“Wings en het Krachtstation der Kreun”

“Wings en het Krachtstation der Kreun”

Wings, de supervrouw met spieren van staal en een hart van een marshmallow, dacht: “Vandaag is de dag. Vandaag til ik niet alleen gewichten, maar ook mijn zelfbeeld naar een hoger plan.”
Net een nieuw touw gekocht voor het krachtstation boven, ooit gekocht in de corona tijden en nog steeds dienst doende. 
Ze draaide aan de stalen pin, zwiepte het gewicht wat omhoog, en daarna… aiks.

Niet het krachtstation, maar haar rug.

Plots was ze veranderd van een sportieve godin in een menselijke harmonica.
Bij iedere beweging klonk het: “Kreun. Kraak. Krak. Ai. Oh. Mmmmpf.” De honden keken haar verbaast aan wat er toch loos was met het vrouwtje. Want dit deed ze anders nooit.

De rug had gesproken: “Niet vandaag, Wings. Niet vandaag.”

Alsof het universum een geintje met haar uithaalde, begon alles in huis ineens vrijwillig van de tafels te springen. Glazen. Sleutels. Broodkruimels. Schaal uit de kast, bestek waarom ook niet, de stofzuigerslang mocht ook wel plat op de grond vallen! Gewoon doen joh.
Alsof een onzichtbare geest dacht: “Nu zal ik eens lachen?”

Ze strompelde even later  de supermarkt in als een kruising tussen een pinguïn en een robot, glimlachend maar intern gillend:
“Niet bukken. Niet bukken. NIET… bukken.”

“Het duurt iets langer vandaag hoor, rugklachten,” zei ze dapper. Terwijl de boodschappen in slow motion op de band werden gelegd. Dat ging best goed werkelijk.

Waarop het universum zei: “Oh ja?”
En … daar ging het bankpasje. Iets dat nog nooit op de grond was gevallen zelfs, lag daar nu platter dan plat.

Daar lag het. Op de grond. Glanzend. Spottend.
Alsof het zei: “Kom me dan halen, heldin. Pak me dan!”

Wings zakte door haar rug als in een soort split maar dan met de rug, zo stijf als een plank,  alsof ze een Oscar won voor “Beste Tragikomische Scène in een Discountwinkel”, greep het pasje met enorm veel moeite vast, als ware het Excalibur uit de stenen vloer, en kwam piepend overeind als een oude deur met ongeoliede scharnieren.

Maar ze deed het.
Want Wings is niet zomaar iemand.
Ze is een kreunende, krachttrainende koningin die zelfs op halve stand toch nog hele verhalen waard is.