Stop de afvalscheiding!

9 oktober 2026Laatste update: 9 oktober 2026

Er is een duidelijke en groeiende relatie tussen de invoering van diftar en een toename van ongedierte, met name ratten en muizen, in verschillende Nederlandse gemeenten. Omdat inwoners bij diftar per zak of per klepopening voor restafval moeten betalen, stijgt het aantal illegale afvaldumpingen (bijplaatsingen) rond ondergrondse containers fors. Dit rondslingerende afval vormt een directe voedselbron voor ongedierte. [1, 2, 3]

Het mechanisme achter de overlast.

Nu is dit niet het enige. In huis zijn afvalbakken zwaar om dagelijks alles netjes te scheiden en is het bijna een dagtaak!

Bakken open en dicht, de hele dag door, zorgt idem voor ongedierte.
Alles in 1 x in een afvalbak gooien is handiger en slimmer.

Forse stijging in bijplaatsingen: Cijfers uit gemeenten die diftar hebben ingevoerd, zoals Zwolle, laten zien dat het aantal geregistreerde afvaldumpingen naast ondergrondse containers in enkele jaren tijd met bijna 90 procent is toegenomen. [1]Dat komt mn omdat er veel geld gevraagd wordt om afval te scheiden!
Afval is een verdienmodel geworden wat niet had mogen gebeuren! Afval bedrijven verzinnen telkens nieuwe manieren om geld te verdienen!
Terwijl afval iets is dat mensen veroorzaken en men dit niet in de stad wil op straat! Daarom zou dit gratis moeten zijn.
Gemakkelijke voedselbron: Gedumpt afval en opengescheurde vuilniszakken op straat trekken direct ongedierte aan. [1] Maar ook ondergronds zit het vol met ongedierte! En dit wordt alleen maar erger.
Thuis opsparen: Om kosten te besparen, bewaren sommige inwoners hun restafval langer in of rondom het huis. Wanneer dit niet luchtdicht gebeurt, trekt de geur van voedselresten knaagdieren aan. [1] Daarnaast elke week een andere bak bij de weg, mensen vergeten het wel eens, want boete als je te vroeg de bak bij de weg zet…wat een idioten ook!

Wat zegt de politiek en wetenschap?

Hoewel lokale overheden vaak benadrukken dat rattenoverlast (Vliegen overlast, muggen en muizen, fruitvliegjes) een complex probleem is met meerdere oorzaken (zoals zachte winters en veranderde wetgeving rondom gif), concluderen oppositiepartijen, bewonersverenigingen en afvalinzamelaars in de praktijk vaak dat diftar de problematiek in stedelijke gebieden sterk verergert. [1, 2, 3, 4] Juist men zoekt naar oorzaken als men maar niet de hand in eigen boezem hoeft te steken.

Sinds men het systeem veranderde is er een duidelijk beeld wat dit alles veroorzaakt.
Als je nooit last had van vliegen in huis, en soms wel eens wat vliegen zag, is het tegenwoordig horror…
Nu moet je daardoor ook dubbele horren aanschaffen!
Je hebt zo 50 vliegen in huis als je niet oppast.

Het standpunt dat diftar afgeschaft moet worden, leeft breed en is de afgelopen jaren in steeds meer gemeenten een centraal punt van discussie geworden. Veel inwoners, maatschappelijke organisaties en politieke partijen delen de frustratie dat het systeem ongewenste bijeffecten heeft die zwaarder wegen dan de milieuvoordelen.

Hieronder zie je de belangrijkste argumenten die tegenstanders gebruiken om de afschaffing van diftar te eisen, en de alternatieven die vaak worden voorgesteld:

Belangrijkste argumenten voor afschaffing

Vervuiling en ongedierte: De directe toename van zwerfafval, illegale dumpingen (bijplaatsingen) en de daaropvolgende overlast van ratten, muizen en meeuwen in de openbare ruimte.
Onrechtvaardigheid en privacy: Inwoners ervaren het als een ‘boete’ op afval. Bovendien raakt het systeem gezinnen met medisch afval (zoals luiers of incontinentiemateriaal) of grote gezinnen onevenredig hard. Ook de registratie per pasje roept privacybezwaren op.
Hoge handhavingskosten: Gemeenten moeten veel geld uitgeven aan extra handhavers (boa’s), camera’s en speciale ‘veegteams’ om het gedumpte afval op te ruimen, waardoor de verwachte kostenbesparing vaak tegenvalt.
Afvaltoerisme: Inwoners nemen hun restafval mee naar andere gemeenten, naar hun werk, of gooien het in openbare prullenbakken in parken en winkelcentra.

Welke gemeenten schaften het al af?

Het verzet is niet zonder resultaat. Verschillende gemeenten hebben diftar na felle protesten of evaluaties al teruggedraaid of besloten het niet in te voeren.

Arnhem schafte de ‘afvalpas’ en het betalen per klepopening voor restafval af na massaal protest van inwoners en enorme problemen met bijplaatsingen.
Ook in andere steden en dorpen (zoals delen van Nijmegen en diverse fracties in Zwolle) staat of stond het systeem zwaar onder druk en is er gekozen voor aanpassingen of versoepelingen, zoals het gratis maken van de inworp voor luiers en medisch afval. (Wat men in het bed zou moeten gooien van die zg politieke mensen! Denken die mensen wel?)

Het alternatief: Nascheiding

Hét grote alternatief dat tegenstanders en veel experts aandragen is nascheiding. In plaats van dat inwoners thuis alles minutieus moeten scheiden (bronscheiding), (Hoe wordt een mens ook depressief?) zamelen zij het afval gecombineerd in. Grote, geavanceerde sorteermachines in de afvalfabriek scheiden het plastic, metaal en de drankkartons (PMD) vervolgens achteraf uit het restafval. Dit levert in veel stedelijke gebieden een schonere plasticstroom op én voorkomt dat mensen afval op straat dumpen om kosten te besparen.

Het politieke debat over afvalbeleid is vaak erg dynamisch.

uit talloze onderzoeken en enquêtes blijkt dat de ‘afvalstress’ en de frustratie over het constante uitzoekwerk bij heel veel mensen voor flinke irritatie zorgen. Het voelt vaak alsof de burger het werk van de afvalverwerker moet doen, met een huis vol verschillende bakjes en zakjes als resultaat.

De reden dat de overheid en gemeenten dit toch zo strak blijven pushen, heeft vooral te maken met geld.

Europese regels en de wet.

Dit zijn de drie belangrijkste redenen waarom we in deze ‘afvalhel’ zitten:

1. Europese boetes en harde doelen

Nederland móét van de Europese Unie aan extreem strenge recyclingdoelen voldoen. In 2025 moest al 55% van al het huishoudelijk afval worden gerecycled, en dat loopt op naar 65% in 2035. Als gemeenten die doelen niet halen, riskeren ze torenhoge boetes. Om die doelen snel te halen, hebben veel gemeenten gekozen voor de strengste methode: de burger dwingen om aan de bron (thuis) te scheiden. Dus een NEXIT! Graag!

2. De portemonnee van de gemeente (en de burger)

Het verbranden van restafval is de afgelopen jaren door de overheid extreem zwaar belast via de zogenaamde afvalstoffenbelasting.

Hoe meer restafval een gemeente aanlevert bij de verbrandingsoven, hoe meer belasting de gemeente betaalt.
Om te voorkomen dat de algemene afvalstoffenheffing voor iedereen gigantisch omhoog moet, proberen gemeenten het restafval te minimaliseren. Scheiden aan de bron is voor de boekhouding van de gemeente vaak de snelste (en goedkoopste) manier om die belasting te ontwijken.

3. De industrie wil ‘schone’ stromen

Fabrieken die nieuw plastic, papier of compost maken, stellen hoge eisen aan de grondstoffen. Als papier nat is geworden door etensresten, kan er geen nieuw karton meer van worden gemaakt. De recyclingindustrie heeft jarenlang gelobbyd voor bronscheiding, omdat het plastic of papier dat direct apart wordt gehouden, vaak schoner is dan afval dat eerst tussen het natte restafval heeft gezeten.

Het goede nieuws: De wal keert het schip

Steeds meer experts en psychologen beginnen in te zien dat de grens van wat je van burgers kunt vragen is bereikt. Het systeem bezorgt mensen stress, en depressies zelfs, en leidt tot agressie bij de containers en (zoals je eerder al aangaf) zorgt voor dumpingen en ongedierte.

Daarom zie je nu een kanteling in Nederland:

Grote steden zoals Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Eindhoven zijn al gestopt met het apart inzamelen van plastic (PMD) aan huis. Zij zijn volledig overgestapt op nascheiding: je gooit het plastic gewoon bij het restafval, en enorme machines in de fabriek scheiden het er later uit.
Dit levert in de praktijk vaak zélfs méér en beter gescheiden plastic op, omdat machines geen fouten maken en mensen er niet gefrustreerd van raken.

Afvalscheiding:

Het zorgt voor een onleefbare situatie in huis en op straat, terwijl de technologie (nascheiding) allang klaarstaat om deze taak van ons over te nemen.