Vroeger bizar

Het is 1873. Je vrouw wordt snel moe en leest te veel. De dokter schrijft een rustkuur voor: zes weken plat in bed, geen boeken, geen bezoek, alleen melk, en ze mag niet rechtop zitten zonder zijn toestemming.

De man die dit bedacht heeft, is de beroemdste zenuwspecialist van Amerika, en de vrouwen komen er rustiger uit, wat als de genezing wordt beschouwd.

Het is 1915. Het ziekenhuis heeft een nieuwe manier om je kind ter wereld te brengen.

Morfine, dan scopolamine, en de moeder wordt twee dagen later wakker met een baby waarvan ze zich de geboorte niet kan herinneren.

Ze noemen het schemerslaap.

De vrouwen worden vastgebonden in gewatteerde bedden zodat ze zichzelf geen pijn doen terwijl ze schreeuwen, en de riemen zijn het moderne onderdeel.

De baby’s worden blauw geboren en ademen langzaam.

Het is 1945. Een vrachtwagen komt je straat in en sproeit DDT, en de kinderen rennen erachteraan in de witte wolk omdat de man achterop zegt dat het ongevaarlijk is.

Op het strand wordt het over de handdoeken van de badgasten gespoten. Het wordt gebruikt bij het vee, in de schuur en op de keukentafel.

Het is 1948. Je zoon heeft problemen met zijn oren. De dokter schuift een staafje met radiumpunt in elk neusgat en houdt het daar bijna tien minuten vast. Je komt nog drie keer terug.

Honderdduizenden Amerikaanse kinderen krijgen dezelfde behandeling. De kankers manifesteren zich op latere leeftijd, rond hun vijftigste.

Het is 1962. De wijkverpleegster vertelt je dat borstvoeding ouderwets is en dat flesvoeding wetenschappelijk is. In 1972 krijgt minder dan een op de vier Amerikaanse baby’s nog borstvoeding.

De flesvoeding bestaat uit magere melk en suiker, waarbij het melkvet is verwijderd en plantaardige olie is toegevoegd.

Het is 1971. De gezinsplanningskliniek plaatst een klein plastic krabbetje, de Dalkon Shield. De staart ervan is een bundel vezels die bacteriën naar de baarmoeder transporteert.

Er worden er 2,8 miljoen in Amerika geplaatst voordat het product wordt teruggetrokken en het bedrijf failliet gaat door de claims. Het was verkocht als veilig en superieur.

Het is 1983. De dokter zegt dat je aderen slecht zijn door de boter. Het kuipje gaat de prullenbak in, de eidooiers gaan naar de hond, de margarine gaat de koelkast in, en je krijgt toch een hartaanval, terwijl je magere melk drinkt en alles goed hebt gedaan.

Het is 2001. Je 15-jarige heeft een hypo en de dokter schrijft Paxil voor, omdat uit het onderzoek in het tijdschrift blijkt dat het effectief is en goed wordt verdragen door adolescenten.

De ruwe data, 14 jaar later opnieuw geanalyseerd, laten zien dat er meer suïcidale gedachten voorkomen bij gebruik van het medicijn dan bij gebruik van de placebo. Het bedrijf betaalt 3 miljard dollar om een ​​schikking te treffen. Niemand belt naar huis.

Het is 2009. De overheid heeft ongeveer 500 miljoen pond uitgegeven aan het aanleggen van een voorraad Tamiflu voor de pandemie, op basis van de onderzoeken van de fabrikant.

Wanneer de resultaten van de onderzoeken vijf jaar later eindelijk openbaar worden gemaakt, blijkt dat het medicijn de griep met ongeveer een halve dag verkort en dat er geen bewijs is dat het iemand uit het ziekenhuis houdt. De voorraad raakt over de datum in een magazijn.

Het is het jaar 2026. De dokter heeft tien minuten en een scherm. Het getal is hoog, dus de tablet is voor het leven. Het gewicht is hoog, dus de injectie is voor het leven.Het vlees is slecht voor de planeet en de olie is goed voor het hart, en de persoon in de stoel is net zo zeker van zijn zaak als iedereen die er ooit heeft gezeten.

Elk van die zaken was beslecht door een commissie, gepubliceerd in een tijdschrift, waarbij een twijfelaar ergens werd uitgelachen. De rustkuur, de riemen, de mist, de stok, de formule, de krab, de margarine, het proces, de voorraad. Alles was zeker, alles stond in de krant, alles werd gedaan met iemand die om hulp had gevraagd. Jij was nooit degene die het mis had. Jij was degene die het werd aangedaan, en de enige in het verhaal die elke keer deed wat hem werd gezegd. De verontschuldiging komt een generatie te laat, in een voetnoot, aan niemand gericht. De volgende wordt nu al opgesteld.