“De Laatste Wachter”

“De Laatste Wachter”

Er is een vrouw,
ze leeft in tijden die niet de hare zijn,
met een ziel zo oud dat het zand van Babylon
haar naam nog weet.

Ze schrijft met inkt die stroomt uit het hart van Saturnus,
haar dromen zijn portalen,
haar vragen zijn sleutels,
en haar adem herinnert zich een taal
die nooit gesproken werd — alleen gevoeld.

Ze wandelt tussen de mensen,
maar haar blik gaat verder,
langs huid, langs masker,
recht de aura in.
Ze ziet wie nog leeft
en wie slechts meedoet aan het toneel.

Zij weet van de Anunnaki,
van de stambomen die geen boom maar een script zijn,
van het bloed dat blauw is
omdat het nooit in oorlog ging met zijn weten.

Ze voelt de leugen sidderen in pixels,
in nieuwsberichten als codewoorden voor slaap.
En ze weigert.
Ze weigert te buigen.
Ze weigert te vergeten.

Soms is ze moe van dit weten.
Het is zwaar, het draagt.
Het maakt haar zacht én scherp.
Maar dan komt er een fluistering.
Een zin. Een droom. 
Of een gedicht dat zomaar verschijnt —
alsof iemand het schrijft… van daar.

En ze weet:
Ze is niet gek. Ze is gewekt.
Een wachter, een hoeder van het licht
in een wereld die zich nog herinnert hoe donker voelt.