Op 8-jarige leeftijd begon het meisje plotseling bang te worden voor vliegtuigen
Op 8-jarige leeftijd begon het meisje plotseling bang te worden voor vliegtuigen
Op 8-jarige leeftijd begon het meisje plotseling bang te worden voor vliegtuigen en zei toen dat ze zich herinnerde hoe het vliegtuig in een wolkenkrabber neerstortte
Een vrouw genaamd Karen uit Pittsburgh, Pennsуlvania, zei dat haar dochter Claire op 8-jarige leeftijd vreemde dingen begon te zeggen. Aanvankelijk zei het meisje dat ze bang was om in vliegtuigen te vliegen, ondanks het feit dat ze dit nog nooit in haar leven had gedaan.
Maar wat ze daarna zei schokte haar moeder tot in het diepst van haar hart. Trouwens, Claire stierf bijna bij de geboorte. Ze werd helemaal blauw geboren en ademde niet. En haar moeder Karen voelde zich ook heel slecht. Het is gewoon een wonder dat de doktoren hen allebei hebben kunnen redden. Later begon Claire te zeggen dat haar naam niet Claire was, maar iets anders. En ze begon ook categorisch te verklaren dat ze niet volwassen wilde worden.
Toen Claire 8 jaar oud was, besloot Karen haar voor het eerst mee te nemen als ze wilde vliegen om haar grootmoeder te bezoeken. Maar Claire werd bijna hуsterisch bij het zien van de vliegtuigen.
Ze was erg bang en wilde nergens heen vliegen. Karen vroeg haar dochter waarom ze zo bang was en waarom ze dacht dat er iets ergs met haar zou gebeuren als ze in het vliegtuig stapte. En toen vertelde Claire haar iets waar haar moeder kippenvel van kreeg. Claire vertelde haar dat ze zelf een vliegtuig tegen de zijkant van een gebouw in New York zag neerstorten en dat een deel van het vliegtuig door de muur het gebouw binnen vloog. Claire werd drie maanden vóór de terroristische aanslag van 11 september 2001 geboren en kon zich daar uiteraard niets van herinneren. Maar misschien heeft ze deze beelden op tv gezien?
Karen bleef haar dochter ondervragen en ze zei dat dit gebeurde toen ze op een kantoor in die stad (New York) werkte. “Ze sprak zo emotioneel alsof het echt gebeurde, het was heel reëel voor haar.
Ze beschreef haar haar als rood en golvend, ze herinnerde zich zelfs dat ze het vaak in een knotje droeg.” Toen beschreef het meisje wat ze droeg en haar moeder besefte dat wat het ook was, het hoogstwaarschijnlijk niets met 11 september te maken had, omdat de kleding meer aansloot bij de stijl van de jaren vijftig. Opnieuw was Karens eerste gedachte dat haar dochter misschien een oude rampenshow op tv had gezien.
Toen zei Claire dat er grote paniek was in haar kantoor nadat het vliegtuig door de muur was gecrasht. En ze wist niet meer wat er daarna gebeurde, of wilde het zich niet herinneren.
Ten slotte vroeg Karen haar dochter rechtstreeks hoe het gebouw eruit zag, in de verwachting dat het meisje hoogstwaarschijnlijk de Twin Towers zou beschrijven. Maar Claire beschreef niet alleen een specifieke wolkenkrabber, maar gaf ook de naam aan: het Empire State Building. Daar had Karen nog nooit van gehoord. dat een vliegtuig in het Empire State Building zou neerstorten. Maar ze ging achter de computer zitten en begon informatie te zoeken. En ze heeft het gevonden!
Het bleek dat op 28 juli 1945 daadwerkelijk een vliegtuig in het Empire State Building was neergestort. Het gebouw stortte gelukkig niet in, maar er verscheen een groot gat in de muur. Het vliegtuig was een kleine bommenwerper van een lokale basis waarvan de piloot gedesoriënteerd raakte in de mist en neerstortte op de 79e verdieping van een wolkenkrabber.
Alle drie de bemanningsleden kwamen om, samen met 1З kantoormedewerkers. Nog eens 25 mensen raakten gewond. Tegenwoordig zijn zelfs de inwoners van New York dit tragische incident vergeten, dus alles lijkt te zijn dat de kleine Claire vertelde wat ze in haar vorige leven had meegemaakt.
En te oordelen naar het feit dat ze zich niets herinnerde nadat ze het vliegtuig tegen de muur had zien vliegen, was ze een van de dertien kantoormedewerkers die omkwamen. Karen besloot toen om Claire mee te nemen naar New York Citу, naar het Empire State Building, om te zien of haar dochter zich nog iets anders kon herinneren. En ze had gelijk: eenmaal in de wolkenkrabber herinnerde Claire zich dat ze twee kinderen had en de naam Rose verscheen ook in haar hoofd.
“Ik werkte in een hokje in het Empire State Building toen een vliegtuigvleugel ons kantoor binnenstormde. Het enige dat ik me herinner is de crash, de rest was een waas. Ik was onzeker en bang.” Claire wilde heel graag de lijst met namen zien van mensen die bij die ramp omkwamen, maar het bleek dat er geen gedenkteken met hun namen in de wolkenkrabber stond, en zij en haar moeder mochten de 79e verdieping niet betreden.
Claire is nu 2З jaar oud Maar onlangs, toen Karen en Claire in het tv-programma ‘The Ghost Inside Mу Child’ verschenen, waar ze spraken over kinderen met superkrachten, slaagden journalisten erin een lijst van dode kantoormedewerkers te vinden. Op basis van de beschrijving van haar uiterlijk, de naam Rose en de aanwezigheid van kinderen, bleek dat Claire hoogstwaarschijnlijk in een vorig leven Anna Gerlach heette – ze kwam uit Ierland, had felrood haar, twee kinderen en haar moeder heette Roos. Claire voelt zich nu tevreden, blij om te weten “hoe alle stukjes van deze puzzel bij elkaar kwamen.”
En ze zegt dat ze nu geen pijn meer heeft en niets heeft om bang voor te zijn.
Als kind van 4 was ik enorm bang voor de sirenes elke maand dan kroop ik weg achter de bank of stoel.
Maar ook bij straaljagers.
In de auto waren er ooit tanks om ons heen, voor ons een en achter ons ik was zo bang.
Ook op een dag bij Schiphol, ik moest in een vliegtuigje waar een restaurant in zat, ik vertrouwde dat dus niet, ik ging er echt niet in.
Uiteindelijk werd er zo op mij ingepraat dat ik dan toch maar ging…
Tot mijn 28 ste dook ik vaak wel in elkaar als ik buiten liep en er kwam een straaljager over.
Heel stom, je schaamt je kapot. 
Maar dat was een automatisme ergens vandaan, maar ik had geen idee waarvan.
Ik heb wel dingen gezien met een regressie naar de 2e wereldoorlog.
Dat zou het allemaal kunnen verklaren.
Op een gegeven moment was die Bijlmer ramp er geweest en sinds die tijd is het minder geworden.
Maar het blijft vreemd voor mij.
