Waarom Brazilianen eeuwig leven

Bryan Hubbard zegt dat het feit dat sommige Brazilianen ouder dan 100 worden, er mogelijk toe bijdraagt ​​dat ze nooit een dokter bezoeken.

Een kleine groep Brazilianen staat antropologen voor een raadsel: ze lijken eeuwig te leven. Zo is er zuster Inah, die tot haar overlijden op 116-jarige leeftijd werd beschouwd als de oudste persoon ter wereld, terwijl een van de mannen 113 jaar oud is en nog steeds vitaal.

De gave van een lang leven wordt van generatie op generatie doorgegeven. Een 110-jarige vrouw heeft nichtjes van 100, 104 en 106 jaar oud, waardoor hun familie een van de langstlevende families is die ooit in Brazilië zijn gedocumenteerd. De oudste nicht, nu 106 jaar oud, was op 100-jarige leeftijd nog steeds actief als zwemkampioen.

Wat is hun geheim? Onderzoekers van de Universiteit van São Paulo weten het niet zeker, maar ze denken dat genetica een rol speelt. Brazilië heeft een van de meest diverse genetische profielen ter wereld – maar dat geldt natuurlijk ook voor de Brazilianen die niet zo oud worden.^¹

Er is nog iets. Alle mensen die zo lang leven, bevinden zich in afgelegen gebieden van Brazilië, ver weg van artsen en gezondheidszorg. Ze hebben waarschijnlijk nog nooit een arts ontmoet en ze hebben zeker geen coronavaccinatie gehad. Dit alles zou wel eens de sleutel kunnen zijn tot een lang en gezond leven, zoals professor Cosmic Onion, onze vaste scepticus, uitlegt. ²

Hij heeft de acht stappen van de geneeskunde beschreven die iedereen in hun greep krijgen en hun dood bespoedigen, tenzij je natuurlijk een Braziliaan bent:

Stap 1: De medische diagnose

Een arts stelt de diagnose “U heeft X ” en daarmee is er direct een ziekte. Een patiënt is geboren en een levenslange inkomstenstroom is een feit. Alles wat daarop volgt, vloeit voort uit dat moment van diagnose.

Stap 2: De test

De diagnose leidt vaak tot een reeks onderzoeken. Elk onderzoek heeft een brede “normale” marge die in de loop van de tijd verandert, en patronen worden vergeleken met vooraf vastgestelde categorieën. Geen enkele test veroorzaakt een ziekte; ze leveren metingen op. Zodra het label is gegeven, wordt de kaart het gebied.
De naam wordt de realiteit.

3. Het negatieve placebo (het nocebo-effect)

Elke diagnose en elk testresultaat wordt een soort betovering. We kennen de kracht van de geest over de materie van het placebo-effect, dat genezing door betekenisgeving inhoudt. Maar de keerzijde hiervan is het nocebo-effect, ziekte door betekenisgeving. De moderne geneeskunde is op dat laatste gebouwd, omdat angst winstgevender is dan hoop, zoals professor Onion ons eraan herinnert.

4. Chronische ziekte

Definieer een aandoening als chronisch, genetisch en progressief, en je hebt een patiënt voor het leven. Genees de patiënt, en je verliest een inkomstenbron. De ‘gouden standaard’-ziekten omvatten auto-immuunziekten, metabole syndromen, stemmingsstoornissen en voorstadia van ziekten die overgaan in echte ziekten. Deze genees je niet; je beheert ze voor altijd.

5. De genetische val

Vroeger waren het bacteriën, daarna chemicaliën – nu omarmt de geneeskunde het genetische model van ziekte. Mensen wordt verteld dat ze met een afwijking geboren zijn, dat hun DNA een tikkende tijdbom is en dat niets wat ze doen hun blauwdruk kan veranderen. Alleen de geneeskunde kan hen redden. Zodra dat vaststaat, raken ze psychologisch afhankelijk en gedwongen tot gehoorzaamheid, zonder enige uitweg.

6. De medische transportband

Na de diagnose ondergaat de patiënt herhaalde bezoeken, vervolgscans, dosisaanpassingen, nieuwe medicijnen, consulten bij specialisten, second opinions, invasieve onderzoeken en procedures. Dit zijn geen losstaande activiteiten, maar versterken elkaar als tandwielen in een motor.

7. De taal van ziekte

Taal is de gevangeniscel, en mensen zeggen: “Ik heb artritis” of welke ziekte dan ook die bij hen is vastgesteld. Het is een taalkundige verdraaiing die ervaring omzet in identiteit, terwijl de artritispatiënt eigenlijk zou moeten zeggen: “Mijn lichaam is ontstoken”, en die formulering zou de autonomie behouden. Labels ontnemen die autonomie.

8. Het terrein

Als symptomen geen binnenvallende monsters zijn, wat zijn ze dan wel? Het zijn boodschappen van een lichaam dat overweldigd wordt door een toxische belasting, voedingstekorten, chronische mentale stress, vervuiling en dergelijke. Maar het terreinmodel is te simpel, te veeleisend en te effectief om te accepteren.

Dus, wat moeten we doen? Professor Onion suggereert dat we moeten stoppen met het beschouwen van labels als de waarheid en in plaats daarvan symptomen moeten observeren zonder ze over te nemen, onze omgeving moeten opruimen en het lichaam als intelligent in plaats van defect moeten beschouwen. De simpele vraag: “Wat gebeurt er als ik wacht?” verbreekt de helft van de betovering van de geneeskunde, en door nieuwsgierigheid boven angst te verkiezen, verdwijnt de andere helft.

Of anders naar Brazilië verhuizen.

Het artikel ‘ Waarom Brazilianen eeuwig leven’ verscheen eerst op What Doctors Don’t Tell You .