Een vurige stroom

Soms stroomt het Italiaanse bloed te snel voor deze wereld,
een vurige stroom die men niet dragen kan.
Wanneer de beste bedoelingen worden geweerd
en men bang is voor wat het hart geven kan.

Dan breekt de liefde op een kille kust,
op zwarte rotsen en een eindeloos strand,
waar krabben scharrelen in de schaduw van de vloed
en haaien luieren bij de waterrand.

Men is nog niet zover.
Men snapt het niet.
Men denkt dat geven een verlies betekent,
dat liefde een gewicht is, een last die snijdt,
in plaats van de ruime hand die heelt.

Dus sluit men het weg in een donkere kast,
ontkent de honger, noemt het ‘niet nodig’.
Terwijl er genoeg is voor iedereen,
en de stilte die overblijft, overbodig.