Hybriden (kort verhaaltje)

Hybriden (kort verhaaltje)

 :

Het was al donker, rond een uur of 7, na het telefoontje met haar vriend, zouden ze gaan wandelen, had hij gezegd.
Hij had alweer ruzie gemaakt om niets en ze wilde het uitmaken, praten over waarom hij zo deed.
Ze begreep niets van hem. Het ene moment was hij normaal en plotseling veranderde hij in een soort duivel. Dan werd hij gemeen en agressief. Ze was hypernerveus, maar wist niet waarom, ze voelde paniek in haar opwellen, haar keel kneep dicht. En eigenlijk wilde ze wel huilen.
Ze liep naar beneden in het flatportaal. Daar zou hij op haar wachten. Ze zag zijn gezicht al, nog steeds onweer dus. Onvoorstelbaar en onvoorspelbaar. Hij bleef maar tieren tegen haar en er was niets gebeurd dat zij veroorzaakt zou kunnen hebben. Hij vernederde haar continu, en vloekte op haar en spuwde nijdig op de grond. Ze keek hem aan en dacht, hij is niet normaal. Wat mankeert hem eigenlijk.

Omdat ze samen buiten liepen, kon ze ook niet zomaar weglopen van hem, ze ging toch een eind verderop lopen van hem, ze had plots geen besef meer van tijd.
Ze wilde naar huis. Ze voelde zich versuft en uiteindelijk kwam ze weer thuis.
Ze ging haar flat binnen en was ineens vreselijk down, ze voelde niets meer, als in een donker gat viel zij, ze had het gezegd, ze wilde hem niet meer zien…het was voorbij, eindelijk. Zo dacht zij.
Ze wilde even niets meer, ze voelde zich vreemd en anders, hoe laat waren zij weggegaan eigenlijk?
Het was namelijk al half tien? Zolang hadden zij toch niet gewandeld?
Ze ging op haar bed liggen, totaal uitgeput.
Ze zag het ineens niet meer zitten, maar begreep niets van deze gevoelens, zo was zij immers nooit?
Zo lag zij een uur te denken, in sombere grauwheid van gedachten, die haar plots overspoelden. Gedachten die zij niet kende van voorheen. Ze voelde zich vreselijk.
Afschuwelijk zelfs.
Toen ze wat lichamelijks voelde ging ze naar het toilet en daar zag zij hoe het bloed uit haar stroomde.
Het was de tijd nog niet van de maand, bevreemd keek ze er naar, wat was er aan de hand met haar.
Wat was er mis? Ze was altijd op tijd geweest nml.
Ze nam een douche en na het douchen ging ze de woonkamer in om een kop thee te maken.
De televisie ging even aan en ze knapte behoorlijk op. Weg was het nare gevoel dat haar overvallen had. Wat mankeerde haar plotseling.
Ze begreep het niet, ook zijn gedrag niet…wat wel eigenlijk, wat haar overkomen was die avond?
De volgende morgen toen ze wakker werd, voelde ze in haar neus een klein bultje. Wat het was, wist zij ook al niet, het was er plotseling, alsof het er altijd al geweest was.
Ze had geen idee. Ze vloeide overdreven die paar dagen, bijna alsof ze zwanger was geweest en het niet had geweten. Ze dacht er maar niet meer over na. Maar op een nacht had zij een vreemde droom, waarin zij meegenomen werd door een ufo, in een donkere nacht richting een andere planeet, of was het een  grote ufo?
Ze zag niet zoveel in de droom, wel flarden die haar bijbleven. Maar ze zag wel allerlei vreemde wezens rondom haar, die haar wezen in de richting van enorme bolvormige lampen, met zacht blauw licht. Hierin zag zij embryo’s die groeiden in deze bollen.
Embryo’s, een deel menselijk en een deel buitenaards, hybriden dus.
Bij één bol mocht zij langere tijd kijken, naar een kind dat al bijna af was, het had haar ogen, en haar haren. Ze voelde een intense liefde voor het embryo.
Ze was blij toen ze wakker werd uit die droom.
Wie zal het zeggen… Wie het weet. Wie weet het, spreekt niet.
©Angel-Wings

Facebooktwitterpinterestmail

Gerelateerde Berichten