De Tijdloze Geliefden

De zomerzon hing als een gloeiende bol boven de groene heuvels, terwijl Sarah haar hond, een prachtige witte herdershond genaamd Darcy, door het dichtbegroeide groene woud leidde. De geur van dennen en wilde bloemen vulde de lucht, en het zachte ruisen van de bladeren maakte haar wandeling sereen en rustgevend.

Plotseling opende het bos zich en stond ze aan de rand van een grote groene weide. En daar, half verscholen achter eeuwenoude eikenbomen, rees een statig kasteeltje op. Verwonderd bleef Sarah staan. Ze had dit pad al zo vaak bewandeld, maar nooit eerder had ze een kasteel opgemerkt. Hoe kon dat gebeuren? Ze had er ook nooit van gehoord zelfs.

Gefascineerd liep ze dichterbij, haar vingers gleden langs de verweerde bemoste stenen muur van de poort. De zware smeedijzeren poort stond op een kier. Alsof iemand haar uitnodigde om binnen te treden. Aarzeling vulde haar gedachten, maar haar nieuwsgierigheid won het. Ze stapte door de poort en wandelde de weelderige tuin in.

Een oude smeedijzeren bank onder een met rozen begroeide pergola nodigde haar uit om te zitten. Darcy nestelde zich tevreden aan haar voeten. Ze keek om zich heen, genoot van de sfeer, de warme zonnestralen op haar huid, en de zoete geur van bloeiende lavendel.

Toen hoorde ze voetstappen.

Ze keek op en zag een man naderen. Lang, met een trotse houding, donker golvend haar en een gezicht zo scherp als gebeeldhouwd marmer. Hij droeg een elegante tuniek en laarzen die reikten tot zijn knieën. Zijn ogen, diep en doordringend, hielden de hare vast.

“Madam wie bent u en wat komt u hier doen?” vroeg hij met een diepe stem, waarin verbazing en achterdocht klonken.

Sarah stond op. “Mijn naam is Sarah. Ik… ik wandel hier vaak, maar ik heb dit kasteel nog nooit eerder gezien.”

De man keek haar kleding fronsend aan. “Jullie dames kleden je wel… merkwaardig tegenwoordig,” mompelde hij.

Een vreemd gevoel bekroop haar. Hij klonk niet alsof hij een acteur was van een historisch toneelstuk. Zijn houding, zijn taalgebruik… Het voelde echt. “Nou in onze tijd is dit toch heel gewoontjes hoor”, zei Sarah met een twinkeling in haar ogen.

“Dit is het jaar 1762, dame,” zei hij kalm,en hij glimlachte naar haar,  terwijl hij haar verbijsterde uitdrukking observeerde.

Sarah’s hart sloeg over. Nee. Dat kon niet. Dit moest een droom zijn. Een grap. Maar alles voelde te werkelijk.

“Kom,” zei de man zachter. “Ik ben Lorenzo di Medici, heer van dit landgoed. Je aanwezigheid intrigeert me. Laten we een kleine wandeling maken in de tuin.”

Sarah voelde een onverklaarbare aantrekkingskracht tot hem. Alsof ze hem kende, alsof hij haar kende. Ze volgde hem, haar gedachten duizelend, haar hart bonzend. Op één of andere manier zat zij ineens gevangen in een andere tijd.
Ze konden het prima met elkaar vinden.

Dagen werden weken, weken werden maanden. Elke ochtend werd Sarah wakker in het hemelbed van de torenkamer die haar toegewezen was. Haar moderne kleding was verdwenen, vervangen door weelderige jurken uit een tijdperk dat niet het hare was.

Maar het maakte niet uit.

Lorenzo had haar hart veroverd en zij het zijne.

Op een avond, terwijl ze samen onder de sterrenhemel zaten in de tuin, fluisterde hij: “Misschien was het de tijd zelf die ons samenbracht.”

En Sarah wist dat ze nooit meer terug zou gaan. Ze hoorde hier. Bij hem. Voor altijd.

Ze was eindelijk gelukkig zo.