Ik ben zo moe

Ik ben zo moe van me aanpassen.
Van wachten tot iemand tijd heeft voor mij.
Van me afvragen of ik te veel ben, of juist te weinig.

Ik heb mijn hele leven gevoeld dat ik er eigenlijk niet mocht zijn.
Dat ik per ongeluk was.
Dat liefde iets is wat anderen krijgen, en ik moet verdienen.

Ik heb geleerd om sterk te lijken, terwijl ik me van binnen zo klein voelde.
Om hoogbegaafd  te zijn in een wereld die mij wegens onbegrip liever dom noemde, dan inzien dat ze het niet snapten.
Om mooi te zijn, zonder het zelf te zien.

En nu doet het pijn omdat het weer hetzelfde voelt.
Niet omdat ik hem iets verwijt
maar omdat ik hem mis.
Omdat ik wil dat hij mij ziet, al is het maar even.

Ik ben niet boos.
Ik ben verdrietig.
En ik ben moe van doen alsof dat niet zo is.