...
Gedichten van Angel-Wings

Ik droeg…

Dit gedicht is niet van mijzelf!
Schrijver/ster is onbekend maar ik vond het een mooi gedicht 

Ik droeg een lichtje in mijn hand 
Dit lichtje wilde ik je geven 
Maar je schoof me aan de kant 
Je kon het niet verdragen 
Te zijn bij wie ik was 
Je begon me te plagen 
Het lichtje doofde ras. 

Ik stak het weg, op een veilige plek 
Diep in mijn hartebron 
Tot op heden zit daar nog een lek 
Van binnenuit schijnt altijd de zon. 

Je wilde me niet erkennen 
Nog weten wat ik deed 
Je weigerde MIJ te herkennen 
Zodat ik je vaak vermeed. 
Ik keek naar je ogen om 
Voegde mij naar jouw wens 
Waarschijnlijk was dat heel erg dom 
Je zag me niet als mens. 

In moeilijke tijden was je er niet 
Nooit heb je me een kus gegeven 
Je smaalde om mijn verdriet 
Je was boos dat ik durfde te leven. 
Mijn beslissingen maakten je kwaad 
Jij wilde koning zijn in mijn gedachten 
maar op een dag was je te laat 
ik kon niet langer wachten. 

Mijn lichtje wilde stralen 
Niet diep van binnen in mijn borst 
Ik moest het wel naar buiten halen 
Toen heb je mij geschorst. 

Nog steeds ben jij mijn vader 
Ik ben nog altijd jouw kind 
We leven in hetzelfde kader 
Maar niet meer onder jouw bewind 
Ik ben eindelijk opgestaan 
En draag mijn lichtje in mijn hand 
Ik ben zelf naar buiten gegaan 
Sta niet langer aan de kant. 

Het kind in mij gelooft nog steeds 
Dat er wonderen kunnen gebeuren 
De vrouw in mij weet al reeds 
Dat de lijnen beginnen te scheuren 
Jij kan niet van mij houden 
Dat is voor jou een gemis 
Jij moet leven met jouw koude 
Nu mijn warmte er niet meer is. 

Vader ik schenk je jouw leven terug 
Ik maak me los van de hoop en de pijn 
Eindelijk kan er een last van mijn rug 
Ik mag er werkelijk ZIJN. 

Het zonnetje in mijn hart is niet gedoofd 
Ik zend je van afstand haar stralen 
Je hebt nooit in me geloofd 
Maar ik zal je in licht betalen 
Ik zal je alles wat je me niet hebt kunnen geven 
Terugbetalen met dat wat ik in de kern bezit 
Ik geef je voor de rest van je leven 
De rijkdom die diep binnen in mij zit. 

Lees ook:   Gelukkig maar

Ik geef je al mijn tranen, mijn hartenpijn 
Omgesmolten door het lichtende goud 
Ik geef je alles wat ik niet heb mogen zijn 
Zorg dat je, je handen geopend houd 
Alles wat ik niet heb gekregen 
Maar erg lang heb verwacht 
Is veranderd in witte zegen 
En gouden hartenpracht. 

Jij hebt me niets gegeven 
Wat ik zelf al niet bij me had 
Ik kan betalen voor mijn leven 
Met de munten uit mijn eigen schat. 

Ik ben niet boos meer 
Heb geen verdriet 
Want keer op keer 
Was het mijn emotie niet 
Ik ben jouw heldere spiegelwand 
Jouw draaideur door de tijd 
Jouw paspoort naar het andere land 
Jouw vrijbrief naar de Eeuwigheid. 

Daarom ben ik bij je gekomen 
Nu kan ik weer verder gaan 
En we zullen in onze dromen 
Weten van elkaars bestaan. 

Eens zul je voor de hemelpoort staan 
Daar zal men je belonen 
Omdat je met niets bent weggegaan 
En nu al het goud kan tonen 
Ik hoop dat jouw hart kan tillen 
Wat je meeneemt op die reis 
En dat je geen tijd zult verspillen 
Aan zaken van generlei wijs. 

Je zult zelf moeten lopen 
Er zelf naar toe moeten gaan 
En ik wil voor je hopen 
Dat er de juiste wegwijzers staan 
De weg zal smal zijn en redelijk lang 
Je zal zelf moeten dragen wat ik je gaf 
Het goud zal erg zwaar zijn ben ik bang 
Dat is dan maar je straf. 

Jij draagt wat je mij hebt gegeven 
Naar de hemelse oorden terug 
De vele tranen van mijn leven 
Als lichtende parels op jouw sterke rug 
Je gaf me zo veel om te bewerken 
Het ijzer moest worden van goud 
Ik kon het duizendvoudig versterken 
Omdat ik zoveel van je houd.

Gerelateerde artikelen

Back to top button