinsdagmiddag – het soort middag waarop alleen eenden en echtparen naar de bouwmarkt gaan – kwamen ze op het idee:
“Wij moeten een website.”
“Voor al m’n kussenslopen,” zei Corry.
“En voor m’n vogelhuisjes,” bromde Harry.
Ze klonken als een hobbywinkel op wielen.
“Maar hoe noemen we het?” vroeg Corry terwijl ze een stukje draad afbeet.
Harry keek op van zijn spijkers en kreeg een fonkel in zijn ooghoek.
“HaCo!”
“Wat?”
“Ja joh, de Ha van Harry en de Co van Corry!”
Corry pinkte zowaar een traantje weg van trots.
Niet omdat het zo origineel was,
maar omdat hij het zó vanzelfsprekend uitsprak.
Alsof zij altijd al samen één woord waren geweest.
Ha-Co. Liefde op de domeinnaam.
En zo kwam het dat er in het kleine dorp ineens een groot bord hing:
www.haco.orgol – handwerk & huisgeluk.
Met hun foto erboven.
Zij met een speldenkussen om de pols, hij met een boormachine.
En hun slogan eronder:
“Waar draad en hout elkaar ontmoeten.”
In de supermarkt zeiden mensen:
“Wat een leuke naam!”
Dan zei Corry stralend: “De Ha is van Harry, en de Co van mij!”
En dan deed Harry alsof hij dat nog nooit had gehoord en voegde toe:
“Ja, en samen… zijn we gewoon onafscheidelijk hè.”
Ze lachten dan allebei.
Een lach die klonk als een koekje bij de koffie.
Warm, zoet, en net een tikje kruimelig.
En zo werd HaCo niet alleen een website.
Het werd een liefdesverhaal.
In pixels.
Met een plug en een naald.