Leren denken en liefhebben,
en je doel realiseren –
altijd en in alles – om het Goede en het Leven te creëren,
niet om domweg te argumenteren met de Eeuwigheid – het moment.

                Geregistreerde gevallen van reïncarnatie

    Een van de verzamelaars van verbazingwekkende voorbeelden van reïncarnatie, Erkov, noemt het geval van de Amerikaan David Paladin. De jongen, geboren uit een blanke missionarisvader en een Navajo-indianenmoeder, groeide op in de indianennederzetting Chinle (Arizona) en had zeer beperkte middelen en was niet voorbereid op het beschaafde leven in het Amerika van de 20e eeuw.

De jongeman had met veel moeite het beroep van cartograaf onder de knie en belandde tijdens de Tweede Wereldoorlog als lid van de Amerikaanse troepen in Europa. Al snel werd hij gevangengenomen door de nazi’s. De beproevingen die de jongeman onderging, waren wreed. De geallieerde troepen die het concentratiekamp innamen, troffen daar een berg lijken aan. Ervaren verplegers vonden er per ongeluk het lichaam van een Amerikaan met een nauwelijks waarneembare levensvonk. Hij werd naar een veldhospitaal in Wenen gestuurd en vervolgens naar een ziekenhuis in Michigan (VS), waar de patiënt tweeënhalf jaar lang zonder bewustzijn bleef.

De eerste woorden die de jongeman sprak, die door de inspanningen van artsen weer tot leven was gewekt, verbaasden alle aanwezigen: “Ik ben een kunstenaar, mijn naam

is Vasily Kandinsky.” Ondertussen stierf de Russische abstracte kunstenaar op 78-jarige leeftijd tijdens het verblijf van de jonge Amerikaan in een nazikamp. In Neuville (Frankrijk) vond een trieste gebeurtenis plaats, maar het was onmogelijk om de dagen en uren van de twee gebeurtenissen met elkaar te vergelijken, omdat niemand specifiek toezicht hield op de gezondheid van de gevangene.

De vingerafdrukken van de patiënt bevestigden dat hij een voormalige Amerikaanse soldaat was, Paladin, die geen mogelijkheid had gehad om geschiedenis en kunst, talen en schilderkunst te studeren. Maar al in het ziekenhuis ontwikkelde hij een onweerstaanbare drang om te tekenen. Op de doeken die hij op zijn verzoek ter beschikking stelde, schilderde hij zijn eerste schilderijen. Deskundigen schreven de stijl, de manier van werken en de ontembare energie van Kandinsky toe aan zijn werk. Nadat Paladin was hersteld, begon hij piano te spelen. Dat was iets wat hij nog nooit eerder had aangeraakt. Een van de favoriete bezigheden van de jongeman was het arrangeren van muziek voor het plaatselijke orkest. Voor Kandinsky was arrangeren zijn favoriete tijdverdrijf in zijn vrije tijd.

Het werk van de ‘opkomende’ kunstenaar trok de belangstelling van musea in New York, Hamburg, Parijs en Tokio. De Universiteit van Denver en Prescott College in Arizona boden de getalenteerde kunstenaar een baan aan als docent schilderkunst, compositie en parapsychologie. De kunstenaar uit New Mexico opende een studio en nodigde geïnteresseerden uit om lessen te volgen. Zijn openbare leven – met tentoonstellingen, optredens en consultaties, onder toezicht van Thomas Messer, directeur van het Guggenheim Museum – leidde tot de bijeenkomst van veel interessante en deskundige mensen, die allemaal bereid waren om te helpen bij het onderzoeken van het fenomeen. Zij waren het die de jongeman aan een hypnosetest onderwierpen, waarbij de Indiaanse Amerikaan duidelijk met een Russisch accent sprak. “De ziel van Kandinsky, die zijn oude lichaam had verlaten, besloot bij het zien van het jonge lichaam van een fysiek gezond persoon, zijn energie erin te blazen.” Tijdens een andere hypnosesessie bekende dezelfde persoon dat de ziel van Kandinsky ooit de ziel van de componist Adolphe Adam had geabsorbeerd, waardoor deze muzikale talenten had gekregen, en dat deze ziel nu in het lichaam van de Amerikaan was overgegaan.

Een van de gevallen uit de tweede helft van de 20e eeuw is het verhaal van een vijfjarig jongetje, Toran, dat in Delhi woonde en zijn ouders voortdurend vertelde dat hij Suresh Varma was, de eigenaar van een radiowinkel in Agra, en dat hij een vrouw en twee kinderen had. De jongen vertelde hoe hij, terwijl hij met de auto naar huis reed in Agra, bij de poort twee onbekende mannen zag die met een pistool op hem af kwamen rennen en hem door zijn hoofd schoten.

Gevorderd in de keten van bestaan

​​Sinds 1975 hebben specialisten meer dan tweehonderdvijftig gevallen van ‘tweede geboorte’ van mensen in het Oosten en Europa bestudeerd.

Onder de feiten die Johannes Butlar verzamelde over ‘reizen naar een vorig leven’ onder hypnose, bevinden zich enkele zeer expressieve. Zo werd tijdens een hypnosesessie die Loring Williams leidde met de jonge Amerikaan George Field, de proefpersoon ‘vooruitgeschoven’ in de keten van bestaan ​​met honderd jaar voorbij het moment van zijn laatste geboorte. Toen hem vragen werden gesteld over wat hij voelde, waar hij woonde en wie hij was, werd de hypnotiseur gesteld door een boer genaamd Jonathan Powell uit North Carolina… Hij woonde in de buurt van het stadje Jefferson… Hij werd geboren in 1832… Hij werd in 1863 tijdens de Burgeroorlog door rebellen gedood met een schot in zijn maag.

De hypnotiseur, die heel nauwkeurig is, probeerde documenten uit de Burgeroorlog te bemachtigen, maar kon alleen details over het gebied waar de gebeurtenis plaatsvond bevestigen. Field was daar in het echt nooit geweest. In het stadje Jeffermont zelf hield de hypnotiseur een sessie met zijn protégé in aanwezigheid van een plaatselijke historicus, die verbaasd was dat de jongeman de belangrijkste boerenfamilies van het gebied opsomde, de ‘vaders van de stad’ van de vorige eeuw. Hij beschreef de huizen en gebouwen die ooit aan de hoofdstraat en het plein stonden, maar die in de loop der tijd waren afgebroken of herbouwd. Het daadwerkelijke bestaan ​​van Jonathan Powell kon echter niet worden bevestigd, omdat de registratie van geboorten en sterfgevallen in deze regio pas in 1912 begon. Toch publiceerde de arts-onderzoeker zijn verslag van het experiment en enige tijd later ontving Jonathan Powell, alias George Field, een brief. Een vrouw met de meisjesnaam Powell schreef hem dat ze de achterkleindochter was van Jonathan Powell. Ze bevestigde: “Jonathan Powell was mijn oudoom. Hij werd vermoord door de Yankees.”

Welke landstaal spreekt u het liefst op dit tijdstip van de dag?

Een andere onderzoeker, een hypnotiseur uit Philadelphia, besloot zijn eigen vrouw aan regressieve hypnose te onderwerpen.

Tijdens een van deze sessies begon zijn vrouw plotseling met een lage mannenstem te praten, met een uitgesproken Scandinavisch accent. Ze beweerde dat ze een man was met de naam Jensen Jacobi. Toen begon ze met een rozige stem te antwoorden in een vreemde taal, besefte de dokter, een soort Scandinavisch. Hij nodigde verschillende Scandinavische experts uit voor de volgende sessie, waaronder de Zweedse wetenschapper Nils Salin, voormalig directeur van het Amerikaans-Zweeds Historisch Museum in Philadelphia. Hij stelde vast dat de vrouw Oud-Zweeds sprak, maar vragen die haar in modern Zweeds werden gesteld, begreep.

Gesprekken in vreemde talen – xenologie is een begeleidend fenomeen geworden bij experimenten waarbij mensen onder hypnose naar vorige levens worden teruggebracht. Er zijn al gevallen bekend waarbij proefpersonen Spaans, Scandinavisch en Grieks spraken. In Italië sprak een man, nadat hij uit een coma was ‘teruggekeerd in het echte leven’, enige tijd Japans. Journalisten getuigden dat in Bulgarije een man in een staat van hypnose Perzische dialecten sprak. Dit alles bewijst absoluut niet dat er sprake is van reïncarnatie, maar het kan ook een bepaald verschijnsel zijn van een geblokkeerde geest, die in zo’n moeilijke staat zijn reserves aan het licht brengt. Wanneer we echter de ‘postmortale herinneringen’, de xenoglossie, de ‘uit het niets aangeboren’ gewoonten, vaardigheden en behoeften bij elkaar optellen, alsof ze door een andere realiteit zijn gedicteerd, maken we het mogelijk om die mensen te begrijpen die de mogelijkheid van reïncarnatie serieus namen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontwikkelden geheime genootschappen in nazi-Duitsland, op bevel van Hitler, methoden om occulte oorlogen te voeren, methoden om de menselijke ziel te beïnvloeden, die alle levensprocessen bestuurt. Het geheime probleem dat de nazi’s probeerden op te lossen met de kennis die ze hadden opgedaan tijdens hun expedities in de Himalaya, was de ’transplantatie van het astrale lichaam’, of de ‘ziel’, van het ene fysieke lichaam naar het andere. Inlichtingendiensten van de geallieerde landen namen kennis van het werk van nazi-wetenschappers op het gebied van documenten, methoden en technieken van Tibetaanse lama’s. Het werd bekend dat Hitler kort voor zijn zelfmoord in een goede bui en zeer actief was. Uit de gecodeerde berichten tussen het hoofdkwartier en het speciale inlichtingenhoofdkwartier “Vali 1” werd duidelijk dat de Führer een ongekende actie voorbereidde. Generaal Krebs, die op de hoogte was van enkele details over het project, beweerde tijdens verhoren dat Hitler niet langer geïnteresseerd was in de realiteit. Hij ging namelijk deelnemen aan een experiment om zijn eigen ziel en de ziel van Eva Braun met behulp van oosterse magiërs en lama’s te transplanteren naar andere lichamen.

Hallo, ik ben je moeder!

Er wordt voortdurend geschreven over gevallen van ‘terugkeer’ in een nieuw jasje, waarbij het ongewone fenomeen wordt geïllustreerd met de meest verbazingwekkende voorbeelden. Een voorbeeld hiervan is dat van Sonny Sutton, een inwoner van de Ierse stad Leeds. Zijn verhaal is al vele malen beschreven, maar zelfs de meest bevooroordeelde critici vinden er geen fouten in.

Een onbekende vrouw, veel jonger dan de eigenaar, belde aan bij het appartement van een oudere man. Ze legde haar bezoek eenvoudig uit: “Mijn liefste, ik ben je moeder.” De naam van de gast was Jenny Cockell, maar ze twijfelde er niet aan dat ze in een vorig leven Mary Sutton had geheten en zeven kinderen had. Jenny kreeg deze kennis al in haar kindertijd: ze droomde over een vorig bestaan. Ze herinnerde zich ‘haar’ kinderen, wist waar het huis van Sutton was, de indeling van de kamers erin, de inrichting. Ze vertelde zonder moeite talloze details uit Mary Suttons privéleven.

“Ik dacht eerst dat ze een oplichtster was”, aldus de 73-jarige Sonny. “Maar na lange gesprekken raakte ik ervan overtuigd dat ze echt alles over onze familie weet, inclusief details.”

Jenny, woonachtig in het Engelse stadje Northamptonshire, is een volkomen normale vrouw. Ze heeft een man en twee kinderen, van 10 en 14 jaar. De dromen bleven haar achtervolgen en ze besloot op zoek te gaan naar haar familie uit haar vorige leven. Sonny was de eerste die arriveerde.

“Ze wist alles. Ze beschreef zelfs twee portretten – van haarzelf en van de broer van haar moeder – die in de salon hingen en tijdens de oorlog door een vliegtuigbom werden vernietigd. “Dat was het laatste woord”, zei Sonny. Na Mary’s dood in 1932 werden haar kinderen naar weeshuizen gestuurd, waardoor Sonny alleen achterbleef met zijn alcoholistische vader. Hij verloor het contact met zijn andere broers en zussen, maar de energieke Jenny vond drie broers en twee zussen terug, die ze eveneens overtuigde van hun relatie. Samen gaan ze op zoek naar Bridie’s jongere zusje. De geschiedenis van de familie Sutton bevat veel boeiende details en weetjes die niet verzonnen kunnen worden en zeker niet officieel bekend zijn. Het wordt gedetailleerd beschreven in het boek van Jenny Kokkall, waarbij de wetenschap in verbijstering vastloopt. Maar het meest verbazingwekkende aan het verhaal van een eenvoudige Engelse vrouw is misschien wel dat zij volledig overtuigd was van haar reïncarnatie, waarover de beroemde Pythagoras al eeuwen vóór haar sprak. Hij wordt beschouwd als een van de eerste autoriteiten die de vraag stelde naar de onsterfelijkheid van het individu, dat enkel van fysieke omhulsels verandert. Pythagoras beweerde dat hij een perfect geheugen had van al zijn vorige levens, en in het bijzonder dat hij daarvoor Aethalides was geweest, destijds de krijger Euphorbus, die aan de zijde van Troje vocht in de beroemde oorlog en werd gedood door Menelaos. Na diezelfde dood, waarover de beroemde wetenschapper en filosoof aan zijn studenten vertelde, zwierf de ziel door verschillende werelden, waaronder de hel, en pas na reiniging keerde ze terug naar de aarde in het lichaam van Hermotimus. De ziel, of het astrale lichaam, van Pythagoras bezocht het lichaam van de visser Pyrrhus op het eiland Delos en incarneerde na een hard leven in het lichaam van een Griekse wetenschapper.

Een andere oude filosoof, Plato, generaliseerde de bekende ideeën uit voorgaande tijdperken en kwam tot de conclusie dat de onsterfelijke ziel gebonden is aan de materiële sfeer, aan de materiële wereld, en een gevangene is van het fysieke lichaam met zijn gewoontes en grillen. Hij ging ervan uit dat men deze afhankelijkheid alleen kon doorbreken als men in het fysieke leven afstand deed van de genoegens van de materiële wereld. In India wordt het idee van reïncarnatie ontwikkeld op het niveau van de “wet van controle over het menselijk leven”, dat onderworpen is aan karma, in de moderne interpretatie – een programma. Volgens de wet van karma bepalen de goede en slechte daden van een persoon in één leven de omstandigheden van zijn leven in de volgende incarnatie. En met elke nieuwe terugkeer op het pad van het materiële leven krijgt een mens de kans om lage, fysieke verlangens te onderdrukken en dichter bij perfectie te komen. Het is de wet van perfectie die een spiritueel mens voorbereidt op het feit dat hij niet meer terug hoeft te keren naar de materiële wereld, maar dat het bestaan ​​in een andere wereld – de astrale of spirituele wereld – hem de mogelijkheid biedt tot nieuwe perfectie en kennis.

Geef de baby zijn snuifdoos terug

De leer over reïncarnaties vond een zeer belangrijke bevestiging in de praktijk van het lamaïsme, omdat na de dood van een lama (‘de hoogste’) zijn leerlingen, volgelingen en dienaren verplicht zijn op zoek te gaan naar de jongen in wie de ziel van de overledene is binnengegaan. Soms duurt de zoektocht meerdere jaren en soms worden er in één keer meerdere kandidaten voor de functie van ‘leraar’ gevonden. Dan krijgen ze een test die alles op zijn plaats zet. De beroemde Tibetaanse onderzoeker David Noel heeft verschillende beschrijvingen van dergelijke controles achtergelaten, waarvan zij getuige was: “Naast het paleis van de lama – tulku Pegnai, bij wie ik in Kum Bum woonde, was de woning van een andere tulku genaamd Agnai-Tsang… Na de dood van de laatste, Agnai-Tsang, waren er al zeven jaar verstreken en zijn incarnatie kon nog steeds niet worden gevonden… Maar eens, tijdens een andere handelsreis, ging de kwartiermeester van de lama op een van de boerderijen rusten en zijn dorst lessen. Terwijl de gastvrouw thee aan het zetten was, pakte hij een snuifdoos van jade en stond op het punt zichzelf te trakteren op een snuifje, toen plotseling een jongen die in de hoek van de keuken aan het spelen was, hem onderbrak, zijn hand op een kruk legde en verwijtend vroeg:

“Waarom heb je mijn snuifdoos?”

De manager was verbijsterd. De kostbare snuifdoos was eigenlijk niet van hem. Het was de snuifdoos van wijlen Agnay-Tsang. Misschien was het helemaal niet zijn bedoeling om het toe te eigenen, maar hij had het nog steeds in zijn zak en gebruikte het voortdurend. Hij stond daar, verward en bevend onder de dreigende, strenge blik van de jongen. Het gezicht van de jongen veranderde plotseling en verloor zijn kinderlijke trekken.

“Geef het me nu meteen,” beval hij. – Dit is mijn snuifdoos.

Vol berouw stortte de angstige monnik neer aan de voeten van de gereïncarneerde heerser. Een paar dagen later zag ik hoe de jongen met veel pracht en praal naar zijn rechtmatige huis werd gebracht. Hij was gekleed in een gewaad van goudbrokaat en reed op een prachtige zwarte pony, die door de hofmeester aan de teugel werd geleid. Toen de processie de omheining van het paleis binnenkwam, maakte de jongen de volgende opmerking:

“Waarom”, vroeg hij, “gaan we linksaf?”

Om bij de tweede binnenplaats te komen, moet u door de poort aan de rechterkant gaan.

En inderdaad, na de dood van de lama werd om een ​​of andere reden de poort aan de rechterkant geblokkeerd en werd er een andere poort aan de linkerkant gemaakt. Dit nieuwe bewijs van de authenticiteit van de uitverkorene wekte bewondering bij de monniken. De jonge lama werd naar zijn privévertrekken gebracht, waar thee werd geserveerd.

De jongen, zittend op een grote stapel kussens, keek naar de jade schaal met daarop een verguld zilveren schaaltje en een bronzen deksel die voor hem stond.

“Geef mij een grote porseleinen kop,” beval hij en beschreef gedetailleerd de kop van Chinees porselein, waarbij hij het ontwerp waarmee hij was versierd niet vergat. Niemand heeft ooit zo’n beker gezien. De manager en de monniken probeerden de jonge lama er op respectvolle wijze van te overtuigen dat er geen dergelijke beker in huis was. Op dat moment kwam ik de hal binnen. Ik had al over de avonturen met de snuifdoos gehoord en wilde deze bijzondere baby graag eens van dichterbij bekijken. Volgens Tibetaans gebruik gaf ik de nieuwe lama een zijden sjaal en nog een aantal andere geschenken. Hij nam ze aan, met een lieve glimlach, maar hij dacht nog steeds met een bezorgde blik aan zijn kopje.

“Zoek beter en je zult vinden,” verzekerde hij.

En plotseling, alsof een lichtflits zijn geest verlichtte, voegde hij details toe over een kist, geschilderd in een bepaalde kleur, die zich in een bepaalde kamer bevond en waarin spullen werden bewaard die slechts af en toe werden gebruikt… Er was

nog geen half uur verstreken toen de kop, schotel en deksel werden gevonden in een doos op de bodem van de kist die de jongen beschreef.

“Ik had geen idee dat zo’n beker bestond”, verzekerde de manager mij later. “De lama zelf of mijn voorganger moet het in deze kist hebben gestopt. Er was niets anders van waarde in, en niemand had er al jaren naar gekeken…”

Je kunt in reïncarnatie geloven of niet. Maar geen enkele wetenschap kan dit fenomeen verklaren. Alleen verzameld materiaal en nieuwe methoden voor experimentele diagnostiek kunnen de mensheid verder helpen bij het begrijpen van dit fenomeen.