Oude mensen mogen wel dood?

De Britse overheid hanteert een beleid waarbij de behoeften van ouderen worden genegeerd.

Artsen en verpleegkundigen krijgen de opdracht om ouderen niet te behandelen en hen te laten sterven om ziekenhuisbedden te sparen en kosten te besparen, meldt The Exposé.

De grensleeftijd voor reanimatie ligt vaak op 55 of 50 jaar. Iedereen die ouder is dan 60 jaar, wordt als oud beschouwd en is een last voor de maatschappij. Oudere patiënten lijden vaak pijn, krijgen vuile lakens en geen eten en drinken. In ziekenhuizen en verzorgingshuizen worden veel gevallen van verwaarlozing, mishandeling en oneerlijke behandeling gemeld. Door Dr. Vernon Coleman In Groot-Brittannië is het nu officieel overheidsbeleid om de behoeften van ouderen te negeren. Dit beleid is overal ter wereld gebruikelijk.

Artsen en verpleegkundigen krijgen te horen dat ze oude mensen moeten laten sterven – en dat ze de behandeling die hun leven zou kunnen redden, moeten onthouden.

Ziekenhuispersoneel krijgt te horen dat ze ouderen van voedsel en water moeten beroven, zodat ze sterven in plaats van ziekenhuisbedden in te nemen.

Best ziekenhuispersoneel als je hieraan meewerkt ben je een monster en het niet waard dat jij in de omgeving van behoeftige mensen verkeerd!

Verpleeghuispersoneel heeft zelfs het recht gekregen om oudere patiënten te verdoven zonder dat ze het weten.

Het enige -isme waar niemand om geeft, is leeftijdsdiscriminatie. Maar op welke leeftijd mogen patiënten gewoon sterven? En hoe oud is te oud om patiënten te reanimeren? Op welk punt heeft de maatschappij het recht om te zeggen:

‘Je hebt lang genoeg geleefd, nu moet je sterven en plaatsmaken voor iemand anders’? (Wat ben je dan een minderwaardig gevoelloos mens!)

En waarom zou reanimatie op basis van leeftijd moeten worden beslist? Je zou kunnen stellen dat het net zo logisch zou zijn om te beslissen op basis van rijkdom of schoonheid.

Maar leeftijdsdiscriminatie is nu officieel geaccepteerd.

Iedereen die ouder is dan 60 is nu officieel oud, hoewel in een groeiend aantal ziekenhuizen de leeftijdsgrens voor reanimatie 55 of zelfs 50 is.

We leven in een politiek correcte wereld, maar ouderen tellen niet mee – vooral niet als ze blank en Engels zijn.

Rapport na rapport na rapport laat zien dat oudere patiënten met pijn worden achtergelaten, in vuile lakens. Oudere patiënten in het ziekenhuis worden genegeerd door het personeel en verhongeren, en krijgen zelfs geen water als ze niet uit bed kunnen komen om het zelf te halen.

Oude mensen zijn een last die de overheid zich niet kan veroorloven en dus zullen politici doorgaan met het autoriseren van alle methoden die nodig zijn om ervoor te zorgen dat het aantal belastende oude mensen tot een minimum wordt beperkt. Het bestaan ​​van een absurde tak van de geneeskunde genaamd geriatrie wordt gebruikt als excuus om oude mensen naar achterstandsafdelingen te duwen en ze een tweederangs medische behandeling te bieden.

In februari 2011 veroordeelde een officieel rapport de NHS voor zijn “onmenselijke behandeling van oudere patiënten” en stelde dat NHS-ziekenhuizen “zelfs niet aan de meest basale normen voor zorg” voor 65-plussers voldeden. Het is geen overdrijving om te zeggen dat de NHS ouderen met minachting behandelt. (Vroeger werd gezegd dat je een beschaving kunt beoordelen op de manier waarop ze haar ouderen behandelt.) In februari 2005 werd bekend dat de regering had geadviseerd dat ziekenhuispatiënten met weinig hoop op herstel moesten sterven vanwege de kosten om ze in leven te houden.

De Labour-regering stelde voor dat “oude mensen” het recht op voedsel en water werd ontzegd als ze in coma raakten of niet voor zichzelf konden spreken.

Zoveel voor de hoop voor slachtoffers van een beroerte. De regering stelde voor dat de noodzaak om kosten te besparen voorrang had boven de noodzaak om het leven van patiënten te behouden en besloot dat ze het recht had om een ​​uitspraak over het recht op leven te vernietigen die was gedaan toen een rechter beval dat kunstmatige voeding en hydratatie niet mochten worden stopgezet, tenzij het leven van een patiënt als “ondraaglijk” kon worden beschreven.

(De rechter had toegevoegd dat bij enige twijfel het behoud van het leven voorrang moest krijgen.) Natuurlijk is het onthouden van voedsel en water aan ouderen soms meer een gevolg van incompetentie dan van officieel beleid.

Toen mijn moeder in het ziekenhuis in Exeter lag, kon ze zichzelf niet voeden, maar het personeel gaf haar geen eten. Als er geen familielid naar het ziekenhuis kon komen om haar te voeden, at ze niet. Drankjes werden op haar dienblad gezet en vervolgens onaangeroerd weggehaald. “Geen dorst vandaag?” zou een idioot vrolijk vragen.

Ondertussen pompt de overheid geld in het subsidiëren van de levens van de luie en de werkschuwe mensen. Gezonde 30-jarigen zitten rond groeiende chipskonten en bierbuiken, onderuitgezakt voor hun digitale high-definition televisietoestellen en kijken naar hun keuze van door de staat gesubsidieerde satelliettelevisie, de ramen open om de warmte te laten ontsnappen omdat dat makkelijker is dan de centrale verwarming lager te zetten.

Ouderen worden geclassificeerd als de “ongewenste generatie”: een politieke schande. Ouderen die blind worden door leeftijdsgebonden maculadegeneratie krijgen geen medicijnen die hun blindheid hadden kunnen voorkomen.

Ouderen worden beschouwd als duur, nutteloos en vervangbaar. De theorie is dat ze niet bijdragen en zelden stemmen en daarom genegeerd kunnen worden. Maar degenen die dit geloven, zullen eerder oud zijn dan ze denken. En de definitie van “oud” wordt met het jaar jonger. Oorlogen hebben ons geleerd dat mensen bereid lijken te zijn om allerlei vreselijke dingen als normaal te accepteren.

Maar hoe ongelooflijk vreselijk is het dat artsen en verpleegkundigen accepteren dat ouderen (officieel de 60-plussers) moeten sterven omdat het niet rendabel is om ze in leven te houden. De officiële houding lijkt te zijn dat oude mensen er niet toe doen en geen rechten hebben, alleen omdat ze oud zijn. Medio augustus 2007 rapporteerde een Select Committee on Human Rights, bestaande uit parlementsleden en collega’s, dat 21% van de ziekenhuizen en verzorgingstehuizen niet eens voldeed aan de minimale normen voor waardigheid en privacy voor ouderen.

Het comité zei dat het bewijs had gevonden van verwaarlozing, mishandeling, discriminatie en oneerlijke behandeling van zwakke, oudere mensen. (Hun ontdekking kwam niet als een verrassing voor degenen onder ons die al tientallen jaren dergelijk misbruik aan het licht brengen.)

Bron is onbekend!?
Kreeg het artikel van iemand.

Dus de mensen die jonger zijn dan de leeftijd die ze zelf ooit gaan behalen, vinden dat je oudere mensen wel mag mishandelen? En afmaken, alsof ze een spelletje spelen?
Dit is sadisme en gestoord.
Ziekenhuizen mogen dat nooit doen!

Dat er mensen zijn die zo denken, geeft al te denken, die sporen dus niet. Wat is daar de oorzaak van?
Werkende ouders en kinderopvang?
Dit is gewoonweg vreemd.
Hoe egocentrisch ben je dan wel niet. Hebben zij dan zelf geen ouders, of grootouders? Hoe denken ze dat zijzelf behandelt gaan worden als ze oud zijn??
Als mensen dit kwaad tegenkomen in de gezondheidszorg moeten ze dit melden aan de kinderen van die mensen en dit bv. online zetten!
Waarom accepteren mensen dit onrecht!?

Niet normaal maken, wat niet normaal is!