De vlinder

Ze danst
Ze is blij
opgewekt
Vliegt ze heen
met haar prachtige vleugels
In een wereld zo kil
Wil ieder een stukje
van haar kleurrijke vleugels
Haar prachtige vleugels,
haar vrijheid
Wordt haar zo ontnomen
Ieder het zijne
Behalve zij
Men nam maar telkens
Een heel klein stukje
Van haar vleugels

Want waar zij ook kwam
Verblinden de kleuren in haar vleugelpracht
De mensheid in de donk ‘re nacht
Die enkel namen
Wat niet van hen was
Zij wilden ook
Wat zij was
Maar kregen
Wat zij had
Haar ziel
Was puur, oprecht
dat kon men niet zijn
Men nam en nam
En deden haar pijn
Toen zij niet meer kon vliegen
En zij gevangen raakte
op de aarde
Heel alleen
Had zij geen kleurige vleugels meer
Was haar alles ontnomen
En niemand die haar toen redden kwam
Haar ziel was nog
vol vreugd en optimisme
Maar haar vleugels ontbrak
Toen een fee haar nieuwe vleugels kwam brengen
Van verre over zee
Vloog de vlinder dankbaar
heen
Nooit kwam zij nog zo nabij
mensenhanden
Ze had haar les geleerd
Ze leerde vliegen
en fladderen
in de zomerzon
En vloog ver weg in de hoogten
Zo ver als zij maar kon