“Een ongewoon kind”: het verhaal van Anna Swan

O, was alles wat de vroedvrouw kon zeggen. Nancy had veel in haar leven gezien, maar nog nooit zo’n kind. De jonge moeder viel flauw, haar man rende naar het koude water, zoals hem was opgedragen. En Nancy keek naar het ongewone kind. Enorm en donkerharig.

Bertha Swan kwam uit een groot gezin. Goede katholieken wisten al van jongs af aan dat alles wat God zendt, ten goede is. Dus toen ze trouwde, nam ze de zwangerschap heel rustig op. Toen een tweede. Maar de derde keer ging alles mis.

“Misschien krijg je wel een tweeling?” vroegen de buren, terwijl ze naar Berta’s dikke figuur keken.

Inderdaad, voor zo’n korte tijd was haar buik te prominent. En toen ze op het afgesproken uur de vroedvrouw riepen, zei Bertha meteen: we verwachten twee baby’s. We hebben al namen bedacht! Als er jongens geboren worden, heten ze Jacob en Martin. En als het meisjes worden, dan Joanna en Anna.

Het gebeurde allemaal in de vroege ochtend van 6 augustus 1846. Nancy Lingledon, een van de meest ervaren vroedvrouwen in Mill Brook, Nova Scotia, arriveerde om Bertha Swan te helpen. En ze verdreef snel alle twijfels. Geen tweeling. Slechts één kind.

– Mijn God! – riep Bertha uit. – Wat is dit voor een kind?

Dit was een ongewoon groot meisje. Echt enorm. Soms vind je informatie dat ze bij de geboorte 7 kilo en 200 gram woog, maar dat is niet waar. Bertha Swans derde kind woog net geen zes. En toch, het was veel! En ze had zulk lang, warrig haar, alsof ze helemaal geen persoon was, maar iets anders…

De eigenaardigheden hielden daar niet op. De baby had constant honger, waardoor Bertha haar eetlust niet aankon. Ze moesten een min voor het meisje vinden, dat Anna heette.

– Een verschrikkelijk kind… – mompelden ze in de buurt. – Ongewoon, zoiets hebben ze nog nooit meegemaakt!

Anna groeide met sprongen vooruit. Andere kinderen van haar leeftijd waren klein, maar haar beentjes bungelden uit de wieg. Haar vader moest er een bijpassende maken. Anna’s kleertjes pasten niet, en haar moeder naaide zelf voor haar. En met vier maanden woog Anna net zoveel als een tweejarig kind.

Het nieuws over het bijzondere kind verspreidde zich snel door de regio. Het meisje werd zelfs in de lokale krant genoemd, en wel op een zeer lovende manier. Berta was trots op deze publicatie: voor het eerst werd haar dochter niet eng, maar geweldig genoemd!

Maar er was nog iets om verbaasd over te zijn. Op zesjarige leeftijd haalde Anna Swan haar moeder in, die 157 centimeter was gegroeid. En zulke reuzen werden in de familie niet meer geboren!

Anna met haar moeder
Bijna elk jaar zwanger keek Berta naar haar zonen en dochters en vroeg zich af: waar komt zo’n Anna vandaan? Alle anderen zijn gewone kinderen.

“Dit is wat de Heer heeft besloten, mijn kind,” legde de plaatselijke priester uit aan mevrouw Swan, “en dus is Anna voorbestemd voor een ongewoon lot.”

“Ik hoop dat het niet eng is,” mompelde de vrouw.

Anna groeide, maar ze was absoluut niet mooi. Ze had grove gelaatstrekken, enorme mannelijke handen en een dikke nek. Op elfjarige leeftijd was ze langer dan iedereen in Mill Brook, inclusief de sterke mannen. Honderddrieënnegentig centimeter! Zo’n jonge dame zou tegenwoordig een hit zijn bij elk basketbalteam. Maar Anna Swan leefde in de negentiende eeuw, toen zulke parameters als lelijk werden beschouwd.

Vrouwen moesten volgens de toenmalige opvattingen elegant en sierlijk zijn. Boerenvrouwen konden sterk, grof en groot zijn, maar zelfs onder hen viel Anna op. De moeder zuchtte: wie zou er aandacht schenken aan zo’n kolos? Hoe moest ze het lot van haar dochter regelen?

Op haar vijftiende groeide Anna tot 213 centimeter en bleef daar niet bij stilstaan. Iemand in Mill Brook begon een kruis te slaan toen ze haar zagen. Hoewel het meisje opgroeide als een aardige en sympathieke vrouw. Ze studeerde goed op school en was vooral goed in literatuur en muziek. Anna speelde graag in het amateurtoneel van de school…

Meneer Barnum
…Showman Phineas Taylor Barnum was precies op zoek naar dit soort mensen. Met een twist. Ongewoon. Hij nodigde ze uit voor zijn show en voor hen was het misschien wel de enige kans op een baan. Natuurlijk, toen hij over Anna Swan hoorde, ging hij dit fenomeen bekijken. En hij was er dolblij mee: ze zou zijn collectie verfraaien!

“Je kunt optreden en leren,” legde Barnum uit, “en tegelijkertijd wat geld besparen. Hoe erg is dat? Ik betaal duizend dollar per maand.”

En ze stemde toe.

Anna Swan verhuisde naar New York, waar ze meteen ieders aandacht trok. Vervolgens begon Barnums circus door heel Amerika te toeren en verhuisde vervolgens naar Europa. Het meisje uit het achtergebleven Canadese gebied bereikte Londen en werd zelfs uitgenodigd om koningin Victoria te ontmoeten. Anna leek gewoonweg enorm vergeleken met de miniatuurkoningin van Groot-Brittannië, die amper 152 centimeter lang was.

“Voor een koningin zijn we erg bescheiden”, schreef Victoria als jonge vrouw in haar dagboek.
En tijdens de tournee in Halifax gebeurde er iets ongelooflijks. Daar ontmoette Anna een andere reus: Martin Bates. Met zijn lengte van 236 centimeter was hij een ideale match voor de enorme meid. Ze traden een tijdje samen op en besloten toen te trouwen. De bruiloft vond plaats in Londen op 17 juni 1871. De koningin zelf overhandigde het bruidspaar geschenken: Martin kreeg een horloge uit haar handen en Anna een diamanten ring en een stuk satijn voor een jurk. Tijdens de bruiloft moest de priester op een kruk staan zodat hij gezien en gehoord kon worden.

(zie stoel!)

Het reuzenkind was gelukkig. Anna’s leven verliep op een manier die ze zich niet eens had kunnen voorstellen! Worden dromen echt werkelijkheid?

– Krijgen we kinderen? – Anna maakte zich zorgen.

Eens in haar jeugd vertelde een arts haar dat dit problemen kon veroorzaken. Maar de kersverse mevrouw Bates raakte snel zwanger en beviel op 19 mei 1872 van een meisje van 8 kilo. Helaas stierf het kind onmiddellijk. De tweede baby, die Anna ter wereld bracht, leefde elf uur. Het was het grootste kind ter wereld – 10 kilo!

De Bateses spaarden genoeg geld om comfortabel te leven. Ze keerden terug naar Amerika, vestigden zich in Ohio en bouwden een bijzonder huis. Het had ongewoon hoge plafonds, deuropeningen en meubels. Alles voor een enorm gezin…

“Al het meubilair is op maat gemaakt”, aldus Martin. “En als je onze gasten ermee ziet, doet dat denken aan de goede reizen van Gulliver.”

Anna en Martin keerden slechts af en toe terug naar de circusvoorstellingen, om hun portemonnee wat te vullen. Ze hoopten dat ze nog vele gelukkige jaren voor de boeg hadden…

Niemand weet waarom Anna zo groot werd. Maar haar lengte betekende blijkbaar niet dat ze gezond was. Ze was bijna tweeënveertig toen haar hart ermee ophield.

Martin gaf opdracht tot een standbeeld voor zijn vrouw, dat hij op haar begraafplaats liet plaatsen. Hij verkocht vervolgens het ouderlijk huis en vertrok. Een jaar later trouwde hij met een gewone vrouw, Annette Lavonne, met wie hij tot zijn dood in 1919 samenwoonde. Hij schreef een autobiografie waarin hij uitgebreid vertelde over zijn leven en met name over Anna.

De eigenaren van het landhuis van de twee reuzen hebben er uiteindelijk een museum van gemaakt.
Bron