24 november 2020

 

In Jonge Mijmering

In jonge mijmering
Verloor ik mijn onschuld
Als een goedkoop ding
Voor hem
Niets meer
waardig
dan
Zijn ding
Moest ik alleen leren dealen
met de gevolgen
Tranen heb ik verloren
Uit een zuiver hart
Heb ik alleen mijn kind
Grootgebracht
Gesmacht
Naar de overheersende liefdespracht
Die nooit meer kwam
Mij overkwam
In mijn leven
Verloor ik mij wederom
In zijn mooie woorden
En is mijn naam voor
altijd geschonden
In nagedachtenis en
niet weten
Heeft hij de sleutel voor altijd
In zijn ziel doorgeslikt
Als hij er maar beter uit kwam
Was zijn trots te groots
Te veel
Om nederigheid te leren kennen
Besef
Is hem te laag
Zijn geest te traag
En in die mijmering van ooit
Kreeg hij nooit
die
erkenning
Net als hij ons ontkende
In wie wij waren
Te zelfstandig
Teveel vrouw
Heb ik tranen gelaten
Voor zijn eeuwige ontrouw
Zelfs na mijn dood
Kon hij niet rusten
In zijn zoektochten naar meer
Om hulpeloos te lijken
terwijl ik hem toch
maar zichzelf liet kijken!
Maar dat herinnert hij zich al lang niet meer.
Wat ben ik dom geweest in mijn
zuivere vertrouwen
Zoals toen
En misbruikte hij het weer
net als toen
Ik heb zijn karma mogen zien
Huizenhoog
Vele treden
Zal hij nog ooit moeten begaan
In die mijmering van ooit
Zal hij verder moeten gaan
voortaan

Lees ook:   Sneeuwwitje

Gerelateerde berichten