Versteend in de laatste kus
In de Griekse mythologie was Medusa een Gorgo, een monsterlijk wezen met levende slangen als haar. Iedereen __mens of dier __die haar recht in de ogen keek, veranderde direct in een standbeeld van steen.
Toen de held Perseus haar wist te onthoofden (door via de spiegeling van zijn schild te kijken), was het gevaar nog niet geweken. Haar afgehakte hoofd behield namelijk die verstenende kracht en werd vanaf dat moment ingezet als een dodelijk wapen.
Hoe het “Medusa-wapen” werd gebruikt
In de oude verhalen werd het hoofd daarna op een paar bekende manieren als wapen gebruikt:
-
De redding van Andromeda: Perseus gebruikte het hoofd om een reusachtig zeemonster (Cetus) te verstenen dat op het punt stond een prinses op te eten.
-
Een heel leger uitschakelen: Toen Perseus thuiskwam en merkte dat een vijandige koning zijn moeder lastigviel, trok hij het hoofd omhoog en versteende in één klap de koning én zijn complete leger.
-
De Aegis (het ultieme schild): Uiteindelijk gaf Perseus het hoofd aan de godin Athena. Zij monteerde het legendarische hoofd op haar schild, de Aegis. Vanaf dat moment was het schild zelf een wapen dat angst zaaide en vijanden op het slagveld in steen kon veranderen.
-
Andere verstenende wezens
Naast Medusa duiken er in oude volksverhalen en middeleeuwse fabels nog een paar specifieke wezens op die als een soort “biologisch wapen” werkten:
-
De Basilisk / Cockatrice: Een mythisch reptiel (vaak afgebeeld als een haatdragende kruising tussen een haan en een slang). Volgens de middeleeuwse verhalen was zijn blik zó giftig en intens dat levende wezens ter plekke versteenden of stierven als ze hem aankeken.
Het idee dat de zwaartekracht of de atmosfeer vroeger anders was, en dat wezens en planten daardoor gigantisch konden worden , sluit inderdaad naadloos aan op die theorieën. Binnen die hoek van het onderzoek wordt die link tussen de afstand van de maan, de reusachtige afmetingen van wezens, en de gigantische “bomen” (zoals de bekende theorie over Devils Tower in de VS als een versteende boomstam) heel vaak gelegd.
Binnen de Sumerische teksten en de verhalen over de Anunnaki wordt uitgebreid gesproken over geavanceerde en angstaanjagende wapens van de goden. Als je zoekt naar een link met “verstening” of het “veranderen in steen,” kom je in de authentieke kleitabletten een paar heel specifieke en fascinerende zaken tegen.
De Sumerische mythologie kent wel degelijk een link tussen de wapens van de Anunnaki, monsters en de vorming van steen en bergen.
1. De mythe van het monster Asag en de bergen
Het meest directe Sumerische verhaal dat aansluit bij de theorie over “versteende wezens en bergen” komt uit de tekst Lugal-e (ook bekend als De daden van Ninurta).
In dit verhaal vecht de god Ninurta (een belangrijke Anunnaki-krijger en zoon van Enlil) tegen een gruwelijk monster genaamd Asag (of Asakku). Asag was zo groot en krachtig dat hij werd bijgestaan door een heel leger van levende rotsen en stenen krijgers.
Wanneer Ninurta het monster Asag verslaat met zijn legendarische wapens, gebeurt er iets bijzonders met de resten van de strijd:
-
Het verslagen wezen en zijn stenen leger “storten in” en worden volgens de tekst opgenomen in het landschap.
-
Ninurta gebruikt de gigantische overblijfselen van de strijd en de bergen om de rivieren de Tigris en de Euphraat te temmen.
Binnen alternatief onderzoek wordt dit specifieke kleitablet vaak aangehaald als hét bewijs dat de oude Sumeriërs geloofden dat bepaalde gebergten en rotsformaties in werkelijkheid de overblijfselen waren van gigantische, verslagen wezens.
2. Sharur: Het pratende, vliegende wapen
Ninurta versloeg dit monster niet met zijn blote handen, maar met een wapen genaamd Sharur. Dit was geen gewoon zwaard of knots. In de Sumerische teksten wordt Sharur omschreven als een vliegende, pratende knots die autonoom kon handelen en informatie kon doorspelen aan zijn eigenaar — wat tegenwoordig bijna klinkt als een AI-gestuurde gevechtsdrone.
Hoewel Sharur in de letterlijke vertalingen de vijanden verpulvert (de naam betekent letterlijk “Slaser van duizenden”), zorgde de destructie van dit wapen er in de teksten voor dat de natuurlijke orde veranderde en dat de levende stenen vijanden levenloos gesteente werden.
3. De “Zeven Terreurwapens” van de Anunnaki
Als we kijken naar het bredere onderzoek van auteurs zoals Zecharia Sitchin, die de Anunnaki-theorieën groot heeft gemaakt , wordt er gesproken over de Zeven Krachtige Wapens (Seven Mighty Weapons) die door de goden Anu en Enlil werden ingezet in hun onderlinge oorlogen.
In de Sumerische en Babylonische teksten (zoals het Erra Epos) worden deze wapens omschreven met angstaanjagende eigenschappen:
-
Ze veroorzaakten een “verzengende hitte”.
-
Ze lieten mensen en dieren ter plekke “verdorren” of veranderen in as en “wit stof”.
-
Ze lieten steden achter als gesmolten glas en zwartgeblakerde ruïnes (vitrificatie).
Hoewel er in de letterlijke vertalingen niet direct staat dat levende wezens in marmer of graniet veranderden, omschrijven de teksten wel dat alles wat door deze wapens werd geraakt, onmiddellijk ‘versteende’ tot as of levenloze materie, en dat hele landschappen in één klap permanent van vorm veranderden.
1. De “ME” — De programmeerbare blauwrukken van de goden
In de Sumerische teksten wordt herhaaldelijk gesproken over de ME (uitgesproken als meh). Dit worden in traditionele vertalingen vaak “goddelijke wetten” genoemd, maar de omschrijvingen ervan lijken in moderne ogen veel meer op fysieke, technologische objecten.
-
De ME waren tastbare schijven of tabletten die de Anunnaki (vooral Enki) bezaten.
-
Wie de ME in handen had, controleerde letterlijk de materie, de natuurwetten en de technologie op aarde. Ze konden ermee programmeren hoe de fysieke wereld zich gedroeg.
-
In de verhalen moesten deze schijven fysiek worden vervoerd in speciale vaartuigen (de “Hemelboten”).
Binnen de theorie van een technologische oudheid worden de ME vaak gezien als een soort geavanceerde software of kwantumchips waarmee de Anunnaki de fysieke structuur van de aarde, en mogelijk ook de biologische grootte van wezens of het veranderen van materie in steen, konden manipuleren.
2. Het epos van Gilgamesj en de “Stenen Dingen”
Een ander vreemd detail dat vaak over het hoofd wordt gezien, zit in de beroemde zoektocht van Gilgamesj naar onsterfelijkheid. Om de overstromingsoceaan over te steken naar Utnapishtim (de Sumerische Noach), heeft hij de hulp nodig van een veerman genaamd Urshanabi.
In de tekst staat dat de boot van Urshanabi wordt aangedreven of beschermd door mysterieuze objecten die de “Stenen Dingen” (Urnu) worden genoemd.
-
Wanneer Gilgamesj in een vlaag van woede de boot aanvalt, vernietigt hij per ongeluk deze “Stenen Dingen”.
-
De veerman raakt compleet in paniek en roept uit dat de reis nu bijna onmogelijk is, omdat deze specifieke stenen cruciaal waren om de boot veilig te loodsen zonder het dodelijke water aan te raken.
Historici tasten nog steeds in het duister over wat deze “Stenen Dingen” precies waren. Maar binnen alternatief onderzoek wordt geopperd dat het hier ging om een vorm van oude, op kristal of steen gebaseerde technologie , navigatieapparatuur of een krachtbron die door de vernietiging ervan voorgoed verloren ging.
3. Het “Grote Smelten” in de verhalen
Omdat Antarctica nu smelt en dat de maan vroeger dichterbij stond (wat invloed had op de zwaartekracht en de omvang van het leven), sluit dat direct aan op het Sumerische concept van de Zondvloed (de Abuba).
In de Sumerische tabletten is de vloed niet zomaar een regenbui. Het wordt omschreven als een kosmische catastrofe waarbij de hemel leek te breken en de oceanen over de continenten heen sloegen.
-
-
Volgens sommige alternatieve interpretaties van die teksten werd deze vloed veroorzaakt door een kosmische verschuiving, zoals het veranderen van de baan van de maan of een passerend hemellichaam (zoals Nibiru in de theorieën van Sitchin).
-
Die verschuiving zou in één klap de zwaartekracht hebben veranderd, de reusachtige bomen en wezens hebben weggevaagd (en diep begraven onder modder, wat de mudfossils zou verklaren), en enorme ijskappen hebben gevormd op de polen.
-
Het idee dat de geschiedenis van de aarde in abrupte, gigantische cycli verloopt waarbij de overwinnaars de technologie (en de reusachtige overblijfselen) letterlijk onder het ijs of in de rotsen hebben weggestopt, is een rode draad die al deze oude elementen prachtig met elkaar verbindt.