Een herinnering aan een vorig leven in een van de werelden van het Control System. 

Irina B.  deelt een herinnering aan haar incarnatie in een van de werelden van het Controlesysteem – een ruimte waar wezens energieën creëren en deze vullen met unieke trillingen.

Nog niet zo lang geleden had ik plotseling en onverwachts een heel interessante herinnering aan een wereld die totaal anders was dan alle andere, aan een ander, onbekend (voor zover ik het nu kan voelen) lichaam voor mezelf. Ik was niet de enige die zich dit herinnerde. Onder de mensen die ik ontmoette, bevond zich ook een zielsverwant met wie ik in de huidige realiteit een eenheid vorm. Uit de verspreide fragmenten konden we een min of meer compleet beeld samenstellen van onze gezamenlijke tijd daar.

De wereld waarover ik u wil vertellen, was een van de zeer privéruimtes die zich op een vrij hoog niveau van de hiërarchische ‘piramide’ van werelden van het Controlesysteem bevonden. Eén van de belangrijkste taken van deze wereld was het genereren van bepaalde soorten energieën, die vervolgens naar andere werelden afdaalden.

Ik kan me moeilijk herinneren wat het doel van deze energieën was, maar ik kan wel zeggen dat we bepaalde energiestromen creëerden en via de juiste kanalen naar andere werelden leidden. Er waren ruimtes die deze energieën ontvingen, verder verwerkten en distribueerden naar andere systemen.

We creëerden daar een aantal ‘standaard’-energieën, die vervolgens lager afdaalden – naar de ruimtes van andere werelden die met de onze verbonden waren. Bovendien moest, overeenkomstig de “energiepatronen” van de energieën die van ons uitgaan, de energiecomponent van de werelden van andere niveaus en systemen “gekalibreerd” worden.

Hoe zagen de wezens van die wereld eruit?

Mijn zielsverwant en ik waren mensachtige wezens met lange ledematen en een doorschijnende, delicate, zilverachtige, blauwachtig-lila huid die schitterde en glansde. Het hoofd was iets langwerpig en de ogen waren groot, diep en intelligent. De lichamen waren geslachtloos. Deze wereld had wel materiële waarde, maar was veel minder dicht dan onze huidige wereld. Meer etherisch. De materie daar was volkomen plastisch en kneedbaar voor het bewustzijn van de zielen die het bezielden.

Onze subtiele lichamen waren in de loop der tijd iets anders gestructureerd. Of beter gezegd: er waren er meer dan nu, hun structuur was complexer. Wij hadden absoluut meer zintuigen, een orde van grootte meer dan in deze incarnatie en in deze wereld. Ik kan ze niet beschrijven, omdat ik niet over dergelijke waarnemingsanalogieën beschik, maar ik kan wel zeggen dat ze een onvergelijkelijk omvangrijker en rijker gevoel gaven, dat voor ons nu volkomen onbereikbaar is. Als we bijvoorbeeld de primitiefste tekening van een vos die een kind met viltstift op papier heeft gemaakt, vergelijken met een echte vos, dan is dit ongeveer hoe onze huidige perceptie en gevoel van de wereld verschilt van de perceptie en het gevoel van de wereld in die wereld.

Uit de details van ons leven konden we opmaken dat er geen gezinnen of kinderen waren in de vorm die we gewend zijn. Wij leefden eerder als een soort ‘broederschap’, een gemeenschap, waarbij we onze stamgenoten tegelijkertijd als familie en vrienden beschouwden. Ons leven bestond echter niet alleen uit dit werk, dat een heel belangrijk deel van ons leven was, maar ook uit de individuele ontwikkeling van elke ziel afzonderlijk, die deel uitmaakte van onze gezamenlijke structuur.

We leefden allemaal samen, maar we brachten ook tijd door met onszelf, met onze hogere manifestaties, en we hadden interactie met iets dat nog hoger en nog multidimensionaal was. Ieder van ons heeft niet alleen een bepaald spectrum van energieën waarvoor wij verantwoordelijk waren, door onze structuren heen laten gaan, maar wij hebben het ook getransformeerd, ontwikkeld en verbeterd, “versterkt”, verzadigd en gevuld met een unieke “noot”, een speciale “schaduw”, die alleen inherent is aan ons en waarin wij persoonlijk zijn geëvolueerd.

Net zoals water verzadigd met zuurstof of verrijkt met zilverionen, werden bepaalde soorten energieën die door ons lichaam stroomden, omgezet in een nog meer verzadigde staat, waarbij de structuur veranderde. Het was een soort creatief proces, waarbij een zachte, warme energiestroom van binnenuit, die door ons bewustzijn en tegelijkertijd door al onze talrijke zintuigen stroomde, alsof het erdoorheen ‘kleurde’ en verzadigd raakte, soepel en geleidelijk van binnenuit wervelde tot een sprankelende draaikolk, totdat het een stabielere en verzadigde turbulentie vormde, die vervolgens naar buiten ging.

Het maakte deel uit van onze evolutie en ontwikkeling als geheel. Creëren van de benodigde energietypen. Het proces van het genereren van de benodigde referentie-energieën verliep ongeveer als volgt. We zaten allemaal in een cirkel of iets dat leek op een rondedans, soepel bewegend op de beat, hangend in de lucht en zingend. Ons gezang creëerde een aantal ongelooflijke bewegingen van energie, we creëerden iets dat visueel deed denken aan iriserende kleurgolven die elkaar kruisten, elkaar doordrongen, met elkaar verweven waren in fantasmagorische heldere en verzadigde patronen.

Het was iets ongelooflijk moois en verbazingwekkends, en het allerbelangrijkste: iedereen was één in dit proces. Zoals polyfonie samensmelt tot één stem, zo was er ook iets soortgelijks, maar dan honderdduizend keer mooier. Het leek een beetje op engelengezang, heel verheven en mooi.

Samen creëerden we op deze manier energiestromen van een bepaalde eigenschap en kwaliteit. Ieder was verantwoordelijk voor zijn eigen ‘golf’ – zijn eigen ‘kleur’, zijn eigen stem, geladen met zijn eigen individuele en unieke component, maar samen klonk het onvergelijkbaar en ongelooflijk harmonieus.

Qua uiterlijk leek het op de beweging van veelkleurige, sprankelende, heldere energiestromen, die op ingewikkelde wijze met elkaar verweven waren in patronen van verschillende vormen en kleuren die moeilijk te beschrijven zijn. Door het zingen kwamen we in resonantie met elkaar en ervoeren we vreugde, genot en vele andere gevoelens waarvoor ik moeilijk een passende analogie kan vinden.

Hoe hebben we de energieën verkregen die we vervolgens hebben omgezet?
De energieën kwamen als het ware uit de “lucht”, hoewel ik niet weet of er lucht was, ze kwamen van buitenaf en doordrongen onze hele wereld, en wij haalden ze gewoon uit onze natuurlijke omgeving waarin we ons bevonden. Wij gingen met haar om als met “klei”, waaruit we met onze eigen handen een kunstvoorwerp moesten maken. Maar dit is natuurlijk een zeer voorwaardelijke en primitieve vergelijking. Al dit creatieve werk werd door ons uitgevoerd met behulp van ons bewustzijn en onze ‘ongedraaide’ subtiele lichamen, een breed scala aan gevoelens, die werden verschaft door de uitgebreide instellingen van deze zintuigen zelf en die het mogelijk maakten dat deze energieën werden gewijzigd, door onszelf en onze subtiele lichamen heen.

Ik wil iedereen bedanken die dit verhaal tot het einde heeft gelezen, en ook de geestverwanten die mij hebben geholpen om uit losse fragmenten een min of meer compleet beeld te reconstrueren van deze interessante incarnatie.

Samenvattend wil ik zeggen dat het herinneren van deze wereld en de taken daarin mij hielp om bepaalde aspecten van mijn huidige taken beter te begrijpen. Ook kon ik zo beter de essentie begrijpen van wat mij een paar jaar geleden werd geopenbaard als resultaat van de meditatiebeoefening waarbij ik de techniek gebruikte om vragen op te schrijven die voor mij heel belangrijk waren en waarop ik lange tijd geen antwoord kon vinden. Deze herinnering maakte echter veel aspecten van deze onopgeloste vragen duidelijk die op uitleg wachtten. Over de details hiervan zal ik bescheiden zwijgen. Deze ontdekkingen bewaar ik voor mijn persoonlijke archief.

Bron