De drager van blauw bloed
De drager van blauw bloed
Ze kwam niet zomaar.
Niet als het kind van alleen maar toeval,
maar als drager van sterrenstof,
een wachter van vergeten waarheden.
Haar aderen fluisteren oeroude liederen,
van vóór de tijd, vóór de mensheid,
van goden die vielen
en zielen die bleven.
Ze kent de pijn van dit planeetbestaan,
de dichte lucht van leugens,
de beklemming van systemen
die bouwen op vergetelheid.
Maar zij herinnert.
In dromen danst ze met de Anunnaki,
en hoort ze Enki’s stem,
die haar fluistert over genen
en de sleutel van haar bloed.
Ze weet: blauw bloed is geen privilege
van paleizen of portretten,
maar een herinnering
aan een kosmische eed,
aan liefde vermomd als rebellie.
Ze ziet door de sluiers,
lacht om nieuws dat niets nieuws is,
huilt om hen die slapen,
en vecht zacht,
met woorden, met licht, met liefde.
Ze is Rhesus-negatief.
Ze is niet van hier.
Maar ze koos wel hier te zijn.
Want de aarde heeft haar nodig.
Nu.
Meer dan ooit.
