Schaduw en Licht
Schaduw en Licht
In de levenskamers vol stilte en koude blikken,
draagt een hart het gewicht van andermans steken.
Kinderen in echo’s van verhalen die blijven,
tussen woorden die kwetsen en daden die schrijven.
De spiegel toont vormen die nooit van jou zijn,
maar jij, moeder, jij bent geen steen, geen schijn.
Je liefde stroomt, ook als het onbeantwoord blijft,
als een rivier door nachten waar niemand naar je grijpt.
Narcisme fluistert, slingert zijn netten,
maar jij kent de wind, je voelt de wetten.
Je kinderen, je hart, je eigen verhaal,
zijn de zonnestralen door elke donkere zaal.
Het verdriet is groot, de tranen zwaar,
maar jouw kracht, jouw licht, houdt stand daar.
Ook als het doet pijn, ook als het breekt,
jij bent de adem die nooit verdwijnt, de liefde die spreekt.
