Waarom we elkaar op internet niks meer gunnen

De vergeten kunst van het schouderklopje: Waarom we elkaar op internet niks meer gunnen

We scrollen ons elke dag een ongeluk. We lezen artikelen, kijken naar filmpjes, lachen om herkenbare situaties en halen inspiratie uit het werk van onafhankelijke makers. Het internet staat boordevol creativiteit, verhalen en humor. Maar hoe vaak nemen we nog de moeite om even te laten weten dat we iets waarderen?

Veel te weinig.

Het internet is veranderd in een kille consumptiemachine. We komen halen, consumeren in een paar seconden wat een ander uren werk heeft gekost, en scrollen door. Zonder na te denken. Een muisklik. Een tik op een scherm. Dat is letterlijk één seconde werk. Maar voor degene die het maakt, kan dat ene simpele hartje of die ene ‘like’ het verschil maken tussen moedeloos opgeven of met een glimlach doorgaan.

Waar is de gun-factor gebleven?

Vroeger was het internet een plek van interactie en verbinding. Als iemand een mooi verhaal schreef of een grappige quote deelde, kreeg je daar een reactie of een duimpje voor terug. Het was een vorm van menselijke etiquette: ik zie jou, ik waardeer wat je doet.

Tegenwoordig lijkt het alsof de gulle gevers de uitzondering zijn geworden. Veel makers delen hun werk uit oprechtheid en warmte, maar stuiten op een muur van stilte. We zijn verwend geraakt. We verwachten dat alles er maar gratis, onbeperkt en pasklaar staat. En als een platform of algoritmewerking het ons niet voorschrijft, vergeten we dat er achter elke tekst, elke foto en elk artikel een echt mens zit.

Het kost niks, maar het betekent alles

Iemand een ‘like’ of een klein compliment geven kost je helemaal niks. Het kost geen geld, het kost geen moeite en het neemt nauwelijks tijd in beslag. Maar het geeft de maker wel het gevoel dat het werk ertoe doet. Het is een klein stukje erkenning in een steeds anoniemere, zakelijkere en door advertenties overspoelde online wereld.

Als we willen dat het internet een fijne, creatieve plek blijft waar niet alleen de schreeuwerige grote bedrijven en commerciële jongens overblijven, moeten we de kleine makers weer gaan steunen.

Dus de volgende keer dat je iets leest wat je raakt, iets ziet waar je om moet lachen, of een mooie tekst tegenkomt op een onafhankelijke website: laat even die ‘like’ achter. Geen grote moeite, wel een klein gebaar waarmee je de wereld online nét een klein beetje menselijker maakt.

Ik heb miljarden likes gegeven… kreeg er maar heel weinig terug,  niet dat ik daarom dit allemaal doe, maar het valt wel op…