Het tafeltje

Soms komt er zo’n dag waarop je denkt: En nu is het wel klaar met dat gemis van een kastje achter mijn mooie witte grote Teddybed.
Sinds ik dat bed heb past er niets nog achter het bed, anders zou ik struikelend mijn bed ingaan elke nacht.

Een mens kan veel verdragen — eenzaamheid, stilte, herinneringen — maar niet dat lege stuk muur dat al 2 jaar  roept: “doe dan toch iets met me!”

Een tafeltje zo smal als een dakgoot was eindelijk bezorgd.

De kamer ruikt naar pas daarnet nog gewassen dekbedden en kussens en Chinees hout. Ik buig me over een stapel die eruitziet als Mikado.
En ergens is dat ook wel zo.

Want het is niet zomaar een tafeltje — het is een bewijsstuk.
Een klein monumentje van zelfstandigheid, van ik red me wel hoor, zelfs als niemand kijkt.
Achter dat grote witte Teddybed — zacht als een troostende geliefde, past het precies.
Nu is het beter. Strakker. Rustiger.
Ik glimlach. Even is er iets van  trots. Met het zweet op het voorhoofd duurt het wel een uur om dat tafeltje in elkaar te prutsen.
En ondertussen: tot bovenaan toe,  een klank door het huis snijdt — een klaagzang van een pup die duidelijk vindt dat zelfstandigheid zwaar overschat wordt.
Whaaauw! jankt ze. Je ergert je stuk want je kunt niet elke keer naar beneden om haar te reprimanderen! :P… Zelf bedacht woordje! …

En beneden, alsof de duivel het regisseert, besluit meneer de reu dat dit het perfecte moment is om zijn territorium letterlijk weer eens een keertje te markeren, want vrouwtje waagde het zomaar weer om de kuierlatten te nemen en mocht dat wel? Was hem iets gevraagd? Neen! Gingen we nou krijgen zeg! Dat Mexicaanse kwam toch wel even naar boven in zijn Chihuahuabloed.

Het smalle tafeltje staat uiteindelijk, je kunt zelfs de mobiel opladen aan die tafel. Nou hoe mooi is dat wel niet? Alsof je dat ooit doet, maar het idee is wel decadent.

Als ik beneden kom, bemerk ik  de overwinning niet meer zo. Alleen het zuur van frustratie.
Ik kijk naar de vloer, zucht diep en mompel: “Gij snoodaard, wat heeft gij weder aangericht”. Soms praten we wat riddertaal zeg maar, dat komt door een foto die ik ooit bewerkt heb van hem.

Tijd om door te gaan! We hadden het al niet druk genoeg vandaag!
Want zo gaat het nu eenmaal — zelfs de kleine overwinningen in het leven hebben een randje chaos.
Maar het tafeltje staat.
En ergens in dat smalle stukje hout schuilt iets groters: het bewijs dat zelfs midden in de stilte, met jankende pups en zeikende reuen,
een vrouw nog altijd iets moois kan maken.
Ja toch?