Waarom uitslapen een rijk vorig leven kan betekenen

Voor iedereen die zich elke ochtend met diepe tegenzin uit bed sleept, is dit natuurlijk de ultieme troost: je bent niet lui, je hebt gewoon de biologische en spirituele blauwdruk van een 18e-eeuwse aristocraat.

De ‘Elite-Snoozer’: Waarom jouw drang tot uitslapen een teken kan zijn van een rijk vorig leven

Lig jij om elf uur ’s ochtends nog heerlijk te spinnen onder de wol, terwijl de rest van de wereld al drie vergaderingen en een sportschoolsessie achter de rug heeft? Voel je dan niet langer schuldig. Waar de moderne maatschappij ons probeert te overtuigen van het ‘Early Bird’-regime, herinneren jouw ziel en genen zich misschien wel iets heel anders: de fabelachtige lome luxe van de historische elite.

Want wie de geschiedenis induikt, ontdekt al snel dat vroeg opstaan eeuwenlang puur voor het gepeupel was. De echte rijken? Die sliepen elke dag uit

Het slaap ritme van de rijkdom: Slapen tot het middaguur

In de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw was tijd het ultieme statussymbool. Hoe minder je gebonden was aan het ritme van de zon, hoe rijker je was. Terwijl boeren en arbeiders bij het eerste ochtendgloren (vaak rond 4 of 5 uur ’s ochtends) het land op moesten, begon de dag van de adel en de rijke burgerij pas uren later.

Voor de elite zag een gemiddelde etmaal er destijds als volgt uit:

Naar bed (rond 02:00 – 04:00 uur): Dankzij de uitvinding van betere kaarsen, olielampen en later gasverlichting, kon de rijke klasse de nacht veroveren. Avondmatinees, bals, kaartspelen en eindeloze diners zorgden ervoor dat de elite pas diep in de nacht hun weelderige bedden opzocht.

Het ontwaken (rond 11:00 – 12:00 uur): Vroeg opstaan? Ondenkbaar. Men werd pas rond het middaguur wakker. Dit ritme was zo chic dat het een heel sociaal ritueel werd: het ‘levée’. Vrienden en intimi kwamen rondscharrelen in de slaapkamer van de edelman of -vrouw terwijl deze, gezeten in bed met een kop warme chocolademelk, de post doornam.

De middagwandeling (rond 16:00 uur): Na een uitgebreid toilet, waarbij bedienden hielpen met de pruiken, korsetten of hoeden, was het tijd om gezien te worden. Rond een uur of vier ’s middags trok de elite massaal naar de parken of de lanen van de stad voor de dagelijkse promenade. Het doel? Flirteren, roddelen, pronken met de nieuwste mode en simpelweg verteren.

Een spirituele echo: Ben jij gereïncarneerde adel?

Als we dit koppelen aan het concept van vorige levens of epigenetica (de overdracht van herinneringen via onze voorouders), werpt dat een heel nieuw licht op jouw snooze-gedrag.

Als jij een onweerstaanbare drang voelt om de ochtend te negeren, is dat misschien wel de spirituele echo van jouw tijd als hertog, gravin of rijke koopman. Jouw ziel herkent het vroege wekkeralarm simpelweg als iets ‘basaals’. Je interne klok weigert te geloven dat er arbeid verricht moet worden vóór de klok van twaalf slaat. Jij bent niet aan het luieren; je bent onbewust je historische privileges aan het opeisen.

De ‘Langslaper’ als moderne rebel

In een wereld die geobsedeerd is door productiviteit en 9-to-5 banen, is uitslapen bijna een daad van verzet geworden. Maar de volgende keer dat je met je ogen knippert tegen het felle middaglicht en denkt: “Nah moe, wat is dit alweer laat”, denk dan aan je voorouders in de paleizen en grachtenpanden.

Draai je nog een keer lekker om. Het is vier uur ’s middags immers pas tijd voor de wandeling. Tot die tijd is het bed jouw koninkrijk!

Historici hebben massaal dagboeken en brieven uit de 18e en 19e eeuw gevonden waarin precies dit ritme wordt beschreven. Voor de rijke elite was uitslapen tot het middaguur hét ultieme bewijs dat je succesvol was. Als je vroeg opstond, betekende dat immers dat je moest werken voor je geld, en dat vonden ze destijds vreselijk ordinair. Het ritme van laat naar bed gaan, rond twaalf uur opstaan en rond vier uur ’s middags paraderen in het park was destijds de absolute norm voor de high society.