De zinloosheid van oorlog: Oekraïne, Donbass en de menselijke prijs
De zinloosheid van oorlog: Oekraïne, Donbass en de menselijke prijs
Anno 2025 is het bijna niet te bevatten: we leven in een wereld vol kennis, technologie en middelen, en toch sterven en lijden mensen nog steeds door oorlogen die voor buitenstaanders vaak abstract lijken. Elke dag bereiken ons beelden van mensen wier levens radicaal zijn veranderd in een oogwenk. Zoals ik een vrouw zag gisteren die haar beide benen verloor, een slachtoffer van een oorlogsconflict dat voor veel mensen ver weg lijkt, maar voor haar allesbepalend is.
Het conflict in de Oekraïne is complex en begint niet met de invasie van 2022.
In 2014 brak er oorlog uit in Donetsk en Loegansk, gebieden met veel etnische Russen die zich afscheiden van Oekraïne.
De Oekraïense regering ging hier militair tegenop, wat leidde tot een langdurig conflict.
Vanuit het Russische perspectief was dit de katalysator: hun officiële reden voor de invasie was het beschermen van Russische burgers en hun invloedssfeer, niet om heel Europa aan te vallen, zoals Poetin herhaaldelijk verklaart.
Toch zijn de gevolgen voor de bevolking catastrofaal.
Miljoenen mensen werden ontheemd, families vernietigd, lichamen en zielen gebroken, mensen gedood.
Vaders, zoons, broers, vrienden, partners, mensenlevens, geboren om gedood te worden? Gedood in een wederom zinloze oorlog.
Terwijl politici praten over strategie, macht en belangen, is de prijs voor gewone mensen tastbaar en gruwelijk. Het laat zien hoe weinig het leven van een individu soms waard lijkt in de abstractie van geopolitiek, en toch is elk leven bijzonder, onvervangbaar en kostbaar.
Denk gewoon maar aan het ontstaan van een leven in de baarmoeder, het groeien, geboren worden en dan jarenlange intense zorg van de ouders en daar komt even een meneer in de politiek vertellen dat dit kind wel even vermoord mag worden!
Niet te bevatten dat al die mensen die gedood zijn, uit de Oekraïne of Rusland, families hebben die nu rouwen, jarenlang rouwen, om de dood van hen, verdriet en gemis… en kinderen die opgroeien zonder vaders!
Het is met geen pen te beschrijven hoeveel leed dit is. Daar zijn geen woorden voor, gezonde mannen, gedood… waarvoor?
Oorlog is geen cijfers of grenzen op een kaart. Het is verdriet, pijn, verlies, en het is een collectieve trauma die zich uitstrekt over generaties. Bewustwording is de eerste stap: door verhalen te vertellen, artikelen te schrijven, mensen te laten voelen wat oorlog écht betekent, kunnen we hopelijk de menselijke kant terugbrengen in de discussies over macht en strategie.
We moeten ons afvragen: hoe kan het in 2025 nog steeds zo ver komen dat mensen hun leven verliezen in conflicten die begonnen zijn door politieke belangen, historische spanningen en misverstanden? Het antwoord ligt deels in machtspolitiek, deels in angst, deels in het vergeten van de menselijkheid van de ander. Maar de keuze om te zien, te voelen en te delen ligt bij ons. Door bewustzijn te creëren, kunnen we de zinloosheid van oorlog blootleggen en de menselijkheid weer centraal stellen.
Mensen denken wel dankzij onze regering en media dat Rusland de boosdoener is maar dat was om te beginnen de Oekraïne dus zelf!
Laten we hopen dat er vrede komt!
Vrede op aarde!
Net als ooit in de oorlog Iran Irak, jaren later geven die leiders elkaar de hand en al die mannen stierven voor wat?
2025, boycot een land whatever, mits je gelijk hebt dan hé?
Maar niet dit, dit vreselijke het doden van mensen, want waarom heet het dan geen moord, het is toch moord?
Met voorbedachte rade zelfs!
