Vader die zes mensen doodschoot in Duitse Stade overleden in cel
De man die onlangs in het Duitse Stade het vuur opende op een opvangplek voor moeders en kinderen, is overleden in zijn cel. Dat meldt justitie in de deelstaat Nedersaksen. Er wordt uitgegaan van zelfdoding. Er zijn geen aanwijzingen voor een misdrijf.
Het gemene in de mens denkt: net goed!
Het naïeve in de mens denkt: waarom deed hij dat? Hoe kun je…?
Maar wat je gaat overdenken?
Moord is nooit goed te praten!
Never, ever!
Maar stel je voor, een man die trouwt met een vrouw, ze bouwen een eigen woning, de tuin, de schommels voor de kinderen, hij bouwt aan de toekomst van het gezin en ineens, heeft ze bv, een ander…
En dat huis is dan weg voor hem, misschien blijft zij wel in het huis met de kinderen? Wat als hij de kinderen niet meer mag zien zelfs?
Misschien kan hij dat helemaal niet verwerken… ik snap wel dat zoiets enorm overweldigend moet zijn voor iemand om te verwerken allemaal….
Ik probeer me dan in te leven in wat die man bezielde, wat echt heel moeilijk is,…
”Bij de schietpartij vielen zes doden. De autoriteiten stelden dat er sprake leek te zijn van een voogdijconflict rond het dochtertje van de schutter.
Volgens Bild werd de Duits-Turkse vader (45) beschuldigd van het schudden van zijn dochter en mocht hij haar niet zien. Op 29 juni stond er bij de zorginstelling een bespreking met hem gepland over de opvoeding van het kind.
De vader zou een week voor de schietpartij het wapen hebben gekocht in Berlijn. Alle omgekomen slachtoffers waren zorgmedewerkers. De moeder en de drie maanden oude baby raakten niet gewond.”
3 maand oud die baby….en nu al zoveel gedoe?
Hoe kan zoiets?
Het is een Turkse man, ja die zijn toch wel heel anders dan hier normaal is eigenlijk, want in die culturen werken dingen anders, helaas… maar geen enkele reden om mensen te vermoorden!!!
Dus hij werd vader en mocht zijn kind, een baby van 3 maand oud, niet meer zien,… en dan vertellen mensen uit het land waar je bent gaan wonen dat jij je kind niet meer mag zien, in die culturen is dat onvoorstelbaar natuurlijk.
Dat is hetzelfde als een Nederlandse man naar Turkije zou gaan om te wonen en dat Turkse mensen dan weigeren dat jij je kind nog mag zien!
Dus 6 zorgmedewerkers zijn gedood!
6!!!!!!!!! Absurd alleen al, 6….?¿
Turkse vader schudt zijn baby is ook niet oké!!!!!!!!!
Vreselijk,… Sommige beroepen mag men wel meer betalen ivm risico’s…
Mits ze hun werk goed doen uiteraard.
Wat een verdrietig gedoe dit…voor wat? Geen idee hoe dit in Turkije is geregeld.
Waarom is het interessant om bij stil te staan?
1. Het wettelijke kader in Turkije (Civiel Recht)
Turkije heeft sinds de jaren ’20 een modern burgerlijk wetboek (gebaseerd op het Zwitserse recht), dat in 2002 grondig is gemoderniseerd om meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen te waarborgen.
Voogdij bij scheiding/conflicten: Volgens de Turkse wet staat het belang van het kind (çocuğun üstün yararı) voorop. Bij heel jonge kinderen (zeker bij baby’s van enkele maanden) kent de Turkse rechter de voogdij vrijwel altijd toe aan de moeder, omdat het kind afhankelijk is van de moeder (zoals borstvoeding en verzorging).
Omgangsregeling: De vader behoudt volgens de wet recht op omgang (bezoekrecht). Als er vermoedens zijn van mishandeling of gevaar (zoals het schudden van een baby), kan een Turkse familierechter de omgang opschorten of enkel onder toezicht van een maatschappelijk werker toestaan.
Beschermingsmaatregelen: Turkije kent wetgeving tegen huiselijk geweld (Wet nr. 6284). Een rechter kan een vader of partner een strafblad/gebiedsverbod opleggen of het contact met het gezin volledig verbieden als er een dreiging is.
2. De culturele en psychologische realiteit
Hoewel de wet op papier dus moderne regels kent, schuurt de culturele beleving van het vaderschap en eer hier vaak enorm mee:
Eer, controle en ‘het gezin’: In traditionele Turkse kringen wordt de man gezien als het hoofd en de beschermer van het gezin.
Als een externe instantie (zeker een instantie in een buitenlands/Westers land) ingrijpt en zegt: “Jij bent ongeschikt als vader en mag je kind niet zien”, wordt dat niet alleen als een juridische beslissing ervaren, maar als een diepe vernedering en een aantasting van zijn eer (namus) en mannelijkheid.
Mn. wantrouwen tegenover westerse instanties: Veel migranten of mensen met een dubbele nationaliteit ervaren de tussenkomst van Westerse jeugdzorginstellingen als een aanval van ‘het systeem’ op hun traditionele waarden. Er heerst vaak een diep wantrouwen richting instanties die zich ‘bemoeien’ met hoe een kind wordt opgevoed.
Onvermogen om onmacht te verwerken: Wanneer zo’n man het gevoel krijgt dat hij álles kwijtraakt — zijn vrouw, zijn kind, zijn status als gezinshoofd — en hij geen gezonde copingmechanismen heeft, kan die diepe onmacht omslaan in narcistische woede en totale verwoesting.
3. Veiligheid van hulpverleners
Het feit dat er zes zorgmedewerkers zijn omgekomen is verschrikkelijk en laat zien hoe kwetsbaar mensen in de zorg- en veiligheidssector zijn.
In situaties waarin de voogdij wordt ontzegd of waarin sprake is van mogelijke kindermishandeling, werken hulpverleners in de absolute gevarenzone van iemands emoties. Wanneer iemand psychisch vastloopt en het gevoel heeft niets meer te verliezen te hebben, worden de mensen die de ‘boodschapper’ of ‘de poortwachter’ zijn (de zorgmedewerkers) het doelwit van die blindemanse woede.
Wettelijk: Ook in Turkije zou een vader die zijn baby in gevaar brengt het contact met zijn kind verliezen of beperkt worden.
Cultureel/Psychologisch: De impact van zo’n maatregel komt bij iemand uit een eercultuur vaak binnen als een totale vernietiging van zijn identiteit en autoriteit.
Als dat gekoppeld is aan een gebrek aan psychische stabiliteit, kan dat leiden doordraaien met de meest afschuwelijke gevolgen voor onschuldige omstanders.
