Wat te doen als je volwassen kind uithaalt?
Probeer de pijn achter de woede van je volwassen kind te begrijpen, zodat je de vicieuze cirkel kunt doorbreken.
Belangrijkste punten
Volwassen kinderen die het moeilijk hebben en reactief reageren, hebben mogelijk niet geleerd om met grote emoties om te gaan.
Hun woede is een dekmantel voor hun kwetsbaarheid.
Blijf met beide benen op de grond staan door je eigen waarde te kennen. Hun woorden en toon bepalen niet wie je bent.
Het is een van de ergste situaties die je kunt meemaken wanneer je volwassen kind, van wie je hield en voor wie je zorgde, op je neerkijkt, je negeert of je hard behandelt. Maar het verhaal achter die woede is vaak diepgaander en complexer dan het lijkt.
Het voelt zo schokkend en pijnlijk.
Geen enkele ouder kan zich voorstellen dat hij of zij door een volwassen kind respectloos wordt behandeld. Toch hoor ik elke week tijdens oudercoachingsessies verhalen van goede, liefdevolle ouders die zich overrompeld voelen wanneer hun volwassen zoon of dochter zich afkeert, uitvalt of hen behandelt alsof zij het probleem zijn. Natuurlijk heb je als ouder fouten gemaakt, maar ervan uitgaande dat je het altijd goed bedoelde, bedenk dan dat de enige perfecte mensen op het kerkhof liggen.
Als dit in jouw leven gebeurt, weet dan dat je niet alleen bent en dat dit geen teken van falen is. Meestal gaat de woede van je volwassen kind niet direct over jou. Het gaat over onverwerkte pijn en emotionele problemen waar ze zich niet van los lijken te kunnen maken.
Zoals ik schreef in mijn boek ’10 dagen naar een minder opstandig kind’ , zijn de twee belangrijkste vaardigheden voor kinderen van elke leeftijd, inclusief volwassenen, het vermogen om tot rust te komen en problemen op te lossen. Als ze tegen je uitvallen in plaats van om een rustig, constructief gesprek te vragen, hebben ze wellicht wat emotionele volwassenheid nodig om deze essentiële levensvaardigheden te ontwikkelen.
Hieronder beschrijf ik, met compassie (bedenk wel dat uw volwassen kind ook pijn heeft) en waardigheid, drie van de meest voorkomende problematische dynamieken tussen volwassenen en volwassen kinderen die ik vaak zie.
1. Hun woede is een dekmantel voor hun kwetsbaarheid, waarmee ze nog niet hebben leren omgaan.
Volwassen kinderen die het moeilijk hebben en impulsief reageren, hebben niet geleerd om met grote emoties om te gaan zonder zich af te sluiten of juist volledig uit te barsten. Wanneer hun leven uit de hand loopt, worden hun ouders het ‘veilige doelwit’. Anders gezegd: er is een zeer korte lijst van mensen die volwassen kinderen slecht kunnen behandelen en waarvan ze weten dat ze hoe dan ook van hen zullen blijven houden. Ouders staan meestal bovenaan die lijst.
Een voorbeeld uit de praktijk: je zoon raakt zijn baan kwijt, een baan waar hij zich al onzeker over voelde. In plaats van te zeggen: “Papa, ik heb een fout gemaakt, ik ben bang,” snauwt hij: “Je hebt me toch nooit gesteund.”
Bedenk goed dat het niet om de opmerking gaat, maar om de schaamte die erachter schuilgaat.
2. Oude patronen uit de kindertijd komen onder stress weer naar boven.
Zelfs in gezonde gezinnen kunnen kinderlijke neigingen onder druk weer naar boven komen. Een volwassen kind dat zich ooit onbegrepen voelde, kan terugvallen in die denkwijze wanneer het zich overweldigd voelt – zelfs als je niets verkeerd doet.
Praktisch voorbeeld: Je dochter worstelt met rekeningen, relatieproblemen en angst . Ze belt je op en je doet voorzichtig een suggestie. Ze reageert door te zeggen dat je haar niet serieus neemt en haar probeert te controleren. Besef dat ze niet reageert op het gesprek zelf, maar waarschijnlijk op een oude innerlijke dialoog die haar het gevoel geeft dat ze “nooit goed genoeg” is.
3. Ze worstelen met hun eigen identiteit – en jij bent hun spiegel geworden.
Jongvolwassenen die het moeilijk hebben, projecteren hun frustraties en zorgen vaak naar buiten. En dat betekent dat ze die frustraties vaak op hun ouders projecteren .
Een voorbeeld uit de praktijk: je zoon ziet berichten van leeftijdsgenoten die huizen kopen en promotie krijgen op hun werk. In plaats van te zeggen: “Ik voel me een mislukkeling”, neemt hij afstand van je en sluit hij je buiten – totdat hij je hulp nodig heeft.
Wat u vanaf vandaag kunt doen
Je hoeft hun woede niet te absorberen. En je hoeft ook niet met schuldgevoel of een defensieve houding te reageren. Dus pak dat bordje met ’trap me’ dat je al die tijd hebt gedragen en gooi het weg.
Hier volgen enkele eenvoudige, praktische stappen om wat persoonlijke gratie en waardigheid terug te winnen:
Blijf met beide benen op de grond staan door je eigen waarde te kennen. Hun woorden en toon bepalen niet wie je bent.
Benoem voorzichtig de dieperliggende laag. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: “Het klinkt alsof je je overweldigd voelt. Ik ben er om te luisteren, als we op een respectvolle manier met elkaar kunnen praten.”
Stel liefdevolle grenzen . Respect hoeft niet overboord te worden gegooid alleen omdat de ander boos is.
Trap er niet in. Ze provoceren je waarschijnlijk vanwege een innerlijk conflict dat eigenlijk niets met jou te maken heeft.
Kortom, onthoud dat jouw kalme aanwezigheid, en niet jouw perfectie, je volwassen kind zal helpen om weer op het juiste spoor te komen.