Sneergitaristen: de betaalde troubadours van negativiteit
Sneergitaristen: de betaalde troubadours van negativiteit
Ik bedacht het woord vanavond toen ik even op X rondsurfde.
Er waait nml. een vreemd soort wind door X. Geen frisse bries, maar zo’n tocht die ruikt naar oude modems en ongewassen toetsenborden vol chips en broodkruimels en wie weet nog wel een duur hagelslagje. En precies in die digitale tocht verschijnen ze: De Sneergitaristen.
Sneergitaristen?
Ja, zo heet het nieuwe volk dat zich voortplant tussen de hashtags. Ze lijken op gewone gebruikers, maar kijk maar even beter. Hun namen bestaan uit drie letters en daarna een rij cijfers waar zelfs de belastingdienst zenuwachtig van wordt. Een soort digitale identiteitscrisis in Excel-formaat.
Deze figuren hebben een missie: niet lezen, niet begrijpen, maar meteen hun denkbeeldige valse rockgitaar aanslaan om een venijnig akkoordje te spelen. Ze komen niet om te praten. Ze komen om te tikken. Kort, zuur en muzikaal als een vallende pannendeksel.
Jij post iets liefs over een hond in een sjaaltje?
Daar zijn ze al:
“Educate yourself.”
Je deelt een spirituele gedachte?
“Narcist.”
Je vraagt hoe het weer wordt?
“Seek help.”
Je zou bijna denken dat ze betaald worden per rotopmerking. Ze hebben al een half stijfje als ze beginnen met een zinnetje venijn.
Misschien zitten ze allemaal samen in een kelder onder een anonieme kantoortoren, omringd door lege energiedrankjes, terwijl een manager met een headset roept:
“Goed zo jongens, nog tien sneertjes voor de lunchpauze!”
Maar het mooiste is: sneergitaristen spelen alleen wanneer jij een snaar aanbiedt. Zodra jij niet meer reageert, vallen ze stil. Er zit namelijk geen ziel in hun muziek.
Alleen algoritme.
En jij?
Wandel gewoon verder, lichtvoetig als altijd, terwijl zij verdampen in hun eigen echo.
Want er is één ding dat sneergitaristen nooit begrijpen:
Licht wint altijd van lawaai.
Simpel lawaai.
