Als de honden de speelgoedmand leegtrekken

Toen ik gisteravond thuiskwam lag de vloer bezaaid met alles wat niet vastzat. De drie mini‑terroristen hadden hun speelmand volledig leeggeroofd en organiseerden een heus speelgoedfestival. Mr Darcy keek me aan alsof hij de hele chaos had gepland, natuurlijk met de grootste charme van de wereld.

Didi stond middenin een toren van knuffels en kauwspeeltjes, haar oren bijna recht omhoog, (ze zijn nog te zwaar omdat ze veels te groot zijn) alsof ze de dirigent was van deze kleine, wilde symfonie.
Nu moet ik zeggen, nog nooit was de speelgoedmand leeg, maar gisteren wel! Dat moet Didi werk zijn!

Didi rende in cirkels om het speelgoed heen, slipte over een fret en liet een piepend blafje horen dat duidelijk zei “kijk mij eens chaos creëren”. En de oudste Teddy, lag genietend op haar rug tussen de warme pluche slachtoffers van hun spel, alsof ze op een troon van een veroverde mini‑wereld zat.

Ik kon alleen maar lachen en zuchtte tegelijk. “Jullie zijn echt onmogelijk,” terwijl ik voorzichtig een pad vrijmaakte tussen de bergen van speelgoed. Maar Mr Darcy gaf me die blik weer – die slimme, ondeugende blik die zei: “Dit is allemaal volgens plan. Jij bent slechts onze dienaar vandaag.”

Didi pakte nog een piepspeeltje en rende ermee naar Teddy, die het prompt weer inpikte en het achter de mand verborg.

En ik? Ik gaf me over. Ik plofte neer op de bank, keek naar deze drie kleine tornado’s en dacht: ja, dit is mijn leven. Chaos, charmante tirannie, en heel veel liefde in één keer. Mr Darcy kwam bij me zitten, legde zijn hoofd op mijn knie en zuchtte tevreden. Alsof hij wilde zeggen: “Zie je, je kan niet zonder ons.”

En ik glimlachte. Want hoe vermoeiend, chaotisch en overdreven het soms ook is… deze mini‑terroristen maakten van elke dag een klein feestje.
Vandaag heb ik al het speelgoed maar in de speelgoedmand gepleurd middels de slakkengrijper!
Ik zag ze gniffelen!