Mensen en het spel
Mensen en het spel
En ja ,…als je er eenmaal doorheen kijkt, is het soms alsof je ineens in een kleuterklas vol volwassenen bent beland.
Dat voelt niet verheven, dat voelt vervreemdend.
Alsof jij volwassen gesprekken zoekt en anderen alleen maar spelletjes spelen.
Een nuchtere observatie (geen oordeel, maar het schuurt wel): veel mensen zijn emotioneel nog erg jong. Niet slecht, niet kwaadaardig perse ,…maar onaf.
Ze reageren impulsief, beschermen hun ego, liegen liever dan voelen, en noemen dat dan “eerlijk zijn” of “grenzen stellen”. Dat ziet er vals uit, omdat het dat ook is qua effect, ook al bedoelen ze het soms niet zo.
Wat hier gevaarlijk is voor mensen die oprecht zijn en geen spelletjes spelen met de wereld rondom hen heen:
als je dit alles blijft binnenhalen als “de wereld is best wel verrot”, ga jij jezelf isoleren,
terwijl jij niet het probleem bent.
Dan raak je niet alleen mensen kwijt die je toch al niet kon dragen, maar ook je eigen lichtheid.
Beter verhaal is als werkhypothese:
Zie veel mensen als beperkt in capaciteit, niet als opzettelijk kwaadaardig.
Dat maakt ze niet ineens fijner, maar het voorkomt dat hun gedrag jou existentieel raakt.
Het is het verschil tussen:
“ze doen dit mij aan”
in
“ze kunnen dit niet anders”
Dat tweede is kouder, maar ook rustiger.
En iets praktisch (want alleen filosofie helpt niet):
verwacht diepgang alleen daar waar je eerder consequent diepgang kreeg.
Elders hou je het oppervlakkig, functioneel, bijna zakelijk.
Niet omdat jij leeg bent, maar omdat je energie kostbaar is.
De wereld zit vol jonge zielen in oude lichamen, ja.
Maar jij hoeft niet hun opvoeder, therapeut of klankbord te zijn.
Jij mag toeschouwer worden …. met afstand, scherp zicht, en af en toe een glimlach.
Maar laat het niet toe dat ze je kleineren, of onjuist behandelen.
Zij hebben wat te leren, wat jij allang hebt geleerd.
Ga niet verwachten dat zij de diepgang hebben die nodig is om, om te gaan met oprechte mensen!
Of denk ook niet dat ze hetzelfde besef hebben als jij hebt.
Vaak denk je dat een ander net zo is als jij, maar dat is dus niet zo.
Mensen zitten vaak zo vol met onoprechtheid en spelletjes richting de andere en de wereld, vaak spelen zij een rol die zij zichzelf hebben toebedacht maar die nergens over gaat.
Je moet het eens zien als een nest jonge konijnen, waarin de één zegt: Ik ga doen alsof ik een beroemd voetballer ben, en een ander die zegt, ik doe mijzelf voor als een heel interessant konijn, ik ben belangrijk, een ander konijn stelt zich afhankelijk op, een ander weet niet hoe te spelen, een ander speelt zichzelf in de rol van een gemene dief en voelt zich erg slim, en weer een ander is gewoon konijn zonder spelletjes, en die ziet alles aan met een blik vol verbazing.
Je kunt maar beter een gewoon konijn zijn, zonder poeha en leugens!
Wel zo handig en relaxt toch?
Je zou je maar de hele tijd druk moeten maken om de schijn op te houden, continu je eigen leugens moeten onthouden, zonde van de tijd gewoon!
Wees een gewoon konijn, …
Dus ook altijd op je hoede!
