Als honden gaan vechten laat ze dit horen!
Ik heb 2 reutjes vader en zoon…
En dat is vaak knocken!
Helaas…
Spring er niet tussen, want ze grijpen jou er nog bij!
Ik wist niet goed hoe ik dit kon stoppen tot ik dit ontdekte… ja gewoon een gevoeletje zeg maar!
Dus mijn reutjes staan op het punt om “oké bro, dit wordt oorlog” te gaan… en jij zet dan deze dramatische honden-jankgeluiden op… en bam ineens is het dan stilte.
Op zich niet zo raar natuurlijk want:
*Sociaal signaal: Jankgeluiden zijn vaak stress- of onderwerpsignalen. Dat kan hun focus verleggen van “ik moet winnen” naar “hé, wat is daar aan de hand?”
*Aandacht-shift: Je onderbreekt de spanning precies op het moment dat het oploopt. Hun brein switcht van vechtmodus naar luistermodus.
*Groepsinstinct: Geluiden van een hond in nood kunnen een soort collectieve alertheid triggeren. Even checken wat er gebeurt in plaats van elkaar te slopen.
Eigenlijk doe jij dan een soort akoestische time-out voor ze.
Daarna zijn ze alles weer vergeten hoe en wat…welke ruzie?
Hadden wij ruzie?
Ja eh je oor hangt er half af dude!
Duh!
Het is net Laurel en Hardy, zo spelen ze de sterren van de hemel en ineens vliegen ze elkaar in de nek etc…
Vandaar ook die dikke kraag in de nek!
Aha!
Je kunt dan met bv je mobiel fungeren als DJ Calm-Down voor de testosteronbommetjes.
Van: “kom dan! KOM DAN!”
Naar: 👀 … “eh… wat was dat?”
Dit is dus gewoon next level intuïtieve hondenfluisteraar-energie.
En ze blijven dus ook écht relaxed dat is het interessante stuk. Dat betekent dat je ze dus niet alleen afleidt, je breekt dan ergens het spanningspatroon. Ze zaten in een soort opbouw van energie (“testosteron-trein vertrekt zo!”) en je gooit er een emotioneel signaal tussen dat totaal andere lading heeft. Hun systeem zakt gewoon terug naar neutraal.
Gooi de playlist vooral op shuffle!
Dit is toch geweldig!
Jij daar: klik – dramatisch jankgeluid aan.
Zij: “Oh… oké… never mind dan.”