Onze minister van defensie Dilan Yeşilgöz wist het uit haar strot te krijgen: “Rusland is niet langer de agressor, maar het is onze vijand”.

Vanuit de Russische ambassade kwam direct de dringende vraag om uitleg. En terecht. Wat bedoelt deze ‘minister’ hier precies mee? Is dit een offensieve oorlogsverklaring?

We wisten natuurlijk al dat politiek in wezen niks anders is dan professioneel liegen, maar Yeşilgöz bereikt hier een nieuw dieptepunt. Niet omdat andere politici ook nog maar enige oprechtheid vertonen, maar vanwege de mogelijke consequenties van deze bizarre brainfart afkomstig uit de krochten van haar inktzwarte geest. Met droge (maar duivelse) ogen wil ze ons in een allesvernietigende oorlog manoeuvreren. Vijandiger kan een minister niet zijn.

Ten eerste is ze minister van defensie.

Defensie betekent verdediging.

Verdedigen doen we als we worden aangevallen.

Als we niet worden aangevallen, valt er niks te verdedigen.

Kennelijk hoopt Yeşilgöz dat het volk het verschil niet kent tussen verdedigen een aanvallen, want dat laatste is waarop ze aanstuurt met haar omkering. Ons land wordt simpelweg niet aangevallen, noch bestaat er enige aanwijzing dat dit zal gebeuren. Rusland tot vijand uitroepen zonder dat er sprake is van enige vijandigheid richting ons vanuit Rusland, is een regelrechte aanval. En beste ‘minister’: aanvallen is het tegenovergestelde van verdedigen.

Ten tweede beweert ze dat Rusland ‘niet langer de agressor is’.

Daarmee impliceert ze dat Rusland tot nu toe wel de agressor was.

Nergens licht ze toe waar dat uit zou blijken.

Er is vanuit Rusland geen enkel agressief woord en geen enkel dreigement geuit tegen Nederland.

En dat is toch het land waarvoor Yeşilgöz het ambt van minister draagt. (Vreemd genoeg hoe kan een Turkse hier minister worden? Heel gevaarlijk ook..spionage etc?)

Andersom daarentegen is de agressie niet van de lucht.

Openlijk wordt Rusland uitgemaakt voor het te vernietigen kwaad en wordt het Nederlandse volk uitgekleed voor de aanschaf van miljarden aan vernietigingswapens, waarbij nou niet direct onder stoelen of banken gestoken wordt tegen wie die wapens moeten worden ingezet.

Over agressie gesproken.

Alsof dat nog niet genoeg leugens zijn, beweert ze nu dat Rusland ‘de vijand’ is.

Een vijand is een land of een volk dat ons aanvalt.

Door Rusland de vijand te noemen, beweert ze dus dat we erdoor worden aangevallen, en dat een tegenaanval daarom noodzakelijk zou zijn.

Maar een tegenaanval tegen een land dat ons niet aanvalt, is in geen enkel opzicht een tegenaanval.

Het is een aanval.

Een offensief.

En wellicht is Yeşilgöz het even kwijt, maar ze is minister van defensie.

Niet van offensie.

Yeşilgöz is dus niet alleen maar een gestoorde leugenaar.

Ze stelt zich op als de agressor die niet langer agressor is, maar vijand.

Door Rusland de vijand te noemen positioneert ze zichzelf (en het land dat ze vertegenwoordigt) als vijand van Rusland.

De vijand van een land dat zich nooit agressief heeft opgesteld tegenover Nederland.

Omdat vijandschap inherent tweezijdig is, máákt ze zo van Rusland de vijand die het voor Nederland nooit was, om daarmee een rechtvaardiging voor een aanval te fabriceren.

Enkele dagen later gooide de hoogste commandant van de NAVO, generaal Grynkewich, nog even een vat olie op het vuur door te beweren dat dat ‘we’ een kans maken Rusland te verslaan in een dergelijke oorlog. Alsof dat het enige criterium zou zijn voor het al dan niet starten van een wereldoorlog: of we ‘de kans hebben te winnen’. Maar, beste generaal en beste minister: zelfs al zouden ‘wij’ een kans maken om een oorlog tegen Rusland te winnen, dan nog betekent zo’n oorlog grootschalige destructie. Niet alleen in Rusland maar ook hier. Bovendien is een kans slechts een kans, en dus bestaat evengoed de kans die oorlog te verliezen. De enige zekerheid in oorlog is verlies van alles dat mensen dierbaar is.

En dan zijn we bij de definitie van een werkelijke vijand: onze vijanden zijn degenen die uit zijn op vernietiging van ons land. In dit geval dus landverraders als mevrouw Yeşilgöz die daar klaarblijkelijk hun zinnen op zetten.