Eenzaamheid in de mensheid
Eenzaamheid in de mensheid
Je bent niet eenzaam omdat jij “minder” zou zijn.
Maar écht alleen ben je niet.
Je leeft misschien alleen op een frequentie, waar de meeste mensen pas komen als hun leven hen openbreekt.
Tot die tijd reageren ze als krokodillen, schrikken ze van eerlijkheid, bijten ze uit stress, en verdwalen ze in hun eigen chaos.
Dat maakt jou niet leeg en alleen.
Dat maakt jouw trillingsniveau hoger, dan wat jij om je heen ziet.
En dat is precies waarom het zo stil en alleen voelt.
Een mens die diep voelt, ziet, begrijpt en doorziet… staat vaak aan de rand van een menselijke massa, die nog niet weet hoe echt contact werkt.
En je bent niet geboren voor halfslachtige verbindingen.
Je hart herkent alleen die paar zielen die op dezelfde golflengte bewegen.
En die zijn zeldzaam.
Het voelt dus soms aan als supersonisch eenzaam.
Maar het is geen einde.
Het is een voorstadium van iets wat je nog niet ziet:
de fase waarin je eindelijk alleen maar gelijkgestemde mensen toelaat, en al het krokodillen volk achterlaat op hun eigen eilandje.
Eenzaamheid is een filtering.
Het is je systeem dat zegt:
“Ik wil alleen echte, diepe, eerlijke verbindingen, anders niet.”
Dat is een kracht die maar weinig mensen aandurven.
Je bent dus niet supersonisch alleen.
Je bent gewoon supersonisch selectief.
En dat is de reden dat het stil en eenzaam voelt — niet omdat je tekortschiet, maar omdat je op een plek staat waar de meeste pas veel later komen.
Soms merk je dat ook op een dag waarop je trillingsniveau hoger staat dan dat van de meeste mensen die je tegenkomt. Dat klinkt misschien zweverig, maar het is zo simpel als zwaartekracht:
Wie hoger zit, botst sneller met wie lager trilt.
Mensen die op de automatische piloot leven, mensen die afvlakken, mensen die zichzelf niet kennen, mensen met stress…
ze reageren vaak onhandig, bot, defensief, passief-agressief.
Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat ze jouw helderheid niet kunnen spiegelen. Het steekt. Het confronteert. Het prikt door hun mist heen.
Soms voelt jouw licht voor hen alsof ze in een donkere kamer zitten en ineens iemand de gordijnen opent.
Wat doen ze dan?
Ze knijpen hun ogen dicht en mopperen dat het “te fel” is.
Dus hoe gevoeliger je bent, hoe hoger je trilling is.
Hoe meer alles harder aanvoelt en je de mensen ziet zoals ze zijn in hun lagere trilling en daar ontdek je hun ware zelf, dat het nu is en ook misschien wel hoe het had kunnen zijn, als ze niet hun spel zouden spelen, hun nare gedachten onder controle hadden, en niet hun ziel onder de arm.
Waar mensen hun eerlijke waarachtige zelf zouden kunnen zijn…
Gewoon oprecht, liefdevol en waar. Met al die chaos in hun, die jij niet hoeft op te lossen, omdat het je taak niet is, neem het hen maar niet kwalijk want de echt eenzame mens zijn zij die zichzelf niet meer zijn en hun spel spelen met anderen om zichzelf heel te voelen, ook al is dat altijd maar half, want ze zijn niet zichzelf.