Dag saaie kerst enzo…

Hm ik keek wat oude films terug.
Indrukwekkend wel, al die mensen die we al verloren zijn inmiddels en dat zijn er al heel wat. Helaasch.
De mensen die een familie maakten in feite.
Die zorgden dat ze nog bij elkaar kwamen en alles nog konden laten relativeren.
Inmiddels is men zo verlamd ergens, dankzij al dat gemis, dat ze elkaar maar beter niet meer zien, want de pijn van wederom verliezen is denk ik te heftig.

Maar ook de herinnering aan tijden met elkaar…ooit gezamelijk.
Begrijpelijk ook wel.

Toen ik mijn nepkerstboom ging optuigen voor de kerst, 2 uur mee bezig hé?

Ik heb een witte, die ik wel erg witjes vond, met te wit licht erin… ja, ja, die nieuwe verlichting is best kil!
Wilde ik toch nog een keertje die ouwe groene…
Nu dat ding mieterde dus op de grond, zoonlief had heel cute wel, stofgezogen…goh wat lief!
Hij is enorm lief hoor, daar niet van, helpt geweldig etc…maar vond het ergens wel een beetjuh verdacht worden plotsklaps?

Ehm ja ik vond wat kerstballen schilfers enzo…
eh… de kerstboom was gevallen dus. Hij zag er wat verfomfaait uit.
Niet zo gek, op een smallere kast…dus? Dat hij viel, was eigenlijk ook geen wonder.
Maar ja, ik had niet veel zin om dat hele ding weer netjes op te tuigen en opnieuw wederoms te moeten wachten op ener val des booms!
Ik heb dus de helft van die boom genomen, den top zeg maar…en deze opgetuigd… Nou geweldig zo een kleintje had ik ook ooit op kamers… was er best happy mee wel.
Nou we moesten wel eerlijk toegeven, het was de mooist gevulde kerstboom ooit.
Hij zat tot aan de nok toe vol…dus next year moet de boom dan ook weer bijgevuld worden met flink wat nieuw aanwas qua ballen e.d.
Nu vandaag moest het dan maar weer in the box…voor next year, hopelijk overleven we weer een jaar.
Maar groentje viel zo intens af dat de top dus in de vuilnisbak ligt… die gaan we niet meer gebruiken.
Hij viel net zo intens uit, als een echte zeg maar,  dan is het wel doei enzo hoor.

Dag lieve nepkerstboom die toch wel 14 kerstbomen in leven liet…het is in feite net zoiets als vegetariër zijn…
Ik geef de levende bomen hun levonssssss, opdat ik een nep boom heb.
Ik Smijt gewoon wat in het rond met een etherische olie, als in kerstboom etherische olie…dennen, of eucalyptus…
Net echt…wat sneeuw erop…nepsneeuw natuurlijks.

Maar…

Jemig die oude films…

Een tante die zei op een verjaardag; Goh die wijn, bij het derde glas denk je niet aan de vierde, maar eh die is ook zo op, een flesje is niks…ja, ja die rode zoete.

Ik schoot in de lach…
Ze zijn er niet meer, maar om dan na jaren toch nog iets te horen wat ze toen zeiden, wat toen eigenlijk langs me heenging…in feite.
Was wel grappig.
En dan ervaar je het gemis, en toch ook weer de lach, omdat zij waren, met hun vreugd en verdriet en hun zijn.
Zo bijzonder ook weer.
En ook weer een raar idee, dat zij bestonden en waren, met een lichaam en ziel en dat zij vertrokken zijn richting?
Dat die hele mensch, weg is…voorbij?
Onvoorstelbaar.
En dat dit enorme invloed heeft op onze levens…
Heel bizar.

Als ik bedenk dat als zij nog hadden geleefd, hoe anders het leven was gelopen?

Dan wil ik er niet over nadenken, want dat is dan te pijnlijk.
Dan is het mooi dat je nog films hebt van hen!

Dat je hun stem nog kunt horen.
Vreemd is wel, dat ik de stem nooit vergeet en als ik die films al eens bekijk ik altijd denk… alsof het gisteren was.
Alsof ze niet weg zijn, er toch zijn ergens.
Ben ik wel blij mee, met dat gevoel.

Ik had dromen voorheen, van het overlijden van mijn eigen moeder en wist het niet.
Ik zag hoe ze haar ophaalden, ze was niet alleen, het was schemerig.
De vrouw was verbaast in het bed, oh nu al, dacht ze…nu al?

Nog 3 maanden waren haar beloofd maar ook weer niet… 3 weken, waar zij voor koos.
Geen ellende verder, duidelijkheid want einde verhaal, was nu eenmaal einde verhaal.
Ze hield zich zo kranig en sterk.
En nu zie ik haar op die films en denk… ja, zo mijn moeder!
🙂 Die humor die levenskracht, dus dat mens, en ziel, is er niet meer…maar mijn gevoel zegt telkens dat ze er ergens nog zijn.

Dat voel ik zo.
Niet vanuit hoop, een wanhoop, nee totaal niet, het is een innerlijk weten.
Alsof alles dat je verloren bent ergens nog is, op een verre reis.
Een vakantie oord.
Het gaat hen wel…en jij moet nog sparen in het leven…voor niet karmapunten.

Een soort airmiles…
Dus in al die jaren dat je mensen moet missen zijn ze er niet maar ergens ook weer wel en ga je door.
De mensen die dit nog niet kennen, wees blij!
Helaas ervaart de één het eerder dan een ander.
Dus dag groene kerstboom.
Dag aan alles dat liefde was.
En zo gaat het leven dus.
En zie je nog de schoonheid van jongere jaren, waarin je zelfs dacht niet mooi te zijn en je was het….je was het gewoon!

Maar van binnen ben je nog net zo oud als ooit…omdat je een ziel bent…die leeft en verder gaat op dat aardse pad.

Waar velen gelukkig nog niets van kunnen begrijpen, omdat zij dat pad nog niet kennen.
Wees maar blij.

Dag saaie kerst…
We hebben er weer voor onszelf wat van gemaakt zonder hen die niet meer zijn…
En wij vergeven allen maar weer, die niet nadachten.
Of weten wat liefde is.

 

 

 

 

 

 

 

 

Facebooktwitterpinterestmail

Gerelateerde Berichten