Jouw blik, zo diep, zo doorgrondend

Jouw blik, zo diep, zo doorgrondend
als het eerste ochtendlicht na een lange nacht,
bracht een vonk, een onverwachte stilte
die in mijn ziel speelde op vergeten snaren.

Die dag leek jouw blik de kamer te vullen
met een onuitgesproken taal van tederheid,
en ik werd verrast door de kracht waarmee je mij aankeek.

Het was alsof de tijd even stil stond,
elke seconde een belofte was van iets nieuws,
een deur geopend die al jaren gesloten was,
een hart dat eindelijk durfde te openen en te voelen.

In de spotlights van die onthullende blik
verloor ik mijn woorden, mijn gebruikelijke bravoure,
en wat ik voelde, een vurige en stille liefde,
bleef gevangen, niet uitgesproken, maar voor altijd helder.

Misschien was het, het stille akkoord van twee werelden,
een moment waarin geen taal volstond om alles te zeggen,
maar waar in de diepte van jouw ogen
een universele melodie weerklonk, puur en vol belofte.

Wat je ook zag of voelde,
die blik bracht me van mijn stuk,
en zelfs als de woorden achterbleven,
bleef de herinnering –
intens, onvergetelijk – kruipen in elk ritme van mijn hart.