De beste beslissing ooit! 11 herkenbare verhalen van lezers die van gedachten veranderden.
Een nieuw begin
Je zou denken dat een baan waarbij je om half zeven ’s ochtends moet opstaan, een nachtbraker zoals ik wel zou bekeren, maar dat gebeurde niet. Ik bleef nog steeds op om naar late-night tv-programma’s te kijken , en mijn man moest me elke ochtend uit bed slepen. Toen kreeg ik een baan waarbij ik van 16.00 uur tot middernacht werkte. Het leven was geweldig – ik kon tot twee uur ’s nachts opblijven! Ik hield dat schema aan na mijn pensionering, maar realiseerde me dat ik ’s nachts alleen zat terwijl mijn man sliep, en andersom.
Na een bijzonder lange dag stortte ik vroeg in en werd ik om 7 uur ’s ochtends wakker. Mijn man vroeg of ik zin had om met hem te gaan wandelen. De ochtend was prachtig, met de ondergaande maan en de opkomende zon. Het werden twee dagen van vroege wandelingen, toen een week, en nu een jaar. Ik had nooit gedacht dat ik vrijwillig wakker zou worden voor de zonsopgang. —Gail Clarke, Cuyahoga Falls, Ohio
Honden en hun trucjes
Ik heb altijd nee gezegd tegen vrijwilligerswerk in het dierenasiel, omdat ik dacht dat het te deprimerend zou zijn. Een jaar geleden heb ik eindelijk toegezegd om te helpen. Het is hard werken, het kan stressvol zijn en ja, het is moeilijk om te zien wat sommige dieren doormaken. Maar het is de meest lonende en leuke vrijwilligersbaan die ik ooit heb gehad. Er is geen beter gevoel dan een dier, een dier waar je om hebt gegeven, een thuis te zien vinden. —Susan Silver, Thornton, Colorado
Tijdens mijn master studie werkte ik in de zomermaanden voor een bouwbedrijf. Er kwam dan een koffietruck naar de bouwplaats en betonwerkers en staalarbeiders stonden in de rij om grote, dampende koppen koffie te bestellen. Toen ik aan de beurt was, durfde ik niet te vragen: “Mag ik een warme chocolademelk?” Dus probeerde ik voor het eerst koffie. Ik vond het lekker. Wie had dat gedacht? —Paul Bailey, Fayetteville, New York
Verliezen en winsten
Mijn vrouw overtuigde me, ondanks mijn tegenzin, om mee te doen aan de afslankgroep van mijn nicht. Het was een grote groep – om maar een woordspeling te noemen – die volledig uit vrouwen bestond. In de derde week was ik het meest afgevallen van iedereen in de groep. Iedereen moedigde me aan en gaf me een geweldig gevoel over mezelf. Ik betaalde de kleine contributie en verloor in een jaar tijd bijna 63 kilo. Ik werd leider van twaalf afdelingen in mijn staat en maakte talloze vrienden. Twijfelen aan jezelf kan een verschil maken in je leven. Ik ben daar het levende bewijs van. —John Murray, Wakefield, Massachusetts
Een omgekeerde beslissing
Mijn zoon wilde graag een trampoline, maar ik was bang dat hij zich zou bezeren, dus ik weigerde er een op ons terrein te plaatsen. Hij was vastberaden en na een paar pogingen kwam hij met een overtuigend argument: “Wat als je een ambulance door de straat hoort razen, maar niet doorhebt dat ik het ben, omdat ik gewond ben geraakt op de defecte trampoline van iemand anders?” Dat was genoeg. Ik bestelde de veiligste trampoline die ik kon vinden en hij en zijn vrienden hebben er jarenlang (voorzichtig!) plezier op gehad. —Anne Shipley, Rochester, New York
Ga je voor nep?
Nadat de kinderen het huis uit waren, kochten mijn man en ik een kunstkerstboom. Ik was er zeker van dat we hem uiteindelijk aan de kringloopwinkel zouden doneren. Maar het was een slimme aankoop. Geen gedoe meer met naalden opruimen of een echte boom weggooien. Onze kunstboom is makkelijk op te zetten, te versieren en op te bergen – al mis ik de geur van vers gezaagd dennenhout wel. —Sharon Silva, Felton, Californië
Een zoete verrassing
Ik ben opgegroeid zonder een voorliefde voor zoete aardappelen . Mijn moeder vond ze ook niet lekker, dus ik was ervan overtuigd dat ik ze ook niet lekker zou vinden. Jaren later serveerde de kantine zoete aardappelfrietjes en vertelde ik mijn verhaal aan een collega. Ze zei dat ik kinderachtig deed en overtuigde me om het toch te proberen. Nu vind ik zoete aardappelfrietjes niet alleen lekker, maar eet ik zelfs graag een gebakken zoete aardappel als snelle maaltijd. —LM, Crystal River, Florida
Een nieuw perspectief aannemen
Een paar jaar geleden werden mijn achterneven bij hun moeder weggehaald. De ene was 4 jaar oud, de andere een baby van 3 maanden. Toen me aanvankelijk werd gevraagd of ik ze in huis wilde nemen, zei ik nee. Mijn man en ik hadden nooit kinderen gewild. En tegen die tijd was hij overleden en was ik bijna 60. Maar toen ik naar hun kleine gezichtjes keek, kon ik me niet voorstellen dat ze in een pleeggezin terecht zouden komen. Nu ben ik de wettelijke voogd van een 9-jarige en een 4-jarige. Ik heb mijn eerste huis gekocht (eigenlijk voor hen). En op mijn 64e voed ik een gezin op ! —Sherry Cannon, Toledo, Ohio
Een echte hartsverandering
Ik heb een leven vol uitdagingen, mislukkingen en voldoening gehad. Ik heb in extreme armoede geleefd, maar ook in het buitenland en in weelde. Vroeger zei ik altijd: “Als ik morgen sterf, sterf ik gelukkig.” Maar in juni werd mijn kleindochter geboren. Nu, als ik wist dat ik morgen zou sterven, zou ik smeken: “Alstublieft, God, geef me nog een paar jaar met mijn kleindochter!” —Rifalda Lobato, Lyndhurst, Ohio
De uitdaging aangaan
Onze dochter was een excellente studente die voor de zomer thuis was van Penn State. Op een avond kwam ze thuis van haar baantje als gastvrouw in een restaurant en vertelde dat ze daar een geweldige jongen had ontmoet. Hij was gestopt met zijn studie aan Temple University, woonde in een appartement met een ander meisje (hij beweerde dat ze alleen de huur deelden) en belde onze dochter vaak op voor een lift naar haar werk als zijn oude, gammele auto het niet deed. We waren op dat moment niet bepaald van hem onder de indruk.
Tegenwoordig is hij de fantastische vader van twee lieve en succesvolle kinderen. Hij is respectvol en geïnteresseerd in wat we te zeggen hebben. Hij kookt graag en stuurt ons vaak etentjes. Maar bovenal is hij een uitstekende, zorgzame echtgenoot voor onze dochter. —Joyce Anagnostache, Marietta, Georgia
De (medische) student wordt de leraar.
Ik wilde arts worden, maar zakte bijna voor een vak organische chemie en moest een andere carrière kiezen. Ik had nooit leraar willen worden – het idee om elke dag met lawaaierige, beweeglijke kinderen door te brengen, sprak me niet aan. Maar toen bevriende leraren me uitnodigden om een kijkje te nemen in hun klas, was ik verrast door de rustige leeromgevingen. Ze lieten me hun lesprogramma’s zien, die ruimte boden voor creativiteit. Ik besloot het leraarschap een kans te geven, ook al betekende dat dat ik weer moest gaan studeren.
Mijn eerste klas bestond uit 30 fantastische leerlingen uit groep 3. Ze vonden leren geweldig, en ik was geduldig maar ook kordaat. Inmiddels ben ik leerkracht geweest op een basisschool, leerkracht in het speciaal onderwijs, bibliothecaris en schoolpsycholoog. Godzijdank voor de organische chemie. —Gloria Bolduc, Chesterton, Indiana
