Wat is het meest onvergeeflijke wat iemand je heeft aangedaan?
Ik had een vriendin die ik al een aantal jaren kende. Haar zoontje was bevriend met mijn zoontje en we kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer. We waren allebei gescheiden maar zij had sinds een half jaar een vriend. Ik had hem nog niet ontmoet maar mijn vriendin leek gelukkig de zijn.
Begin februari 2004 kwam haar moeder in kritieke toestand in het ziekenhuis te liggen. Mijn vriendin was begrijpelijk overstuur en maakte zich erge zorgen. Niet alleen om haar moeder maar ook omdat ze een paar weken later naar Japan zou gaan voor het bedrijf dat ze met haar vriend had opgezet. Alles was al geboekt en het leek erop dat ze alles af moest zeggen en dan haar borg kwijt zou raken.
Ik zat zelf ook in een moeilijke situatie vanwege mijn oudste zoon, toen 18 jaar die ADHD had. Hij was behoorlijk uitgevallen tegen mij om een klein dingetje. Het ging eigenlijk altijd om iets kleins maar hij kon zijn kwaadheid niet beheersen vanwege de ADHD. Die keer had hij me voor het eerst (en ook voor het laatst) een klap gegeven en daar was ik erg van geschrokken. De stemming was gespannen thuis.
Een week nadat haar moeder opgenomen was kwam mijn vriendin naar me toe met een voorstel. Ze wist van de situatie bij mij thuis af en stelde voor dat ik in haar plaats naar Japan zou gaan om daar de zaken te regelen voor haar. Ik had dan een weekje rust en tijd om tot mezelf te komen en zij zou zich geen zorgen hoeven maken om de zakenreis en het kwijtraken van de borg. Ze had de papieren van het bedrijf meegenomen zodat ik kon zien dat alles legaal was. Er was een contract afgesloten via een advocaat met een bedrijf in Japan. Ik zou daar een aantal stofstaaltjes en ontwerpen afleveren die dan vervolgens bewerkt zouden worden daar. Ook zou ik materiaal kiezen voor de ontwerpen.
Na er over nagedacht te hebben en gekeken te hebben of ik iemand kon regelen om voor mijn 3 zoons te zorgen (de jongste was net 2 jaar) ging ik akkoord.
Op 27 februari 2004 ging ik met mijn ingepakte koffer naar mijn vriendin. Daar zou ik de stofstaaltjes en de benodigde papioNoor het Japanse bedrijf en de douane daar krijgen en in mijn koffer doen. Daar aangekomen bleek dat ik niet genoeg ruimte had in mijn koffer omdat er meer stofstaaltjes waren dan ik had verwacht. Maar dat was geen probleem zei mijn vriendin. Haar vriend had een nieuwe set koffers gekocht waarvan zij er een zou gebruiken voor de reis naar Japan en ik kon die lenen van hun. Ik keek de koffer na om er zeker van te zijn dat er niets in zat en dat er niet mee geknoeid was. Hij zag er inderdaad splinternieuw uit en er was niets mee aan de hand. Dus ik deed de spullen van mijn koffer in die van hun en voegde de stofstaaltjes en documenten toe.
Toen de koffer ingepakt was bracht de vriend van mijn vriendin me naar Amsterdam waar ik de Thalys naar Parijs zou nemen en van daar een vlucht naar Narita, Japan.
Na een lange en vermoeiende reis kwam ik aan in Japan. Allereerst moest ik naar de immigratie dienst voor mijn visa en van daar naar de douane. Met een stempel in mijn paspoort en mijn koffer ging ik naar de douane. De documenten waren in orde zeiden ze maar ze wilden ook mijn koffer doorzoeken. Uiteraard ging ik akkoord, ik had tenslotte niets te verbergen. Ze vroegen of ik de koffer zelf had ingepakt en of iemand me gevraagd had om iets voor ze mee te nemen. Na uitgelegd te hebben dat ik de koffer geleend had en dat ik de stofstaaltjes voor mijn vriendin mee had werd mijn koffer doorzocht. De lege koffer ging door het röntgen apparaat. De douane beambte zei dat er een verdachte schaduw zat in een van de zijkanten van de koffer en hij vroeg of ik er akkoord mee ging om het open te snijden om te kijken wat die schaduw precies was. Ik zei nogmaals dat de koffer niet van mij was maar dat mijn vriendin zou begrijpen dat het noodzakelijk was. De beambte nam een mesje en sneed voorzichtig de stoffering van de koffer open om zo min mogelijk schade aan te brengen. In de tussentijd waren meerdere douane beambten erbij gekomen en er stonden nu een stuk of 6 man om de koffer heen. De man die de stoffering open had gesneden haalde een dunne triplex plaat uit de zijkant van de koffer. Ik dacht dat het de versteviging van de koffer was dus ik maakte me geen zorgen. Maar na met het mesje de plaat open gebroken te hebben kwam er dunne plakken met marihuana tevoorschijn. In totaal ging het om 250 gram. Niet veel maar in Japan is dat genoeg om gearresteerd te worden.
Na bijna 6 maanden in voorarrest gezeten te hebben kwam ik voor de rechter. Na 4 zittingen werd ik veroordeeld tot 4 jaar en 6 maanden gevangenis en een boete van 2 miljoen yen.
Mijn wereld stortte in elkaar. Ik zakte in een diepe depressie en verloor veel gewicht. Uiteindelijk woog ik maar 52 kilo bij een lengte van 1.70m, veel te weinig dus. Dat was nog niet het ergste; 3 maanden in mijn voorarrest bleek ik zwanger te zijn. Door alle stress en gewichtsverlies werd het kindje 3 weken voor de eerste rechtszitting dood geboren. Ik werd naar een kliniek gebracht waar zonder verdoving mijn baarmoeder uitgeschraapt werd om er zeker van te zijn dat alles eruit was.
Ik zal niet in details gaan hoe het is in een Japanse gevangenis maar het is geen vakantie oord. De Nederlandse ambassade was in contact met de politie in Nederland maar de flat waar mijn vriendin woonde was leeg. De politie wist wel wat er gebeurd was. Aangezien er maar relatief weinig marihuana in de voering van de koffer zat was het niet moeilijk voor hun om te realiseren dat ik als afleiding gebruikt was. Er wordt een kleine hoeveelheid marihuana in de koffer van een onwetend persoon verstopt en vervolgens sturen ze een tip naar de douane met de details van de persoon met de marihuana en laten het voorkomen dat het om een grote hoeveelheid drugs gaat. Vandaar dus de meerdere douane beambten. Terwijl ze allemaal met die persoon bezig zijn heeft iemand anders, met een koffer vol met cocaïne of een andere drug vrije doorgang. Dat een onschuldig persoon in de gevangenis terecht komt kan ze niets schelen.
Mijn jongste zoontje kwam in een pleeggezin terecht omdat zijn vader geen interesse had in zijn zoontje. Mijn oudste zoon viel vanwege zijn leeftijd, 18, buiten de zorg van de jeugdbescherming en was geforceerd om het allemaal zelf maar uit te zoeken. Mijn middelste zoon, toen 14, werd opgenomen door vroegere buren van mij en zijn vader. Mijn jongste zoon is inmiddels 17 en nog steeds in het pleeggezin. Ik mag hem eens in de 2 maanden een uurtje zien.
Ik werd in mei 2008 overgebracht naar een Nederlandse gevangenis om daar de rest van de straf uit te zitten. Vergeleken met Japan was dat wel een vakantie oord. Vanwege de zware tijd in Japan en het feit dat ik slechts een paar maanden over had van mijn straf kwam ik in een open gevangenis. Ik werd in september 2008 vrijgelaten.
Ik heb mijn vriendin nooit meer gezien en de politie heeft ze ook nooit gevonden.
Het is inmiddels 12 jaar verder maar nog steeds heb ik nachtmerries.
Het is niet zozeer wat ze mij heeft aangedaan dat ik niet kan vergeven maar wat ze mijn kinderen heeft aangedaan. Ik snap nog steeds niet hoe ze ons dat heeft kunnen aandoen, wetende dat ik mijn jongste zoontje zou kwijt raken. Vooral ook omdat ze zelf ook moeder was….
Van je vrienden moet je het maar hebben.
Leuke site overigens met elke dag wel interessante dingen en verhalen van mensen.
Vreselijk dat mensen anderen dit aan kunnen doen. Vreemd dat mensen geen enkel gevoel hebben voor anderen.
Ik kan dat niet, gelukkig misschien anderzijds ben je dan wel zo dat je dan iets doet voor een ander wat iemand echt niet verdiend, maar ja… so be it… Het is dan ook wel een beetje het goede voorbeeld zeg maar…als men leerbaar is?
