De schreeuw generatie?
Een man baalt zo van schoolkinderen die enorm schreeuwen, hij is het helemaal zat…
Ik snap het wel, want ook ik vraag me vaak af wie die kinderen opvoed die zo enorm schreeuwen buiten…
Of zijn ze dan eindelijk eens uitgelaten -en- aan het spelen?
Ipv op die mobiel te staren…?
Of is het geen opvoeding meer?
Ik ergerde me vaak aan die Spons Bob met dat gekrijs!
Gruwelijk vond ik dat, maar ook Dora met die herhalingen continu!??
Waar is dat goed voor?
Vorige week kregen de buren bezoek van hun kleinkinderen…
oef… keihard praten, schreeuwen en roepen, en ook idem de hele tijd een zin maar blijven herhalen!?
Geschreeuw om niets…
Na een uur zei ik er iets van, of het wat zachter kon…
Ik ben naar binnen gegaan en was gewoonweg moe!
Letterlijk moe van het gekrijs van andermans kinderen!?
Hoe is dit mogelijk!
Wij schreeuwden niet zo, en misschien af en toe, maar niet continu!
Je ouders zeiden dan per direct: Heey even rustig ja!?
Anders ga je maar naar binnen.
Maar tegenwoordig wil men die rust in huis, dan kan men op die mobiel loeren en smoken, en dan schoppen ze hun bloedjes naar buiten, en dan kan de buurt er last van hebben!
Mensen voed aub je kinderen ook op!
Dat is nodig!
Je kunt kinderen krijgen, ja dat is mooi, maar je moet ze ook dingen leren!
O.a. om niet zo te schreeuwen de hele tijd…
Dat mag je alleen bij je ouders doen!
Ik zou ook niet naast een school willen wonen trouwens!
„Ik knikkerde vroeger rustig. Deze kinderen schreeuwen.”
