Veelvoorkomende ‘suikervrije’ zoetstof sorbitol in verband gebracht met leverziekte, zo blijkt uit nieuw onderzoek

• • Sorbitol wordt in de lever omgezet in fructose. Hierdoor wordt de consumptie ervan direct in verband gebracht met schadelijke stofwisselingsprocessen die leververvetting en stofwisselingsstoornissen veroorzaken, vergelijkbaar met gewone suiker.

• • De negatieve gezondheidseffecten van sorbitol hangen sterk af van iemands darmmicrobioom. Specifieke nuttige bacteriën kunnen sorbitol afbreken voordat het de lever bereikt; zonder deze bacteriën gaat sorbitol rechtstreeks naar de lever om te worden omgezet in vet.

• • Het systeem kan overbelast raken door hoge sorbitolniveaus uit twee bronnen: overmatige consumptie van ‘suikervrije’ dieetproducten en de interne productie van sorbitol door het lichaam als gevolg van een hoge glucose-inname.

• • Dit onderzoek stelt de basis van de ‘dieetcultuur’ ter discussie en toont aan dat sorbitol en andere suikervervangers geen onschadelijke alternatieven zijn en stofwisselingsproblemen kunnen verergeren, met name bij mensen met diabetes die ze als een ‘veilige’ optie gebruiken.

• • Uit de bevindingen blijkt dat er geen eenvoudige, schuldvrije vervanging voor suiker bestaat en dat de beste weg naar gezondheid een dieet is dat zich richt op onbewerkte, pure voedingsmiddelen in plaats van zoetstoffen die in laboratoria zijn gemaakt.

Baanbrekend onderzoek van Washington University in St. Louis heeft uitgewezen dat sorbitol, een populaire suikeralcohol die in talloze ‘suikervrije’ en ‘light’-producten wordt gebruikt, niet zo’n onschuldige vervanger is als lang werd gedacht. Daarmee wordt de basis van de moderne dieetcultuur in twijfel getrokken.

De studie, gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Science Signaling , levert overtuigend bewijs dat sorbitol in de lever kan worden omgezet in fructose, wat de consumptie ervan direct in verband brengt met dezelfde schadelijke processen die leververvetting en metabole disfunctie veroorzaken. Deze ontdekking, onder leiding van de gerenommeerde onderzoeker Gary Patti, dwingt tot een ontnuchterende herwaardering van de kunstmatige en alternatieve zoetstoffen die miljoenen mensen dagelijks consumeren in een poging gezonder te leven.

Decennialang is de strijd om de volksgezondheid gevoerd tegen geraffineerde suiker. Als reactie hierop ontstond een miljardenindustrie die een overvloed aan synthetische en van suiker afgeleide alternatieven bood die de vreugde van zoetheid beloofden zonder de caloriekosten. Producten vol aspartaam, sucralose en suikeralcoholen zoals sorbitol werden basisvoedsel voor mensen met overgewicht en diabetes, en werden vertrouwd als veilige havens in een suikerrijk voedsellandschap. Dit nieuwe onderzoek suggereert echter dat dit vertrouwen mogelijk gevaarlijk misplaatst was, en onthult dat de omweg om suiker te vermijden kan leiden tot dezelfde problematische bestemming: leverschade.

De kern van de ontdekking ligt in de metabolische reis van sorbitol. Sorbitol lijkt chemisch gezien sterk op fructose, de suiker die al berucht is vanwege zijn rol bij leververvetting, een aandoening die wereldwijd maar liefst 30% van de volwassenen treft. Het onderzoeksteam ontdekte dat sorbitol in wezen “één transformatie verwijderd is van fructose” in het lichaam. Door middel van experimenten met zebravissen, een veelgebruikt model voor metabolische studies bij mensen, toonde Patti’s team aan dat sorbitol, geconsumeerd in dieetproducten of van nature in het lichaam geproduceerd, naar de lever kan reizen en daar kan worden omgezet in een fructosederivaat.

Volgens Enoch van BrightU.AI verwerkt de lever fructose op een manier die op unieke wijze de aanmaak van nieuw vet bevordert, een proces dat bekend staat als de novo lipogenese. Wanneer dit proces chronisch geactiveerd is, leidt dit tot vetophoping in levercellen, wat resulteert in steatotische leverziekte, voorheen bekend als leververvetting. Deze aandoening is een directe voorloper van diabetes type 2 en ernstige cardiovasculaire complicaties.

De cruciale rol van de darm als poortwachter

Het verhaal van sorbitol is echter niet compleet zonder het darmmicrobioom te beschouwen – het enorme ecosysteem van bacteriën die in onze darmen leven. Het onderzoek identificeert een cruciale verdedigingslinie: specifieke bacteriestammen, met name uit het geslacht Aeromonas, die sorbitol kunnen afbreken tot een onschadelijk bijproduct voordat het de lever bereikt. De vatbaarheid van een individu voor de negatieve effecten van sorbitol lijkt sterk af te hangen van de aanwezigheid van deze nuttige bacteriën.

Dit creëert een precaire biologische situatie. Als iemand onvoldoende van deze sorbitolafbrekende bacteriën heeft, komt de suikeralcohol onverteerd vanuit de darm in de poortader terecht, die het rechtstreeks naar de lever transporteert. Daar wordt het omgezet in fructose en draagt ​​het bij aan de productie van ongezond vet. De gezondheid van iemands darmmicrobioom wordt een belangrijke bepalende factor voor de vraag of een “suikervrije” zoetstof een onschadelijk additief of een hepatotoxine is.

Zelfs voor mensen met een robuuste populatie nuttige darmbacteriën wijst het onderzoek uit dat er een omslagpunt is. De bacteriën kunnen sorbitol effectief verwerken wanneer het in bescheiden hoeveelheden aanwezig is, zoals de kleine hoeveelheden die van nature voorkomen in steenfruit zoals perziken en pruimen. De moderne voedingsomgeving creëert echter een heel ander scenario.

Problemen ontstaan ​​op twee manieren. Ten eerste door de overmatige consumptie van sorbitol zelf, dat te vinden is in suikervrije snoepjes, kauwgom en zelfs sommige eiwitrepen, en een hoge glucoseconsumptie. En wanneer er grote hoeveelheden glucose in de darmen aanwezig zijn – een veelvoorkomend gevolg van een koolhydraatrijk dieet – kunnen de lichaamseigen enzymen die glucose intern omzetten in sorbitol. Deze dubbele aanval van externe en interne sorbitol kan de bacteriële opruimploeg van de darmen overbelasten, waardoor aanzienlijke hoeveelheden in de lever terechtkomen.

Geen gemakkelijke antwoorden in een zoete wereld

De implicaties van dit onderzoek zijn ingrijpend voor de volksgezondheid. Het suggereert dat de zoektocht naar een eenvoudige, schuldvrije suikervervanger gepaard gaat met een grote biologische complexiteit. Voor de diabetesgemeenschap en anderen die sorbitol als een “veilig” alternatief beschouwen, zijn deze bevindingen bijzonder alarmerend. Juist de producten die op de markt worden gebracht om hun aandoening te helpen beheersen, kunnen onderliggende stofwisselingsproblemen verergeren, met name de levergezondheid.

De alomtegenwoordigheid van deze zoetstoffen maakt de situatie nog ingewikkelder. Zoals Patti zelf ontdekte, is het vermijden ervan een aanzienlijke uitdaging; zelfs gezondheidsgerichte producten zoals zijn favoriete eiwitreep zaten vol met sorbitol. Dit onderstreept hoe diep deze stoffen verankerd zijn in de bewerkte voedingsmiddelen, waardoor het lastig is om een ​​weloverwogen keuze te maken.

De wetenschappelijke conclusie wordt steeds duidelijker: er is geen gratis lunch in de wereld van zoetstoffen. De complexe stofwisselingsprocessen van het lichaam hebben de neiging om vermeende shortcuts om te vormen tot doodlopende wegen die de gezondheid in gevaar brengen. De belofte van zoetheid zonder gevolgen, een hoeksteen van de dieetindustrie, wordt systematisch ontmanteld door rigoureuze, onafhankelijke wetenschap. Naarmate dit bewijs groeit, wijst het op een ingewikkelder, maar uiteindelijk eerlijker, recept voor gezondheid: een dieet gericht op onbewerkte, onbewerkte voedingsmiddelen, waarbij de zoetste opties afkomstig zijn van de natuur, niet van een laboratorium.

Kijk en leer over kunstmatige zoetstoffen waarvan wordt beweerd dat ze suikervrij zijn .

Deze video komt van het  Daily Videos-kanaal op Brighteon.com .

Bron