Als een man dit zegt…

Vrijen met mijn vrouw…

Ik kwam dit tegen online, gelukkig op facebook!
Maar heel raar… ik vind het ergens een beetje goor wel?
Ik heb het nu 3 x gelezen en ja..gets?
Kwenie… het is alsof hij letterlijk seks heeft voor je ogen als je het leest…rilll,  ja iek vien goor!
Ergens is het een ode aan de vrouw, maar damn kerel toch… je bent wel erg kleffiebeffie hoor met deze tekst…ieuw!
K’zou dat als ik een man was echt niet zeggen tegen een vrouw hoor… doe maar niet…

… niet vrijen met mijn vrouw, maar met haar… om in haar lichaam toegelaten te worden , te voelen hoe ze zich voor mij opent , is diep nederig makend (hahaha) . Het is niet alleen fysiek. Het is deze stille, intense uitnodiging om haar vertrouwen in mij en haar overgave aan mij als haar man te ervaren.
Wanneer ze me binnenlaat (knock knock who’s there? Its me, I am your husband… OMG I’m not home now hon!), voel ik me alsof ik een heilige ruimte betreed, ,een ruimte die ze ervoor heeft gekozen met me te delen. (Nou ja eh in haar neus lijkt me ook niet zo handug) Op die momenten voel ik een bijna overweldigend gevoel van dankbaarheid, wetende dat ze zich door mij laat zien en voelen op een manier die zo volkomen onbeschermd is. (keey¿¿¿)

Ze laat me dichtbij komen, laat me haar penetreren ( gatverredamme)  en haar kennen op een manier die aanraking overstijgt, en ik word getroffen door het gewicht ¿ van haar overgave, de stille kracht van haar vertrouwen. In die ruimte, waar huid en ziel elkaar ontmoeten, is er geen ruimte voor iets anders dan eerbied.
Ik denk dat ons vaak wordt verteld dat het onze rol als mannen is om de leiding te nemen, plezier te geven, sterk te zijn, te leiden en te controleren wat er gebeurt. Maar wanneer ik zo samen ben met mijn vrouw, wanneer mannen en vrouwen zo samen kunnen komen, vervagen die ideeën.

Het gaat niet langer om wat ik kan geven of wat ik denk dat ik moet doen; het gaat erom volledig aanwezig te zijn, haar onder en om me heen te voelen , mezelf te laten veranderen door de nabijheid.
De drang om te controleren, te presteren, valt weg en ik houd iets simpelers over, iets oprechters. Ik beweeg niet om te veroveren of te claimen, maar om te voelen, om de kwetsbare schoonheid te eren van haar toelating. ,…ahahahahahaaaaaaaaaaaaaaaaa….
Er schuilt een zachtheid in haar kwetsbaarheid, ook al is ze wild en gepassioneerd, die iets even teder in me oproept.

Op die momenten word ik eraan herinnerd hoe kwetsbaar en kostbaar vertrouwen is en hoe diep we onze eigen muren moeten laten zakken om zo intiem met iemand in contact te komen.
Wat me het meest nederig maakt, is de wetenschap dat ze nee kon zeggen. Ze kon zich inhouden. (Gelukkig heb je het toestemmings contract getekend en moest ze wel)
En soms ben ik bijna buiten adem van de realiteit dat ze mij heeft gekozen, ( Ja, ja,…)dat ze me genoeg vertrouwt om me in haar lichaam toe te laten. In die keuze voel ik me gevangen, vastgehouden door de zwaartekracht van haar bereidheid om me dichterbij te laten dan dichtbij. zo klef kotssssssss.. net een emmer snot…

Ik wil voorzichtig en respectvol zijn en ervoor zorgen dat ze zich in alle opzichten vastgehouden voelt, zonder mijn eigen verlangens te bagatelliseren of te onderdrukken.
Dit beschouw ik niet als vanzelfsprekend. Ik weet wat een eer het is om op die manier in haar te worden uitgenodigd, haar warmte, kracht en zachtheid te ervaren.
Soms is er een moment waarop ik elk besef verlies van waar ik eindig en zij begint. Haar ademhaling, haar hartslag, de warmte van haar huid, ze vervagen in de mijne.

We worden één gedeelde aanwezigheid, een ritme , een pols die zonder woorden spreekt. En in die eenheid voel ik me bijna klein, overweldigd door de onmetelijkheid van de intimiteit die ze me laat aanraken.
Op een bepaalde manier voel ik me uitgekleed, niet vanwege wat ik laat zien,(Wat laat hij zien, wat vertel dan wat… maar vanwege wat ik voel.)

Telkens wanneer ik die ruimte met haar word uitgenodigd, heb ik het gevoel dat ik iets zeldzaams en heiligs heb aangeraakt. En ik voel mij nederig dat ik deel mag uitmaken van iets dat verder reikt dan vlees, verder dan woorden, naar de stille, tedere plek waar liefde leeft.

Kerel…